Որպես լքված թավջութակի ձգված մի լար...

Կրթության ոլորտը, որտեղ տարվող բոլոր աշխատանքները մշտապես եղել են թե՛ նախագահի, թե՛ կառավարության, և թե՛ հասարակության ուշադրության կենտրոնում, այսօր, ցավոք, ամենախոցելիներից  է։

Արդեն ավանդույթ դարձել այլ երկրների փորձը տեղայնացնելը, ինչը, սակայն, երբևէ լավ արդյունքի չի հանգեցրել, և ԿԳ նախարարությունում տվյալ ժամանակահատվածում աշխատող պաշտոնյաները, զբաղեցրած պաշտոնների փոփոխումից անմիջապես հետո, սկսում են քարկոծել ժամանակին իրենց իսկ կողմից տեղայնացված ծրագրերը։ Օրինակ, ներկայիս ԿԳ նախարարը, ով ժամանակին աբսուրդ թվացող ավագ դպրոցների վերաբերյալ ծրագրի կազմակերպիչներից էր, հիմա արդեն հանդես է գալիս ընդդեմ այդ նախաձեռնության։ Կրթության կազմակերպման արմատացած խնդիրներից է նաև ոչ պրոֆեսոնալ  ուսուցչական կադրերի առկայությունը, որի վրա ամենամեծ ազդեցությունն ունի Մանկավարժական համալսարանում  շատ ցածր մակարդակով մատուցվող կրթության որակը։ Այս հանգամանքը հաշվի առնելով, ԿԳ նախարարությունը ոչ միայն տվյալ ԲՈւՀ-ում չի բարձրացնում կրթության որակը, այլև հավատարիմ է մնում  կառավարության այն որոշմանը, ըստ որի՝ ուսուցչական անձնակազմը պարտադիր պետք է ունենա մանկավարժական  կրթություն։ Փաստ է, որ Բժշկական համալսարանի ուսանողն ավելի լավ է տիրապետում քիմիա առարկային, քան Մանկավարժական համալսարանի համապատասխան բաժնում սովորող ուսանողը։ Դպրոցի թիվ մեկ նպատակն ուսուցանելն է, իսկ սերունդներ կրթելու ֆունկցիան վստահել ոչ պրոֆեսիոնալներին՝ սոսկալի աղետ է։ Նախագահի՝ «Մեր ապագան կրթված սերունդն է»  եզրույթին ի պատասխան՝ ներկայացվեց դպրոցների օպտիմալացման ծրագիրը։

«Դպրոց ես փակու՞մ՝ պատրաստվիր բանտ կառուցել» հայտնի ասացվածքն այստեղ տեղին է։

Բացի դպրոցներից, անհապաղ ներդրումների կարիք ունեն նաև ԲՈւՀ-երը։ Հայաստանի ԲՈւՀ-երը գտնվում են շատ անփառունակ  վիճակում, դրա մասին են փաստում վիճակագրական տվյալները։ Աշխարհի լավագույն 1000 համալսարանների ցանկում՝ տարածաշրջանից  ընդգրկվել է միայն Թբիլիսիի պետական համալսարանը։ Խնդիրը ոչ թե մեր ուսանողների կամ դասախոսների մեջ է, այլ պետության կողմից տվյալ ոլորտում իրականացվող քաղաքականության։ Հայաստանում  կան նաև արտերկրյա ԲՈւՀ-երի մասնաճյուղեր, օրինակի համար՝ կարող ենք նշել Պլեխանովի անվան Ռուսաստանի տնտեսագիտական համալսարանի մասնաճյուղը Երևանում, որը, չնայած բարձրորակ դասախոսական անձզնակազմին և ուսանողների նորմալ թվաքանակին, գտնվում է, մեղմ ասած՝ ոչ բարվոք վիճակում։ Այս ԲՈւՀ-երը ևս ունեն ներդրումների կարիք, և ստեղծված են ի նպաստ այն կրթված սերնդի, որի մասին  խոսում էր Նախագահը։

ԵրԵւանի ավագանու անդամ Անահիտ Բախշյանն այսօր շատ հանգամանալից վերլուծություն է ներկայացրել, ընդգծելով կրթության ոլորտում առկա բացթողումները, խորքային՝ թվերով ու փաստերով անդրադարձել է նախարարության գործունեության պատմությանը և հանգել նրան, որ այս վիճակն այլևս հանդուրժել չի կարելի, սակայն, ինչպես ասում են՝ «Ձայն բարբառոյ՝  յանապատի»։ Անահիտ Բախշյանի և բոլոր կրթության փորձագետների խորքային վերլուծությունները ու կոչերը ոչինչ են, քանի դեռ մեր պետությունը չի գիտակցում, որ տգիտությունը դիվական ուժ է և չի պատրաստվում գումար ծախսել այն արմատախիլ անելու համար։

Վաչիկ Գրիգորյան