Այս տարի աշխարհի առաջնությունն ավելի բարդ ստացվեց. Վարազդատ Լալայան

Մարզիկների սպորտային կյանքը երկար չէ. քեզ հիշում են անցած ճանապարհի, նվաճած մեդալների, մրցանակների ու տիտղոսների շնորհիվ: Կմնա՞ս արդյոք մարդկանց հիշողության մեջ, կմնա՞ս արդյոք սպորտի պատմության մեջ՝ բացառապես կախված է նրանից, թե որքան հոգի, նվիրում կդնես գործիդ մեջ: Կամք. ահա այն հատկանիշը, որը միջին վիճակագրական մարզիկին առանձնացնում է սպորտի պատմության մեջ իր հետքը թողնել ցանկացող մարզիկից: 

Հայաստանի ծանրամարտի հավաքականը եղել ու մնում է համաշխարհային ծանրամարտում իր ծանրակշիռ դերն ունեցող թիմերից մեկը: 2025 թվականը ոսկե տարի էր Հայաստանի ծանրամարտի տղամարդկանց թիմի անդամ, Օլիմպիական խաղերի արծաթե մեդալակիր ու արդեն Եվրոպայի ու աշխարհի կրկնակի ոսկե մեդալակիր Վարազդատ Լալայանի համար: 

«Արմենպրես»-ի հետ զրույցում Լալայանն ամփոփել է աշխարհի առաջնությունը, խոսել Եվրոպայի առաջնության, Բահրեյնի դրոշի ներքո հանդես եկող հայ ծանրորդ Գոռ Մինասյանի հետ ընկերության մասին (խմբ. Գոռ Մինասյանն ու Վարազդատ Լալայանը հանդես են գալիս նույն քաշային կարգում):    

-Վարազդատ, նախ ընդունեք իմ շնորհավորանքներն աշխարհի կրկնակի չեմպիոն դառնալու կապակցությամբ և շնորհակալությունը՝ հպարտության պահերի համար: Ինչպիսի՞ն էր աշխարհի այս առաջնությունը Ձեզ համար։ 

-Նախորդ տարվա համեմատ՝ այս տարի աշխարհի առաջնությունն ավելի բարդ ստացվեց: Վնասվածք ունեի ու  ուշ վերականգնվեցի, սակայն կարողացա բավականին շուտ ինձ կարգի բերել ու տրամադրվել աշխարհի առաջնությանը: Նախորդ տարի, որն օլիմպիական էր, խոչընդոտներն ավելի քիչ էին: Փարիզ-2024-ից հետո էլ լավ մարզավիճակում էի: Նախորդ տարվա համեմատ` մրցակցությունն այս անգամ ավելի թույլ էր: Ինքս էլ ուժեղ մրցակցության ակնկալիք ունեի: Գոռ Մինասյանը լավ չմասնակցեց, իսկ Իրանի մարզիկների հետ էլ մի բան այն չէր: Գուցե, դիմացինի աչքի համար այս տարին ավելի հեշտ էր, սակայն ինձ համար այն ավելի դժվար էր:

-Իսկ զգացողությունները նո՞ւյնն էին:

-Գիտեք, ես յուրաքանչյուր մրցաշարի նախապատրաստվում եմ նույնությամբ, ինձ համար երկրորդական մրցաշարեր չկան:

-Այս տարին ոսկե տարի էր Ձեզ համար: Դուք նաև տարվա սկզբին դարձաք Եվրոպայի առաջնության ոսկե մեդալակիր: Սակայն Եվրոպայի առաջնությունում բոլորն ավարտեցին իրենց ելույթները, հետո միայն Դուք սկսեցիք: Ինչպիսի՞ն  էր այդ առաջնությունը Ձեզ համար:

-Եթե անկեղծ, Եվրոպայի այս առաջնությունն էլ իրականում բարդ էր ու դժվար: Եվրոպայի առաջնությունից առաջ էլ դաստակի վնասվածք ունեի: 2024 թվականին 5 մրցման էի մասնակցել ու չէի հասցրել վերականգնվել: Դժվարությամբ էի պատրաստվել Եվրոպայի առաջնությանը: Իսկ ինչ վերաբերում է մրցակցությանը, ապա այն թույլ էր, իսկ կիլոգրամներն էլ ավելի ցածր էին: 

