Վարչապետը «ղումար» է խաղում. երկու տարի առաջ տրված խոստման արժեքը

Երկու տարի առաջ, ճիշտ այս օրը՝ հոկտեմբերի 6-ին, Տիգրան Սարգսյանը հերթական հայտարարությունն արեց, որը հետագայում պետք է ևս մեկ անգամ վկայեր այն մասին, որ մեր երկրի ղեկավարները կարող են ամեն պահի հայտարարել ինչ ցանկանան, սակայն կարճ ժամանակ անց կրկին ապացուցեն, որ իրենց խոսքը նույնպիսի զրոյական արժեք ունի, ինչքան տիեզերական չափումների մեջ ցանկացած վարչապետի նետտո քաշը: 2011 թվականի հոկտեմբերի 6-ին «ԱՌԿԱ» գործակալությանը տված հարցազրույցում ՀՀ վարչապետ Տիգրան Սարգսյանը, անդրադառնալով արտարժութային պարտատոմսերի՝ եվրոբոնդերի թողարկման մասին շրջանառվող խոսակցություններին, հայտարարել է, որ ՀՀ կառավարության ծրագրերում եվրոբոնդերի ներգրավման խնդիր չկա: «Մենք ֆինանսական միջոցներ ենք ստանում ավելի արտոնյալ պայմաններով, քան կարող ենք ստանալ եվրոբոնդերի թողարկման դեպքում», – ասել է նա: Վարչապետը վստահեցրել է, որ կառավարությունը մտադիր չէ եվրոբոնդերով համալրել բյուջեի դեֆիցիտը կամ ավելացնել արտաքին պարտքը: «Այս պահին դա նպատակահարմար չէ այն պարզ պատճառով, որ եվրոբոնդերի տոկոսները շատ բարձր են, և դա կավելացնի մեր պարտքային բեռը: Մենք հակառակ քաղաքականություն ենք վարում», – պարզաբանել է նա:

Սակայն այստեղ կա մի հետաքրքիր նրբերանգ ևս՝ վարչապետը չի բացառել, որ հինգ տարի հետո կառավարությունը կվերադառնա այս հարցին:

Ինչ է սա նշանակում: Կառավարությունը հաշվարկներ է արել և հասկացել, որ հինգ տարի շարունակ Հայաստանը կարող է գոյատևել առկա ռեսուրսների հաշվին, այդ թվում բարձրացնել ծրագրավորված կենսաթոշակները, աշխատավարձերը, սոցիալական նպաստները և կատարել բոլոր բյուջետային պարտավորությունները, որոնք ներառված են կառավարության ծրագրերում: Ծավալվող խոսակցությունները հերքելու համար Տիգրան Սարգսյանը անգամ հարցազրույցներ է տվել և վստահաբար դեմքի բարեբաստիկ արտահայտությամբ հայտարարել, որ Հայաստանին եվրոբոնդեր պետք չեն առնվազն առաջիկա հինգ տարիներին, որովհետև դրանց տոկոսադրույքները առավել բարձր են, քան մեր արտաքին պարտքի տոկոսներն են: Այստեղ ավելորդ չէ հիշեցնել, որ Արժույթի միջազգային հիմնադրամի եւ Համաշխարհային բանկի տրամադրած վարկային միջոցները, որոնք մեր հայրենի կառավարությունը շատ արդյունավետ կերպով մսխել է, շատ արտոնյալ պայմաններով են տրամադրվել, մինչդեռ մեր մաքսային բարեկամները մեր երկրին տրամադրել են լողացող տոկոսադրույքով վարկեր, որն այնքան թանկ է, որ մարելու համար կառավարությունը պետության բաժնետոմսեր է վաճառում: Ընդ որում, ռուսական վարկը Հայաստանին տրամադրվել է շատ ավելի վաղ՝ 2009 թվականի մայիսին, այսինքն որևէ նոր բան չի փոխվել, կառավարության բոլոր տնտեսական հաշվարկների հիմքում վարչապետի հայտարարության պահին առկա է եղել ռուսական վարկի սպասարկումը, որովհետև այդ ժամանակահատվածում Հայաստանը երկու տարուց ավելի սպասարկել է ապագա մաքսընկերոջ կողմից տրամադրված վարկը:

Այնպես որ, կառավարության հավաստիացումները, որ եվրոբոնդերը թողարկվել են ավելի թանկ վարկը մարելու համար, արժանահավատ չէ: Կառավարությունը պարզապես սկսել է երկրի ֆինանսական հոսքերը տնօրինել «ղումարբազի» հոգեբանությամբ: Մի վարկը փակում են՝ վերցնելով ավելի մեծը՝ ձնագնդի էֆեկտով համալրելով Հայաստանի արտաքին պարտքի բեռը: Չկարողանալով գտնել այն կետը, որից պետք է կանգնեցնել երկրի տնտեսության գահավիժումը, Տիգրան Սարգսյանի կառավարությունը սկսել է խճճվել իր գործողությունների անտրամաբանական շղթայում: Համարձակություն չունենալով հասարակությանը բացատրելու, որ այս պայմաններում աշխատավարձերի բարձրացման մասին հայտարարելը ընդամենը քարոզչական տրյուկ էր, իշխանությունները սկսել են նորանոր պարտքեր վերցնել, այն խաղացողների նման, որ ամեն անգամ աշխատավարձը տանուլ տալուց հետո խնդրում է ընկերոջ աշխատավարձի մի մասը՝ մտքում արդարանալով՝ «Որտեղ հարյուր հազարը, այնտեղ էլ հարյուր քսան հազարը, պարտքը պարտք է»: Հաջորդիվ Հայաստանին սպասում է մի իրավիճակ, երբ տնտեսությունը փող չի բերում, դրսից այլևս պարտք չեն տալիս, բայց ժողովուրդը կերակրվել է ուզում:

Մեր տնտեսության հաշվին «ղումար» մի խաղացեք: Եվ մեկ-մեկ ձեր ասած խոսքին տեր եղեք: Կամ զբաղվեք այն գործով, որ ձեզ մոտ առավել լավ է ստացվում: Հասարակությունը բարձր է գնահատում կիթառահարի ձեր ընդունակությունները:

Վարուժան Բաբաջանյան