«Աստվածապաշտների» բռնապետություն

Հայաստանի իշխանությունները սիրում են համեմատվել այլ, մանավանդ զարգացած երկրների հետ, հատկապես եթե խոսքը վերաբերում է գների բարձրացմանը կամ այն ոլորտներին, որտեղ իրենց ձեռնտու է համեմատվելը։ Միայն երբ գալիս է ժողովրդավարական նորմերի հաստատման և կիրառման կամ բյուջետային միջոցների անհարկի վատնման պահը, կարծես թե մոռանում են իրենց համար օրինակ ծառայող երկրներին։ Օրինակ` ես չեմ նկատել, որ որևէ այլ երկրի նախագահ մասնակցի կրոնական կառույցի բացման արարողությանը։ Այս հարցում Սերժ Սարգսյանը երևի «ամենաբարեպաշտն» ու «ամենաաստվածավախն» է: Երկուշաբթի էլ մեկնում է Մոսկվա՝ եկեղեցական համալիրի բացման արարողությանը մասնակցելու նպատակով։

Այն, որ յուրաքանչուր նման այցելություն լրացուցիչ ծախս է, որով կարելի էր մեկ-երկու կարիքավոր ընտանիքի օգնել, դա դեռ հարցի մյուս կողմն է։ Առավել հետաքրքիրն այն է, որ մենք ունենք այսպիսի «աստվածապաշտ» ու «լեգիտիմ» նախագահ, որն իրեն շրջապատել է ոչ պակաս «բարեպաշտ» չինովնիկներով, քրեաօլիգարխներով, պորտաբույծներով ու բիզնեսմեն-կրոնավորներով։

Եվ տարօրինակ զուգադիպությամբ այդ «բարեպաշտները» միշտ պատուհաս են եղել ժողովրդի գլխին։ «Աստվածավախ» Վարդան Ղուկասյանից գյումրեցիները մի կերպ պրծան, հետո սյունեցիները մի պահ թաքուն հույսեր փայփայեցին, թե ոչ պակաս «աստվածավախ» Լիսկայից կպրծնեն, բայց հուսախաբ եղան, քանի որ երկրում արդարադատությունն ապահովելու կոչված կառույցը ղեկավարում էր մի չափազանց «աստվածապաշտ» մարդ, ով նաև իր պես «աստվածապաշտ» կաթողիկոսի մերձավորներից էր, և հենց վերոհիշյալ կառույցում կայացվեց սյունեցիների ահ ու սարսափ դարձած Լիսկայի մարդասպան որդուն ազատ արձակելու որոշումը։ Վերջում էլ «աստվածապաշտ» գլխավոր դատախազը հեռանալիս համբուրեց նույն կառույցի դռները այնպես, ինչպես քրեաօլիգարխները խաչն են համբուրում։

Բնական է՝ կհամբուրեն, մանավանդ եթե ադ խաչերը կրողների և բռնողների հետ էլ ընկերություն են անում, նրանց հետ միասին օգտվում կյանքի բարիքներից՝ ուրիշներից խլելու հաշվին։ Կարևորը՝ եկեղեցիներ էլ են կառուցում, հետո՞ ինչ, թե արյունոտ ձեռքերով։ Կարևորը՝ ամեն ինչ հենց իրենց՝ նույն այդ ձեռքերում է, որոնցով էլ կառուցվել է «աստվածապաշտների» բռնապետությունը։

Ի դեպ, վերջերս մի նոր «բարեպաշտ» էլ հայտնաբերվեց` կրկին Սերժ Սարգսյանի ընտրյալներից՝ Սամվել Լիմինդրովիչը, ով լրագրողներին ասաց, որ ինքը «հավատացյալ տղա» է։

Ահա այսպես «հավատացյալ տղաներով» էլ թալանում ու դատարկում են երկիրը։ Իսկ «ամենահավատացյալի» ու «ամենաբարեպաշտի»՝ Տիգրան Սարգսյանի մասին, էլ չեմ էլ խոսում։ Նրա և իր կրոնավոր ընկերոջ մասին ավելի շատ օֆշորային փաստաթղթերն են խոսում, ինչպես նաև նրա թեթև ձեռքով մտցված մեռելոցները, որ երևի եթե հնարավորություն ունենար, ամեն երկուշաբթի օր մեռելոց կհայտարարեր, մարդիկ էլ միշտ դեպրեսիայի մեջ կլինեին։ Ձեռնտու է։

Կարեն Վարդանյան