-Վարազդատ, աշխարհի այս առաջնությունում Դուք նաև ռեկորդային քաշ էիք պատվիրել` 261 կգ: Ինչի՞ մասին է սա խոսում:

-Հիմա, երբ փոխվել են քաշային կարգերը, միջազգային ֆեդերացիան սահմանել է ստանդարտ ռեկորդներ: Ու, քանի որ երկրորդ մոտեցմամբ արդեն իսկ մրցաշարն ավարտված էր` հաղթանակն ապահովված, ինձ մնում էր միայն գնալ աշխարհի ռեկորդի: Այս անգամ չստացվեց, բայց հույս ունեմ, որ այդ կիլոգրամներն ապագայում կբարձրացնեմ:

-Չեմ կարող չխոսել Գոռ Մինասյանի ու Ձեր ընկերության մասին, որը բնավ չի անդրադառնում մրցաշարերում մրցակցության վրա:  Գիտեմ նաև, որ երկուսդ էլ այն կարծիքին եք, որ ձեր մրցակցությունը միմյանց դեմ չէ, այլ ծանրաձողի հետ է: Ի՞նչ առանձնահատկություն ունի Ձեզ համար Գոռ Մինասյանի հետ ընկերությունն ու մրցակցությունը:

-Ուզում մի բան առանձնացնել. երբ մուտք գործեցի մեծահասակների հավաքական թե՛ Ռուբեն Ալեքսանյանը, թե՛ Գոռ Մինասյանն իրենց ճիշտ խորհուրդներով ինձ շատ են օգնել գերծանր քաշային կարգում կայանալու համար: Նրանցից շատ բան եմ սովորել: Գոռն իմ ընկերն է, շատ եմ հարգում ու շատ ավելի շատ սիրում եմ նրան: Նա այնպիսի բարձրակարգ մարզիկ է, որը միշտ պետք է լինի ամենաբարձր մակարդակի վրա ու արժանի է միայն լավագույնին: Նա իսկական մարզիկի բնավորություն ունի` պայքար տվող է, համառ է, նվիրված է մարզաձևին: Աշխարհի այս առաջնությանը պատրաստվել ենք միասին, մինչև վերջին վայրկյանն իրար կողքի կանգնած ենք եղել: Անկեղծորեն ուրախանում եմ Գոռի հաջողություններով  ու առավել քան վստահ եմ` նույնն էլ ինքն է անում ինձ համար:

-Վարազդատ, գերծանր քաշային կարգում լեգենդար մարզիկ էր վրացի ծանրորդ Լաշա Տալախաձեն: Թեպետ նա ավարտել է կարիերան և Դուք էլ ջերմ  ու ընկերական փոխհարաբերություններ ունեք միմյանց հետ, սակայն ի՞նչ եք սովորել նման լեգենդար մարզիկից թե՛ մրցահարթակում,  թե՛ դրանից դուրս:

-Լաշա Տալախաձեն ծանրամարտում ամենակայուն մարզիկներից մեկն է եղել մինչև իր կարիերայի ավարտը: Դուք շատ հազվագյուտ դեպքում կգտնեք մրցաշարեր, որտեղ նա մի քանի մոտեցում տապալել է: Անհնար է, որ նրանից  գոնե դա չուզենաս սովորել: Նա հրաշալի անձնավորություն է ու շատ լավ մարզիկ: Հիմա էլ կապի մեջ ենք, ընկերներ ենք:

-Այս հարցը դեռևս նախորդ տարվանից էի ուզում Ձեզ տալ ու հիմա, կարծում եմ, ճիշտ ժամանակն է: «Փարիզ-2024»-ի պարգևատրման ժամանակ, երբ արդեն ստացել էիք Ձեր արծաթե մեդալը, մի պահ այն առաք ձեր ձեռքերի մեջ, նայեցիք ու համբուրեցիք: Ինչո՞ւ: Միթե դա Ձեր իսկ շնորհակալությո՞ւնն էր տարիների աշխատանքի համար: 

