«Մեկ-մեկ թեւաթափ ես լինում այս «էլիտար» տգիտությունից ու անզորության զգացողություն է համակում»

Քաղաքական մեկնաբան Ստյոպա Սաֆարյանը ֆեյսբուքյան իր էջում գրել է.

Այս օրերին լարվածությունը բավական մեծացել է ղարաբաղ-ադրբեջանական սահմանին: Իսկ Հայաստանի ու Ադրբեջանի միջեւ սպառնալից հայտարարությունների կատարյալ փոխհրաձգություն է ընթանում: Եւ դեռ կգտնվե՞ն մարդիկ, ովքեր կասեն, թե ԵՏՄ-ին Հայաստանի անդամակցությունը անվտանգության համար էր... Կգտնվեն «փորձագետներ», որ կասեն, թե Հայաստանի միջազգային հարաբերությունների համակարգում բալանսների փոփոխությունը անհետեւանք է լինելու...

Կա՞ն մարդիկ, որ դեռ հավատում են, թե մենք լուրջ ու հավատարիմ դաշնակիցներ ունենք: Իսկ ինչո՞ւ տեսանելի չեն դաշնակիցների ռազմական կործանիչները Աղդամի մատույցներում.. Հայաստանում ե՞րբ եւ ո՞վ պետք է հասկանա, որ անվտանգության քաղաքականությունը դա միայն ու միայն ռազմական քաղաքականությունը, բանակաշինությունը չեն կամ կայսերական հալյուցինացիաներ ունեցող նախկին տերության ծակծկված ու պատառոտված հովանոցի տակ մտնելը չէ:

Խելոք պետությունները մեծ կորուստներից խուսափելու համար պատերազմը վարում են քաղաքական հարթության մեջ, կամ ինչպես Կլաուզեվիցը կասեր՝ քաղաքականությունը պատերազմի շարունակությունն է, սակայն այլ մեթոդներով:

Ասել է, թե՝ խելոք պետությունը արտաքին ու ներքին անվտանգության քաղաքականություններով է պատերազմը վարում, այլ ոչ թե միայն թիրախային ռմբակոծություններով ու նշանառությամբ: Իսկ դրա համար անհրաժեշտ ու բավարար պայմանը երկրի անկախությունն ու ինքնիշխանությունն են՝ որպես ինքնուրույնաբար այդպիսի քաղաքականություններ վարելու հիմնաքար: Ու մեծագույն վտանգների սկիզբը պետության այդ իրավունքը զիջելն է, ինչը Հայաստանի իշխող ու իշխվող «էլիտաները» համերաշխ կերպով արեցին: Բայց դե արի Հայասատանի իշխանությանը բացատրի իր համար անըմբռնելին՝ թե ի՞նչ բարդ, փոխկապակցված բաղադրիչներով մատրիցա/համալիր է իրենից ներկայացնում անվտանգության քաղաքականությունը. միանգամից Գորիկ Գուրգենիչի կանտորան կհասկանան...
Մեկ-մեկ թեւաթափ ես լինում այս «էլիտար» տգիտությունից ու անզորության զգացողություն է համակում...