Ադրբեջանի համեմատ` Հայաստանը ժողովրդավարության օազիս

Ադրբեջանի նախագահ Իլհամ Ալիևը նույնպես սահմանադրական փոփոխություններ է իրականացնում:

Խնդիրը սեփական իշխանության ամրապնդումն է, սակայն հարևան երկրի նախագահն ավելորդ ձևականությունների հետևից չի ընկել: Ոչ մի հիշատակում եվրոպական արժեքների կամ կառավարման՝ ավելի ժողովրդավարական մոդելների անցում կատարելու մասին: Ավելի է սահմանափակվում իշխանություն ձևավորելու կամ իշխանությանը վերահսկելու քաղաքացիների իրավունքը: Այսուհետ երկրի նախագահը կընտրվի ոչ թե  5, այլ`7 տարով: Սահմանադրության փոփոխությունների նախագծով ավելանում են նախագահի լիազորությունները` ի հաշիվ մեջլիսի: Ստեղծվում է երկրի փոխնախագահի պաշտոն, որի հավակնորդը նշանակվում է նախագահի կողմից` խորհրդարանը շրջանցելով:

Երբ համեմատվում ենք Ադրբեջանի հետ, ապա Հայաստանը նմանվում է ժողովրդավարության օազիսի: Եթե նույնիսկ ընդունենք, որ անցյալ տարվա սահմանադրական փոփոխությունները միտված էին Սերժ Սարգսյանի իշխանության վերարտադրությանը, միևնույն է կառավարման խորհրդարանական համակարգը հեռանկարում նպաստելու է ժողովրդավարական ընտրական ինստիտուտների զարգացմանը:

Իհարկե, դրական է, որ ժողովրդավարության մակարդակի, հասարակության արժեքային կողմնորաշման առումով մենք առաջ ենք Ադրբեջանից: Սակայն վիրավորական է Ադրբեջանի հետ համեմատությունը, որովհետև 90-ականների սկզբին Հայաստանը նույն շարքում էր դասվում մերձբալթյան երկրների հետ: Լիտվան, Լատվիան, Էստոնիան արդեն եվրոպական երկրներ են ֆորմալ առումով, բովանդակությամբ: Իսկ մենք շարունակում ենք աննպատակ գոյությունը ավտորիտար ակումբի վերածված ԵՏՄ-ում:

Սարգիս Հակոբյան