Ծույլիկների կառավարության հավակնոտությո՞ւնը

Երեկ ուշ երեկոյան ՀՀԿ Գործադիր մարմինը քննարկել է կառավարության ծրագիրը: Այս ծրագրի տարբերությունը նախորդից՝ թերևս նրանում է, որ այս փաստաթղթում կան կոնկրետ ժամկետներ և թվեր: Քանի որ Կարեն Կարապետյանի կառավարությունը մյուս տարվա ապրիլին վայր է դնելու լիազորությունները, տեղին է անդրադառնալ այն ցուցանիշներին, որոնք գնահատվում են տարեկան կտրվածքով:

Կառավարությունն առաջարկում է յուրաքանչյուր տարի 5 տոկոս տնտեսական աճ ապահովել: Այսինքն՝ հենց այս 5 տոկոսն է փաստորեն հիմք դառնալու կառավարության գործունեության արդյունավետությունը գնահատելու համար: Չորս տարիների ընթացքում փաստորեն երկու նիշով անկում է ապրել Սերժ Սարգսյանի պահանջկոտությունը, որովհետև նա 2013-ին Տիգրան Սարգսյանի կառավարությունից պահանջում էր 7% տնտեսական աճ՝ հակառակ դեպքում՝ սպառնալով արձակել կառավարությունը: Այս համատեքստում առնվազն տարակուսելի ու զարմանալի են հնչում հանրապետականների և նրանց կոալիցիոն գործընկերների հայտարարությունները, որ Կարապետյանի այս ծրագիրը հավակնոտ է: Սակայն միայն դա չէ, որ տարակուսանք է առաջացնում. ծրագրի հիմքում դրված է 5%-անոց աճ, որը ոչ մի կերպ չի համապատասխանում կառավարության այն կանխատեսմանը, թե այս տարին փակելու ենք 3,2%-անոց աճով: Ստացվում է, որ առաջին տարում իսկ Կարապետյանի կաբինետը չի հաղթահարելու արդյունավետության սահմանած նշաձողը, որը սահմանված է հենց իր կամ նախագահի կողմից:

Կարեն Կարապետյանի կառավարությունն, իհարկե, այս պահին անհանգստանալու որևէ առիթ չունի: Ծրագրի ընդունումը երաշխավորված է կոալիցիայի պատգամավորների քվեարկությամբ: Ամբողջ խնդիրն այն է, որ քվեարկության խճանկարը կարևոր է ներհամակարգային պայքարի տեսանկյունից: Օրինակ, Արա Բաբլոյանի ընտրության քվեարկությունը բացահայտեց այն ստվերային մեծամասնությունը, որին այս խորհրդարանում տիրապետում է Սերժ Սարգսյանը: Սակայն ծրագրի ընդունումը դեռևս չի երաշխավորելու Կարապետյանի վարչապետությունը 2018-ի համար: Հայաստանը ներկայում ամենևին այն վիճակում չէ, երբ հնարավոր է, այսպես ասած, մեկ տարվա կտրվածքով երաշխավորել որևէ մեկի վարչապետությունը: Իրավիճակն իսկապես բարդ է. մի կողմից՝ Հայաստանում խնդիրներն այնքան խորն ու համակարգային են, որ հնարավոր չէ շոշափելի արդյունք արձանագրել մի քանի ամիսների և նույնիսկ մեկ-երկու տարիների ընթացքում, հատկապես, երբ մեծ հաշվով բազմիշխանություն է և ոչ բոլոր գերատեսչություններն են, օրինակ, լիարժեք ենթակա Կարեն Կարապետյանին, կա ուժեղ նախագահ Սերժ Սարգսյանը, և այլն, մյուս կողմից էլ՝ Հայաստանում իրավիճակն այնքան ծանր է, որ արդյունքներն ակնկալվում են հնարավորինս արագ. չկա սպասելու ժամանակ:

Կարապետյանը՝ որպես հաջողակ կորպորատիվ մենեջեր, նաև տնտեսագետ, շատ լավ գիտակցում է, որ առանց խոշոր ներդրումների ու առանց, այսպես ասած, «քեշ» փողի, որը բնականաբար տրվում է քաղաքական երաշխիքների դիմաց, հնարավոր չէ Հայաստանում կտրուկ փոփոխություններ իրականացնել: Պետական ապարատում օպտիմալացումը, կառավարության աշխատանքի թափանցիկությունը, կառավարությունը նեղ մասնագիտական որակներով աչքի ընկնող կադրերով համալրելը, իհարկե դրական ու կարևոր քայլեր են, բայց բավարար չեն կտրուկ ու էական փոփոխությունների համար: Կարապետյանի մոսկովյան այցերը մնացին անարդյյունք, Ռուսաստանի հայ գործարարներից ներդրումային ակումբ ստեղծելու նախաձեռնությունները ևս օդի մեջ կախված են մնացել: Հենց այս իրավիճակով էլ պայմանավորված, հնչեցված բարձրագոչ խոստումների ու կտրուկ փոփոխությունների տեղը լրացնելու համար էլ մենք ամեն օր տեսնում ենք տարբեր ոլորտների կապակցությամբ հնչող հանձնարարականներ, «չստիկի ու թրաշի» մասին արտահայտություններ, որոնք բացի այսրոպեական հանրային վարկանիշից ու մեդիաէֆեկտից, որևէ այլ արդյունք չեն տալիս:

Ստելլա Խաչատրյան