Դժվարն անցել ա, էլ կյանքիս վտանգ չի սպառնում, հաստատ գալու եմ. անմահացած Վահե Ադյանի վերջին խոսքերը՝ եղբորը

Վահե Ադյանը ևս դասվեց այն հերոսների շարքին, որոնք ընկան ռազմի դաշտում՝ հանուն հայրենիքի պաշտպանության: Հերոսը դերասան էր, որը սիրում էր բեմը և պարբերաբար հանդիսատեսի դատին էր ներկայացնում իրեն՝ կերտելով տարբեր հետաքրքիր կերպարներ:

Վահեն շատ մարդամոտ էր, շփվող, բոլորին սիրում էր, չկար այնպիսի մեկը, որ Վահեի օգնության կարիքն ունենար ու Վահեն չօգներ նրան: Այս մասին ԼՈՒՐԵՐ.com-ին պատմեց Վահեի եղբայրը՝ Գեորգի Ադյանը:

Ըստ մեր զրուցակցի՝ Վահեն բավականին նեղացկոտ էր, բայց նրա նեղանալը տևում էր, ընդամենը, վայրկյաններ. « Ինձանից շատ էր նեղանում, միշտ կռվում էինք, բայց 5 րոպե հետո նայում էր ինձ, ժպտում, ու արդեն հասկանում էի, որ բարիշել ենք: Վահեն շատ աշխույժ էր, ամեն ինչ արագ-արագ էր անում, կողքից երևում էր, որ ինքը շտապում է, տուն մտնելն ու տանից դուրս գալը կայծակնային արագության էր»,- նշում է հերոսի եղբայրը:

Վահեն շատ էր սիրում բեմական կյանքը, սիրում էր նաև հաճոյախոսություններ լսել իր հասցեին, որն էլ ոգևորում էր նրան ավելի կատարելագործվել. «Եղբայրս սիրում էր վայելել կյանքը: Վահեն ապրում էր բեմով, միշտ ասում էր, որ ցանկանում է լուրջ կերպարներ խաղալ, չէր սիրում հումորային դերերը»,- ընդգծում է Գեորգին:

Վահեն լավագույնն էր ոչ միայն բեմում, այլև դպրոցում, ըստ մեր զրուցակցի, նա դպրոցում շատ լավ էր սովորում, շատ տաղանդավոր էր, և ուսուցչկան անձնակազմը  միշտ Վահեին էր տանում ամենաազդեցիկ ասմունքի մրցույթներին: Իսկ Վահեի հաջող լինելու բանաձևը՝ ըստ եղբոր... «Վահեն միշտ ժպտում էր, դեմքին միշտ ժպիտ կար, դա էլ նրան հաջողություն էր բերում: Բոլորը Վահեին իր սիրուն ժպիտով են հիշում»,- ասաց Գեորգին:

Ճիշտ է, Վահեն փոքր էր, բայց միշտ բոլորին տալիս էր կարևոր խորհուրդներ. «Միշտ մեր կողքին էր, օգնում էր բոլոր գործերում: Եթե հանկարծ սխալվում էլ էինք,  մեզ ասում էր՝ ճիշտ եք արել, չնեղվեք հանկարծ, մարդիկ իրենց սխալների վրա են սովորում»,- վերհիշում է եղբայրը:

Հերոսը, նախքան բանակ զորակոչվելը, սիրահարվել էր Էմմա անունով մի աղջկա, որին քոլեջից տուն ճանապարհելը իր համար իսկական տոն էր. «Ամեն առավոտ ժամը 11-ին Վահեն զանգում էր իր ընկերոջը՝ Վարդանին ու ասում՝ գնացինք, շուտ արա: Գնում էին, կանգնում մինչև 2:45, որ Էմման դուրս գար ու ճանապարհեր տուն: Ամեն անգամ Վարդանին նախազգուշացնում էր՝ հանկարծ ծպտուն չհանես, ու հիացած ամբողջ ճանապարհին նայում էր Էմմային»,- պատմում է Գեորգին: