Այդ քաղցր բառը՝ իշխանություն

Հայաստանում իշխանությունը շարունակում է ընկալվել որպես արտոնությունների համակարգ, որն ապահովում է կուսակցությունների հաջողությունները, հարստացնում է կոնկրետ կլանների և մարդկանց: Եթե ոմանց թվում է, թե նույն ՀՅԴ-ն համառորեն մնաց կառավարությունում՝ լուսավոր ինչ-որ ծրագրեր իրականացնելու նպատակով, նրանք չարաչար սխալվում են: Իշխանության մեջ գտնվելը միակ երաշխիքն է, որ կարող է ՀՅԴ-ին թույլ տալ խորհրդարանական առաջիկա ընտրություններում հաղթահարել անցողիկության շեմը: Վերջերս, Մասիս Բաղդասարյանը նշանակվել է Տարածքային կառավարման և զարգացման նախարարության աշխատակազմի ղեկավար:

Բանն այն է, որ հանրության լայն շերտերին անծանոթ այս անձնավորությունը ՀՅԴ առանցքային գործիչներից մեկն է: Ժամանակին, նույնիսկ բյուրոյի անդամ է եղել: 

Բնականաբար, Բաղդասարյանը նշանակվել է դաշնակցական նախարար՝ Դավիթ Լոքյանի ներկայացմամբ, և գրեթե 100%-ոց ճշգրտությամբ կարելի է պնդել, որ այս նախարարությունն առաջիկա ամիսներին վերածվելու է ՀՅԴ նախընտրական ստվերային շտաբի՝ հարկատուներիս հաշվին: Աշխարհում մշակվել են մեխանիզմներ, որոնք երաշխավորում են պետական ծառայողների բնականոն գործունեությունը՝ քաղաքական փոփոխությունների ժամանակ: Նման փաստաթուղթ, նույնիսկ փաստաթղթեր կան նաև Հայաստանում և համոզված եմ, որ դրանք ձևակերպված են խիստ գրագետ միջազգային ստանդարտներին լրիվ համապատասխան: Սակայն մեր երկրում, տարբեր են իրական կյանքը և այն տեսլականը, որ կա սահմանադրությունում, օրենքներում: Ամեն նոր նախարար՝ ի հեճուկս օրենքների և ռացիոնալ մտածողության առաջին հարվածը հասցնում է հենց քաղծառայողներին՝ նախարարությունը յուրայիններով լցնելու նպատակով: Լոքյանը կուսակցական է, և կատարում է իր բյուրոյի որոշումները: ՀՅԴ-ում նրա աշխատանքը գնահատելու են ոչ թե ոլորտային ցուցանիշներով, այլ այն համատեքստում, թե Լոքյանն ու նրա նշանակած մարդիկ ինչքան ձայն բերեցին կուսակցության համար: Նույն չափանիշով, շուտով պաշտոնանկ կարվի Շիրակի դաշնակցական մարզպետը: Չգիտեմ՝ նա ինչպիսի պետական պաշտոնյա է, սակայն մեծ «մեղք» է գործել՝ չապահովելով հարազատ կուսակցության անցողիկությունը Գյումրիի ավագանու ընտրություններում:

Սակայն նման «մեղքերը» միայն կուսակցական բնույթ չունեն: Օրինակ, Արտեմ Ասատրյանը շատ սիրում է իր ընտանիքին, կնոջը և թերևս դրա դրսևորումը դարձել է այն, որ սոցապ նախարարի աներն իր փեսայի «կանտուռայում» վարչության պետ է:

Քանի դեռ մեր բարձրաստիճան պաշտոնյաները չեն հասկացել, որ չի կարելի պետության հաշվին «լավամարդ» լինել կուսակցության կամ ընտանիքի համար, վստահության կառավարման համակարգ Հայաստանում չի ձևավորվի: Եթե, նույնիսկ, կառավարության յուրաքանչյուր նիստի սկզբում վարչապետը ժամերով խոսի դրա անհրաժեշտության մասին:

Սարգիս Հակոբյան