Ինձ վրա դժվար է տպավորություն թողնել, էությամբ շատ մաքսիմալիստ եմ․ Արմինե Սարգսյան

Մեր հարցազրույցի հյուրն է բանաստեղծուհի Արմինե Սարգսյանը: 2022 թվականի փետրվարին «Նարեկացի» արվեստի միությունում տեղի ունեցավ Արմինե Սարգսյանի «Անվերադարձ հուշեր» գրքի շնորհանդեսը:

-Ինչպե՞ս կբնորոշեիք Ձեզ:

- Ներսի մանուկին չկորցրած, լի հասկացողությամբ՝ անկախ ամեն ինչից, միշտ սթափ, խենթ, կտրուկ և համարձակ:

 -Ի՞ նչ կարծիք ունեք այսօր ստեղծվող գրականության մասին։

- Եփվելու շատ փուլերով անցնող, առայժմ իր բովանդակությամբ մեզ չզարմացնող, երկար ճանապարհ պահանջող՝ դեպի զիլ գագաթնակետին հասնելու համար։

-Ո՞ւմ եք համարում Ձեր գրական ուսուցիչը։

- Բազմիցս նշել եմ իմ գրական ուսուցիչների մասին՝ Հովհաննես Գրիգորյան և Վահան Վարդանյան, ցավոք, վաղուց լուսահոգի, բայց անչափ լուսավոր մարդիկ, ովքեր իրենց գործունեությամբ և ուսուցողական մոտեցումներով շատ ճանաչողական արահետներ են բացել դեպի գրական աշխարհ։

-Եթե անուններ թվելու լինեք, ո՞ւմ անունները կնշեիք ժամանակակից հայ գրական դաշտում։

- Ժամանակակից հայ գրական դաշտում ինձ հոգեհարազատ անուններից է Արմինե Բոյաջյանը, ում գիրն իր աշխարհընկալմամբ ու լայն հորիզոններով փափուկ գրկում է իմ խառնիխուռն հոգին։

-Բնակվում և ստեղծագործում եք Գերմանիայում. օտարության մեջ հային հայ պահելը, խոստովանենք, որ հեշտ գործ չէ. ի՞նչ եք անում այս ուղղությամբ։

- Ես հստակ ջանքեր չեմ գործադրում իմ դեմքն ու տեսակը պահպանելու համար: Վստահ եմ, որ յուրաքանչյուր ուժեղ և կայուն մարդ, անկախ այն բանից, թե աշխարհի որ կետում է բնակվում, կմնա իր ակունքներին ու սկզբունքներին հավատարիմ։

-Ի՞նչ է բերում և տանում ժամանակը:

-Իմ ամենասիրելի հարցերից մեկն է... Ժամանակն ու տարածությունը չեն կարող փորձնականորեն հասկացվել, այն մեր ընդունակությունների անշրջանցելի ընկալումն է... Ժամանակը բերում ու տանում է երգեր, դեմքեր, կյանքեր:

- Ձեր հանդիպած ամենատպավորիչ մարդը:

- Ինձ վրա դժվար է տպավորություն թողնել, էությամբ շատ մաքսիմալիստ եմ ու ռեալիստ, սակայն տարիներ առաջ բավական պատահական հանդիպեցի մի ֆիլիպինուհու, մասնագիտությամբ հոգեբան և զուգահեռ քանդակագործ, ու նրա մտածելակերպի անսահման անկեղծությունը անշուշտ մեծ տպավորություն թողեց։

 - Ձեր բանաստեղծություններում մի տեսակ իրականի ու անիրականի նուրբ զուգակցում կա: Թվում է՝ իրական է, բայց հեքիաթ է… կամ հակառակը:

-Շատ դիպուկ եք զգացել իմ պոեզիան, բավական ճիշտ դիտարկեցիք: Իմ պոեզիան հենց ինքս ես եմ՝ կանգնած երկրի և երկնքի բարակ թելի վրա, որտեղ կա մի պարադոքս, հասկացված ու չհասկացված լինելու մի լաբիրինթ։

-Եվ վերջում, կիսվեք ընթերցողների հետ ձեր ստեղծագործական ծրագրերի և աշխատանքների մասին:

-Կյանքի փոփոխությունների հետևանքով ստեղծագործական դադար էր ինձ մոտ, վերջին մեկ տարում եմ սկսել համեմատ ակտիվ գործունեությունս, որն իրեն մեջ պարունակում է եվրոպահայության մեջ ավելի ջերմ կապ ստեղծել դեպի ժամանակակից գրականությունը։ Ընթացքի մեջ է նաև իմ երրորդ գրքի ծնունդը։