Հայտնի է դարձել, թե հնարավո՞ր է արդյոք սուտը ճանաչել զրուցակցի դեմքից

Բրիտանական Կոլումբիայի համալսարանի հետազոտողները եզրակացրել են, որ չկան ունիվերսալ «ստախոսի ժեստեր». անհնար է հստակ որոշել, թե արդյոք մարդը ստում է, թե ճշմարտությունն է ասում՝ հիմնվելով նրա դեմքի կամ խոսքի վրա: Աշխատանքը հրապարակվել է «Իրավունք և մարդկային վարքագիծ» (LHB) ամսագրում:

Պրոֆեսոր Լիան Բրինկեն ուսումնասիրել է խաբեության երևույթը և նշել, որ չուսուցանված մարդկանց մոտ ստի ճանաչման ճշգրտությունը չի գերազանցում 54%-ը: Միևնույն ժամանակ, դատավարությունների և հետաքննությունների արդյունքը հաճախ կախված է այս հմտությունից:

Ավելի վաղ՝ 2012 թվականին, Բրինկի թիմը բացահայտել էր չորս նշան, որոնք, ենթադրաբար, համակցված կերպով հնարավորություն էին տալիս բարձր ճշգրտությամբ տարբերակել ճշմարիտ պնդումները կեղծից՝ բարձրացված հոնք, ժպիտ, խուսափողական բառեր («գուցե», «կարծում եմ») և արտահայտությունների քանակի նվազում: Այս եզրակացությունները հիմնված էին այն մարդկանց հրապարակային հայտարարությունների վերլուծության վրա, որոնք հետագայում բռնվել էին իրենց սիրելիների ճակատագրի մասին ստելիս:

Սակայն նոր ուսումնասիրությունը ցույց տվեց, որ նախորդ չափանիշների կիրառումը այլ դեպքերում ձախողվել է. որոշ նշաններ ընդհանրապես չեն երևացել, և կանխատեսողական ուժը նվազել է մինչև պատահական գուշակության մակարդակ:

«Մարդիկ հաճախ կարծում են, որ կարող են ճանաչել սուտը որոշակի բառերով կամ դեմքի արտահայտություններով։ Սակայն մեկ խմբում գործող ազդանշանները չեն աշխատում բոլորի համար, հատկապես սթրեսի տակ», - բացատրեց գիտնականը։

Բրինկեի խոսքով՝ խաբեության հայտնաբերումը պահանջում է ավելի անհատականացված մոտեցում և հետագա հետազոտություններ, իսկ «ստախոսի ժպիտի» կամ «խոսակցական ժեստերի» մասին առասպելը ոչ այլ ինչ է, քան գեղեցիկ պատմություն։

Թարգմանությունը՝ Lurer.com-ի