-Ինձ համար օլիմպիական մեդալը մեծագույն նպատակ էր: Եթե անկեղծ, հենց այդ պահին մի քիչ հիասթափված էի, որ այդքան մոտ էի ոսկուն, սակայն չունեի այն: Գիտեք, երբ մեդալն արդեն ինձ մոտ էր, իմ անցած ամբողջ ճանապարհն անցավ աչքերիս առջևով:  Մտքումս մի բան էր` Աստված ինձ համար այս պահին սա էր նախատեսել ու ես ընդունեցի այն՝ հարգելով այդ մեդալը, թեկուզ արծաթե: Բոլոր օլիմպիական մեդալները, անկախ գույնից, միշտ էլ հարգանքի են արժանի: Իհարկե, ուզում եմ դառնալ օլիմպիական չեմպիոն, ու հույս ունեմ կգա այդ օրը:  

-Խոսելով բուն մրցելույթներից՝ սովորաբար ի՞նչն եք լսում կամ տեսնում, երբ դուրս եք գալիս մրցահարթակ: 

-Երբ մրցահարթակում ես, ուզում ես մենակ մնալ ծանրաձողի հետ: Ծանրաձողն անշունչ առարկա է, ու դու անկարող ես նրան ինչ-որ բանով համոզել, խոսել: Քեզ մնում է միայն տրամադրվել այնպես, որ այլ տարբերակ չկա, ծանրաձողը պետք է բարձրացնել: Ինձ շատ է օգնում լռությունը, որ կարողանամ կենտրոնանալ: Ինձ չեն խանգարում մարզիչների ու հավաքականի անդամների ձայները, որոնց  ծանոթ եմ: Խանգարում են միայն  դահլիճից լսվող ձայները:  

-Վարազդատ, գիտեմ նաև, որ սովորաբար չեք նայում թիմակիցների ելույթները ու հազվագյուտ է լինում, որ մրցաշարերից հետո նայեք Ձեր իսկ մոտեցումները: Ինչո՞ւ: 

-Այո, շատ քիչ եմ նայում, երբեմն ստացվում է, որ մրցաշարից հետո իմ մոտեցումները նայում եմ, ու այն էլ այն պատճառով, որ դրանք տարածվում են սոցիալական հարթակներում:  Հնարավոր է, որ այս կամ այն մրցաշարերի ժամանակ մեկի մրցմանը միայն ներկա լինեմ: Ես ավելի շատ լարվում եմ թիմակիցներիս ելույթների ժամանակ, քան իմ ելույթների ընթացքում: Ու դա երևի նրանից է, որ ես տեսնում եմ, թե մարզումների ընթացքում մարզիկներն ինչպես են տանջվում, ու ամեն անգամ ինչ-որ մոտեցման ձախողման ժամանակ, կարծես, սրտիցս մի բան պոկվի:  

-Երկուական ոսկի ունեք աշխարհի ու Եվրոպայի առաջնություններից: Ի՞նչ է պետք  Ձեզ Օլիմպիական խաղերի ոսկին ունենալու համար:  

-Հաջորդ տարի ունենք թե՛ աշխարհի, թե՛ Եվրոպայի առաջնություն: Առավել պատասխանատու տարի կլինի 2027 թվականը, քանի որ Հայաստանում կկայանա աշխարհի առաջնությունը, որը վարկանիշային է Լոս Անջելեսի Օլիմպիական խաղերի համար:  Ես գիտեմ, որ աշխատանքի իմ բաժինն ունեմ անելու, ու այդ աշխատանքի չափը շատ մեծ է: Ամեն կողմ իր բաժին աշխատանքը պետք է կատարի` ես իմ կողմից, ֆեդերացիան` իր, Ազգային օլիմպիական կոմիտեն`իր: Ու ամենակարևորն այն է, որ բոլորիս  նպատակը մեկն է: 

-Վարազդատ, անչափ շնորհակալ եմ անկեղծ զրույցի համար: