Երկու կողմն էլ չպետք է անցնեն հանդուրժողականության սահմանը

Բողոքի ակցիաներով տեղային խնդիրների լուծման փորձերը արդեն դառնում են օրինաչափություն, իսկ իշխանությունները չեն կարողանում մարսել միանգամից մեծ չափաբաժնով մատուցվող ընդվզման ալիքը և ադեկվատ արձանգանքել. ի վերջո, երբ հասարակությունը գնում է քաղաքացիական հասարակության ձևավորման ուղիով, ուժային կառույցները նույնպես պիտի վերապատրաստվեն, քանի որ մինչ այժմ, կարելի է ասել, ընդվզման օջախներ կամ չէին հանդիպել, կամ էլ հազվադեպ էին հանդիպել ու ոստիկանների «գրոհով» կասեցվել: Իսկ նման թափով ընդվզման օջախների շատացման դեպքում, պարզապես, պետք է ոստիկանների հետ անցկացվեն հավելյալ դասեր, պարապմունքներ՝ նոր ձևավորվող պայքարի տրամաբանությունը ընկալելու համար, քանի որ որոշ սեռապես չբավարարված «ոստիկաններ» բաց չեն թողում հրմշտոցի մեջ իրենց վավաշոտ սեռական պատրանքները բավարարելու առիթը՝ իրենց երազախափության տարիքից դուրս գալու հետ չհարմարվելը փաթաթելով բողոքի ակցիա անցկացնող քաղաքացիների վզին:

Մյուս կողմից գալիս եմ այն եզրահանգման, որ ժողովուրդը ոստիկանությունից պահանջում է մի մի բան, որը բնորոշ է ռազմական ճանապարհով կատարվող հեղափոխություններին՝ բոյկոտել վերադասի հրամանը: Հասարակ ոստիկանին մեղադրել ժողովրդի հետ բիրտ ուժով վերաբերվելու համար՝ ճիշտ չէ, քանի որ խնդիրը համակարգային է: Ոստիկանը ընտանիք պահելու խնդիր ունի, հետևաբար նրան մղել աշխատանքից ազատման ռիսկի՝ հնարավոր չէ:

Անհրաժեշտ է ջանքեր գործադրել, որ երկու կողմն էլ չանցնեն հանդուրժողականության սահմանը. ոստիկանը չպետք է մոռանա, որ ուսադիրները դեռ պատճառ չեն հասարակությունից իրենց տարանջատելու համար, իսկ ակտիվացած հասարակությունը իր մեջից պետք է դուրս մղի աննորմալ նկրտումներով ու կեղտոտ բերանով իբր թե ակտիվիստներին, ովքեր իրենց աննորմալ ու ադեկվատ պահվածքով ստվեր են գցում հասարակական լուրջ պայքարի վրա:

Գագիկ Մամուլյան