Հանրապետության ղեկավարը որքան էր մեծարում արվեստը, որքան խոնարհ էր ու գնահատող, նա ի'ր ուսի վրա էր տանում Արամ Խաչատրյանի դագաղը

1978 թ. Արամ Խաչատրյանի հուղարկավորությունը

 

ՀԿԿ կենտկոմի առաջին քարտուղար Կարեն Դեմիրճյանն էր իր ուսին է առել դագաղը։ Պատկերացրեք, հանրապետության ղեկավարը որքան էր մեծարում արվեստը, որքան խոնարհ էր ու գնահատող, նա ի'ր ուսի վրա էր տանի Արամ Խաչատրյանի դագաղը։

 

Կարեն Դեմիրճյանի օգնական Սամվել Դանիելյանի գրառումը, երբ Դեմիճյանն իր աշխատասենյակում ընդունել էր Արամ Խաչատրյանին․ «

 

Կարենը զրույցի ժամանակ անջատել է բոլոր հեռախոսները, և երբ կառավարական կապով կարևոր և շտապ զանգ է հնչել՝ օգնականը ուղիղ կապի միջոցով փորձել է իմաց տալ Կարեն Սերոբովիչին, սակայն, ի զարմանս իրեն, պատասխան չի ստացել և ստիպված մտել է աշխատասենյակ, որպեսզի նախազգուշացնի զանգի մասին: «Երկու քայլ առնելով՝ քարացած կանգ առա,- գրել է Դանիելյանը:- Իմ առջև բացված տեսարանը ցնցեց ինձ: Կարեն Դեմիրճյանը մեղմաձայն երգում էր, իսկ նրա դիմաց նստած Մեծ Խաչատրյանի աչքերում ես արցունքներ տեսա: Ոչինչ չասելով, սկսեցի լսել:« Գայանե» բալետի մեղեդին էր: Լռությամբ Դեմիրճյանի առջև դրեցի Մոսկվայից զանգող պաշտոնատար անձի ազգանվան նմուշով գրությունը և դուրս եկա սենյակից»: Մոտավորապես մեկ ժամ հետո առանձնասենյակից դուրս է եկել հուզված Արամ Իլյիչը, նստել Սամվել Դանիելյանի գրասեղանի մոտ և ասել.

 

«Շնորհիվ Կարեն Սերոբիչի հետ իմ հանդիպումների, զրույցների, բարեկամական կապերի, քիչ է ասել, թե ես ինձ հայ եմ զգում, ավելին, ես հպարտանում եմ դրանով: Ինձ ընդունել են թագավորներ, պրեզիդենտներ, ես հանդիպել եմ աշխարհի շատ երկրների ղեկավարների հետ, ուր համերգներ եմ տվել, ինձ ողջունել է աշխարհը, բայց ես հպարտանում եմ, որ հայ եմ, և Հայաստանն ունի այսպիսի ղեկավար՝ բազմակողմանի օժտված մարդ, որը խորապես ու նրբորեն հասկանում է երաժշտությունը:

 

Նա զարմանալի լսողություն ունի: Գիտե՞ս, ես իմ ականջներին չէի հավատում.նա իմ խնդրանքով երգում էր ամբողջական հատվածներ իմ բալետներից: Նա համարյա անգիր գիտի իմ «Սպարտակ» և «Գայանե» բալետները, սիմֆոնիաները, դաշնամուրի, ջութակի և թավջութակի համար գրված համերգները: Նա փայլուն գիտի եվրոպական և համաշխարհային դասական երաժշտությունը, անգիր գիտի բազմաթիվ ստեղծագործություններ:

 

Դա անհավատալի է: Նրա հետ հետաքրքիր է զրուցել ցանկացած թեմայի շուրջ, քննարկել տարբեր հարցեր, հիմնախնդիրներ: Նա զարմանալի մարդ է: Նրան լսելով՝ ես արտասվեցի. դրանք հպարտության արցունքներ էին…»: