Կրկնակի կախյալ Հայաստան

ՀՀ իշխանությունները չեն հրաժարվել «և´... և´» սկզբունքից և դեռ մտադիր են շարունակել երկու նապաստակի հետևից միաժամանակ վազելը, ինչը, լավ էլ հասկանում ենք, որ անհնարին է: Այստեղ երկու տարբերակ կա` կա´մ Սերժ Սարգսյանը բավականին լուրջ շախմատային կոմբինացիա է ծրագրել և մոտ ապագայում պատրաստվում է մեզ լավ անակնկալ մատուցել, կա´մ էլ զգում է, որ խաղը տանուլ տված է, և պարզապես ժամանակ է ձգձգում՝ փորձելով մտածել, թե ինչպես պետք է արդարանա իր ապաշնորհ քաղաքականության համար: Առաջին տարբերակը քիչ հավանական է, քանի որ ավելի շուտ օգոստոս ամսվա կեսին Երևանում ձյուն կտեղա, քան թե մեր իշխանություններից որևէ լավ անակնկալ կստանանք: Մնում է երկրորդը՝ պարզապես հերթական անորակ բեմադրություն:

Որքան էլ այսօր չընտրված նախագահը զգուշավոր լինի իր արտահայտությունների մեջ, նույնը չի կարելի ասել իր թիմակիցների մասին, որոնք պարբերաբար մատնում են իրենց: Օրինակ` մեծն տնտեսակազմաքանդիչ Տիգրան Սարգսյանը, որ ժամանակին դեմ է արտահայտվել Մաքսային միությանն անդամակցելուն, օր առաջ խոստովանեց, որ «եթե իրավունքի սուբյեկտ հանդիսացող նման միության չես անդամակցում, համապատասխանաբար, քեզ մոտ, հնարավոր է, խնդիրներ լինեն»: Դրանից առաջ էլ նույնատիպ լեզվի սայթաքում էր թույլ տվել Հանրային խորհրդի նախագահ Վազգեն Մանուկյանը, ով ասել էր, թե Մաքսային միությանը չմիանալը վտանգավոր կլիներ Հայաստանի համար: Եթե իշխանական կողմի ներկայացուցիչները խոսում են վտանգների և խնդիրների մասին, նշանակում է՝ եղել է հստակ պարտադրանք, նույնիսկ հնարավոր է՝ վերջնագրի տեսքով, և այլընտրանքի հնարավորություն պարզապես չի եղել: Այսինքն` տվյալ դեպքում ոչ թե որսորդը բռնեց նապաստակին, այլ նապաստակը՝ որսորդին, և Հայաստանը կրկին հայտնվեց զոհի դերում: Նախկին դե ֆակտո վասալ վիճակն օրինականացվեց, և այսօր մենք դարձանք նաև դե յուրե վասալ:

Ինչևէ, բեմադրությունը շարունակվում է, և հաջորդ գործողության հերոսն է էկզոտիկայի և Աֆրիկայի սիրահար Էդվարդ Նալբանդյանը, ով պատրաստվում է իր հերթական այցելությունը կատարել, այս անգամ՝ Վիլնյուս, որտեղ հանդիպում կունենան Եվրոպական միությունում նախագահող՝ Լիտվայի արտգործնախարար Լինաս Լինկևիչուսի հետ: Առաջին հայացքից այցի մասին լուրը ոմանց մոտ կարող է տպավորություն ստեղծել, որ, իրոք, «և´... և´»-ը իրատեսական է, ինչի համար արվում են կոնկրետ քայլեր: Սակայն Էդվարդ Նալբանդյանի այցերի անարդյունավետությունը նորություն չէ, ուստի` ոգևորվելն էլ իմաստ չունի: Միգուցե նույնիսկ ավելի արդյունավետ կլիներ, եթե Նալբանդյանը դրա փոխարեն հերթական աֆրիկյան պետության հետ դիվանագիտական հարաբերություններ հաստատելու մասին մտածեր: Էլի անիմաստ զբաղմունք կլիներ, բայց գոնե՝ անշառ:

Եթե նույնիսկ այս ներկայացման մեջ ճշմարտության տարր էլ կա, ապա դա միայն կարող է նշանակել, որ ՀՀ իշխանություններին բավական չէ ունենալ կախյալ Հայաստան, նրանք ձգտում են պետությունը դարձնել կրկնակի, իսկ ժողովրդին՝ եռակի կախյալ:

Կարեն Վարդանյան