Ծիծաղ առաջացնող զայրույթ

Այն, որ ՌԴ նախագահ Վլադիմիր Պուտինը կարող էր պարզապես չգալ հայկական եկեղեցու բացման արարողությանը և արհամարհել Մոսկվա մեկնած հայաստանյան պատվիրակությանը, ոչ մեկին զարմանք չպետք է հարուցի, քանի որ Պուտինի համար, չեմ կարծում, թե հերթական հայկական եկեղեցու բացումը և մի քանի պաշոտնյաների այցն այդքան կարևոր և լուրջ իրադարձություն է։ Պարզապես մեր կողմը պետք է կարողանա ռեալ գնահատել իրավիճակը։ Իսկ ռեալ գնահատականն այն է, որ այստեղ մենք գործ չունենք կարգավիճակով հավասար գործընկերոջ հետ, մենք ընդամենը վասալի կարգավիճակում ենք, ինչը վերջերս կրկին հաստատվեց, և ակնկալել «մեծ եղբորից» վերաբերմունք ինչպես հավասարը հավասարին` առնվազն մանկամտություն է։ Սա, իհարկե, առաջին հերթին պետք է գիտակցի Սերժ Սարգսյանը, և չեմ կարծում, թե չի գիտակցում, պարզապես փորձում է ամեն կերպ թաքցնել և իրենց հարաբերությունները ներկայացնել որպես գործընկերային։
Եթե Սերժ Սարգսյանի նման դիրքորոշումն էլի ինչ-որ կերպ կարելի է մեկնաբանել, ապա Ռուսաստանի հայերի միության նախագահ Արա Աբրահամյանի զայրույթը, որը նա արտահայտել էր «Ժամանակ» թերթին տված հարցազրույցում, առնվազն ծիծաղ է առաջացնում։ Ո՞ւմ է հետաքրքիր զայրույթը մի գործչի, ով նույնիսկ ռուսաստանաբնակ հայերի համար տարրական հարցեր չի կարողանում լուծել, ինչի մասին կարող են վկայել Ռուսաստանում բնակվող մեր բազմաթիվ հայրենակիցներ, ովքեր երբևէ ոչինչ չեն տեսել և չեն էլ ակնկալել «Ռուսաստանի հայերի միություն» կոչվող կառույցից։

Նույն հարցազրույցում Արա Աբրահամյանը փորձել է փրկել Սերժ Սարգսյանի պատիվը՝ ասելով, որ Սարգսյան-Պուտին չկայացած հանդիպման պատճառը, հավանաբար, Պուտինի՝ քաղաքից բացակայությունն էր։ Փաստորեն, Արա Աբրահամյանը կրկին հաստատեց, որ իր իրական դերը ոչ թե անգործության մատնված իր կառույցը ղեկավարելն է, այլ` Սերժ Սարգսյանի «կաշին փրկելը»։

Կարեն Վարդանյան