Ի՞նչ է հուշում ԵԼՔ-ի պահվածքը

Գարնանը սպասվող հայտնի ներքաղաքական իրադարձություններով պայմանավորված` Հայաստանում աշխուժացել են խորհրդարանում ներկայացված գրեթե բոլոր ուժերը։ Առանձնահատուկ լարված մթնոլորտում անցան հատկապես նախագահի թեկնածության քննարկումը և ընտրությունը ԱԺ-ում: Թվում է` ու՞մ կարող է հետաքրքրել խիստ կրճատված լիազորություններով նախագահի պաշտոնը. փաստորեն այն դառնալու է միայն ներկայացուցչական պաշտոն, իր նշանակությամբ խորհրդանշական մի բան։ Արմեն Սարգսյանն իհարկե ընտրվեց, սակայն նրա ընտրության ֆոնին ակնհայտ է այն ջանասիրությունը, որով  խորհրդարանական ընդիմադիր դաշինքներից՝ ԵԼՔ-ը փորձում է նսեմացնել այդ ընտրությունների ընթացքը և արդյունքները:  Ինչպես գիտենք՝ ԵԼՔ դաշինքն առաջարկում էր սատարել ՀՀ ԱԺ պատգամավոր, «Հանրապետություն» կուսակցության քաղխորհրդի անդամ, ԵԼՔ-ի անդամ Արտակ Զեյնալյանին, որին դաշինքը ներկայացրել էր որպես նախագահի թեկնածու։ Դաշինքի անդամներն անուղղակիորեն խոստովանում էին, որ իրենց թեկնածուի շանսերը մեծ չեն և նրա թեկնածությունն առաջադրվում է, մեծ հաշվով՝ որպես իշխող կուսակցության թեկնածուի այլընտրանք։ ԵԼՔ-ի այս նախաձեռնությունը տապալվեց, քանի որ չհաջողվեց հավաքել Զեյնալյանի առաջադրման համար  անհրաժեշտ ձայների քանակը: Մյուս կողմից՝ ԵԼՔ-ի մարտավարությունը չտվեց սպասված արդյունքը նաև  փողոցային պայքարի ասպարեզում՝ գնաճի դեմ ընդդիմադիր դաշինքի նախաձեռնած երթերը փոքրաթիվ էին և չունեցան հանրային ռեզոնանս, չնայած, որ դա պետք էր առաջին հերթին հանրությանը:

Օրերս էլ Նիկոլ Փաշինյանը հայտարարել է «Ազատության» հրապարակ «գործուղվելու» մասին: Չնայած ԵԼՔ խմբակցության ղեկավարը չի հստակեցրել գործուղման նպատակը, բայց կարող ենք արձանագրել, որ ընդդիմադիր դաշինքի մարտավարությունը, հավանաբար, փոխվում է: Ընդ որում՝ Փաշինյանն այս ամենը համաձայնեցրել է առայժմ  իր ընտանիքի հետ՝ ինչպես գրել էր ֆեյսբուքյան էջում: Իսկ մյուս գործընկերների՝ «Լուսավոր Հայաստան», «Հանրապետություն» կուսակցությունների կարծիքը դեռ հայտնի չէ: Հասկանալով, որ ԱԺ-ում իրենք փոքրամասնություն են, որի ձայնը թեև լսելի է, բայց որոշիչ չէ, քաղաքական ուժը որոշել է փորձել  բոլոր տարբերակները: Նիկոլ Փաշինյանի համար Ազատության հրապարակ գործուղվելը նոր գործելակերպ չէ, ավելին՝ նա բավական փորձ ունի այս պայքարում: Ուստի, կարող ենք կես կատակ, կես լուրջ ասել՝ «դարձ՝ ի շրջա՞նս յուր»:  Եթե ԵԼՔ դաշինքի առաջին քայլերում նկատվում էր քաղաքականությամբ դեպի վեր բարձրանալու միտում, առաջին լուրջ հաջողությունից՝ խորհրդարանի ընտրությանը գոնե ընդդիմադիր դաշտում առաջատարի դիրքեր արձանագրելուց հետո՝ ընդ որում, առավելապես հենց նոր մոտեցման ուրվագծեր և նախադրյալներ դրսևորելու շնորհիվ, ԵԼՔ-ն աստիճանաբար սկսեց գլորվել դեպի այն դաշտ, որին հաղթել էր:

Քաղաքական գործընթացը, ըստ էության, անլրջանում է, որովհետև ԵԼՔ-ը սեփական հեռանկարային օրակարգը ձևակերպելու փոխարեն, ըստ էության, իր պոտենցիալը, ռեսուրսը մսխում է ներիշխանական բազարներում` դրա դիմաց չստանալով որևէ շոշափելի դիվիդենտ: Այս համատեքստում ավելի մշուշոտ է դառնում տեսանելի ապագայում իրական այլընտրանքի ձևավորման հեռանկարը: Այս ցայտնոտային վիճակում ԵԼՔ-ի համար առաջնային է դառնում այսպես կոչված տիտղոսային ընդդիմության դերի ամրապնդումը թե՛ խորհրդարանում, թե՛ դրա պատերից դուրս: Այս տեսանկյունից՝ զարմանալի չէ, որ ԵԼՔ-ը ամեն գնով փորձում է արժեզրկել Սերժ Սարգսյանի այս պահի գլխավոր օրակարգը, այն է ՝ նախագահի ընտրությունը: Եվ խնդիրը բնավ Արմեն Սարգսյանի անձի մեջ չէ: ԵԼՔ-ը, թմբկահարելով ընտրությունների կեղծած լինելու, Սարգսյանի քաղաքացիության շուրջ ծագած հարցերի մասին՝ լուծում է իր խնդիրը: ԵԼՔ-ի համար իրավիճակը բարենպաստ է նաև «Ծառուկյան» դաշինքի վերջին քվեարկության ֆոնին. դաշինքը պաշտպանեց Սարգսյանի թեկնածությունը, մեկ անգամ ևս կասկածի տակ դնելով իր ընդդիմադիր ամպուլան: Իհարկե, ԵԼՔ-ի՝ իշխանական պրոյեկտ լինելու գաղափարի կողմնակիցները կարող են պնդել, որ նման կերպ Սերժ Սարգսյանը փորձում է միջազգային հանրության  «աչքին թոզ փչել»՝ մի կողմից լուծելով իր գլխավոր խնդիրը, մյուս կողմից՝ ցույց տալով, որ Հայաստանում առկա է խորհրդարանական ընդդիմություն, որն առնվազն փորձում է հակադարձել իշխանության ծրագրերին ինչպես խորհրդարանում, այնպես էլ այլ ֆորմատում: Ընդ որում, եթե Սերժ Սարգսյանը չդառնա վարչապետ, գոնե 2018-ից հետո, դաշինքը կարող է հայտարարել, թե նաեւ իր զգուշացման շնորհիվ՝ որ սպառնաց ծավալել փողոցային պայքար: Իսկ Սերժ Սարգսյանն ամենայն հավանականությամբ կարող է եւ վարչապետ չդառնալ, համենայն դեպս՝ նա ապահովել է չդառնալու, բայց իշխանության ազդեցությունը պահելու միջավայրը՝ կառավարման նոր մոդելով:

Ստելլա Խաչատրյան