Ամենանուրբ թաշկինակն է եղել, որը կարող է չորացնել արցունքի ամեն կաթիլ. Մխիթարյանը՝ հոր մասին

Հայրիկս էր։ Մահացավ երեսուներեք տարեկանում, երբ ես ընդամենը յոթ տարեկան էի: Շատ երիտասարդ էր, ես՝ նույնպես:

Լինել թե՞ չլինել, սա երբեք հարց չի եղել: Նա եղել է: Վերջակետ:

Եղել է սեր:
Եղել է օրինակ:
Եղել է ճիշտ ուղի։
Եղել է ամենաշլացուցիչ լույսն ամենամութ խավարում:
Եղել է պատուհանից բացվող ոգեզմայլ մի պատկեր:
Եղել է իմ կյանքի ամենախորը հույզը:
Եղել է հավերժությունը պակաս ցավագին դարձնող զգացում
Հենց ինքն է մշտնջենավոր եղել:

Պատումների բարի, բոլորից բարի հերոսն է եղել:
Ամենանուրբ թաշկինակն է եղել, որը կարող է չորացնել արցունքի ամեն կաթիլ, նույնիսկ այն հազարավոր արցունք-ների, որոնք ուշացումով հոսեցին, երբ նա մեզ հետ չէր:
Սովետական մարդ է եղել:
Հայ է եղել:
Աշխարհի քաղաքացի է եղել։
Իմ աշխարհն է եղել:

Կարճ է ապրել, թեև ինձ համար՝ հավիտենապես:

Եղել է վաղորդյան զարթոնք, երբ անկախ ամեն ինչից լավ ես զգում:

Այն կարևոր մարդն է եղել, որը մի շատ կարևոր բան է ասել ինձ. «Հենրիխ, ամենից առաջ պետք է փորձես լավ մարդ լինել: Չմոռանաս»:

«Շատ լավ, պապ»:

Փորձում եմ ամեն օր պահել խոստումս:

Հորս մասին իմ առաջին հուշը կապված է այս մտքի հետ:

Անկեղծ ասած, այլ հուշեր գրեթե չունեմ: Այս բառերը հզոր են, անգին են, թեև քիչ են:

Այսպես է նկարագրում Մխիթարյանը իր հորը` Համլետ Մխիթարյանին