Ինչպիսի՞ աղջիկների է նախընտրում «Կյանքի կարուսել»-ի հերոսը

Slaq.am-ի զրուցակիցն է Գաբրիել Սունդուկյանի անվան ակադեմիական թատրոնի դերասան Ռոման Բաբայանը…

-Եթե հնարավորություն ունենայիր եւս մեկ անգամ մասնագիտական ընտրություն անելու, դա նորից կլինե՞ր դերասանի մասնագիտությունը, թե՞ կփոխվեր ինչ-որ բան:

-Ո՛չ, ոչինչ չէր փոխվի. 12 տարեկանից եղել եմ այս բնագավադռում, սերը դեպի մասնագիտությունս շատ մեծ է, ու դա չէր թողնի՝ մտածեի այլ մասնագիտություն ունենալու մասին:

-Իսկ այդ մեծ սերը դեպի թատրոնն ու թատերարվեստը որտեղի՞ց է եկել:

-Ինչպես ասացի, այդ սերն իմ մեջ եղել է մանկուց, դեռ այն ժամանակվանից հիացած եմ եղել Մհեր Մկրտչյանի, Կարպ Խաչվանքյանի անզուգական դերասանական խաղով, կատարողական վարպետությամբ ժամերով նստում ու կլանված նայում էի նրանց: Կարելի է ասել, որ իրենք էլ դարձան իմ՝ դեպի թատերարվեստն ունեացած մեծ սիրո «մեղավորները»:

-Դերասանները հաճախ են ասում՝ գիտեք՝ ի՜նչ բարդ է դերասանի մասնագիտությունը, որպես երիտասարդ դերասան՝ ի՞նչ կասես, համաձա՞ յն ես քո ավագ ու կրտսեր կոլեգաների հետ:

-Ցանկացած կերպար խաղալիս պետք է կարողանաս այնպես անել, որ դիմացինը զգա ու հավատա քո ստեղծած կերպարին, իսկ հանդիսատեսին համոզել ու լինել համոզիչ, իսկապես բարդ է:

-Որպես դերասան՝ ի՞նչ կասես քեզ գոհացնում են աշխատելու, ստեղծագործելու այն հնարավորությունները, որոնք տրված են դերասանին մեր երկրում:

-Գոհացնում է, պարզապես կուզեի՝ մի քիչ ավելի արագ տեմպերով առաջ ընթանայինք, ցանկալի կլիներ՝ մեզ մոտ՝ Հայաստանում, արվեստն առաջնային տեղերում լիներ. ի վերջո արվեստն ու մշակույթն են մեզ աշխարհին ճանաչելի դարձնում:

-Խաղում ես մայր թատրոնում, իսկ երբեւէ ցանկություն չի եղե՞լ այլ թատրոններում հանդես գալու:

-Ո՛չ. ակադեմիական թատրոնն ինձ համար մեծ նշանակություն ունի, այդտեղից դուրս ինձ չեմ պատկերացնում:

-Խորեն Աբրահամյանն ասում էր՝ միայն մի տեղ կա, որ սպանեն սուտ չեմ անի՝ թատրոնն է, իսկ քեզ համար կա՞ նման նշանաբան, կամ ի՞նչ ապրումներ ես ունենում՝ գտնվելով թատրոնում:

-Ես կարող եմ, միանշանակ, մի բան ասել՝ երբ մտնում եմ թատրոն, մոռանում եմ իմ բոլոր խնդիրներն ու առօրյա հոգսերը, ինձ համար թատրոնն այլ աշխարհ է. այն էներգիան, որը ստանում եմ թատրոնում, ոչ մի այլ տեղ չեմ գտնում:

-Ընդհանրապես ասում են՝ արվեստագետներին եւ արվեստի հետ կապ ունեցող անձանց հատուկ են տարօրինակությունները: Կասե՞ս՝ դու ինչ տարօրինակություններ ունես:

-Չգիտեմ դա տարօրինակությո՞ւն է, թե՞ այլ բան, բայց հաճախ եմ, հայելու դիմացը կանգնած, փորձում հատվածներ ներկայացումներից (ծիծաղում է):

-Ամենասիրելի կերպարը, որ երբեւէ խաղացել ես, ո՞րն է:

-Կան բազում դերեր, որոնք խաղացել եմ եւ սիրում եմ, բայց կուզեի առանձնացնել մի դեր, որը եղել է դիպլոմային ներկայացումս ու բացի սիրելուց նաեւ շատ հոգեհարազատ է ինձ՝ խոսքը Նադեժդա Պտուշկինայի՝ «Աննորմալը» ներկայացման մեջ մարմնավորած կերպրարիս՝ Ալեքսի մասինն է, կուզեի մի օր նորից խաղալ այդ դերը:

-Նկարահանվում ես «Կյանքի կարուսել» նախագծում, ի՞նչ է տվել քեզ այդ ամենը:

-Այն, որ նախագծում անընդհատ փոխվում են կերպարները, որոնք դու խաղում ես, հնարավորություն է տալիս՝ մասնագիտական փորձ կուտակելու եւ անընդհատ ջանք գործադրելու՝ նոր բաներ սովորելու:

-Նախագծում, որտեղ նկարահանվում ես, հիմնականում մարմնավորում ես բացասական կերպարներ ո՞րն է ավելի հեշտ կերտել դրակա՞ ն կերպար, թե՞ բացասական:

-Յուրաքանչյուչր կերպար ունի իր բարդությունը, բայց եթե, այնուամենայնիվ, փորձեմ պատասխանել, ապա կասեմ՝ ինձ համար ավելի հետաքրքիր է բացասական դերեր խաղալը:

-Մասնագիտական ինչպիսի՞ երազանքներ ունես, ի՞նչ դերեր ես երազում խաղալ ապագայում:

-Դպրոցական տարիներին խաղացել եմ «Արա Գեղեցիկ» ու դեռ այն ժամանակվանից շատ սիրել եմ այդ կերպարը, կուզեի մի օր իսկապես այն խաղալ:

-Իսկ կասե՞ս՝ բեմում ամենաշատը ո՞ր դերասանի հետ խաղալիս ես հուզվում եւ անհանգստություն ապրում:

-Պետք է մեծ ուրախությամբ նշեմ՝ հնարավորություն եմ ունեցել խաղալ Վարդուհի Վարդերեսյանի հետ, դա ինձ համար իսկապես մեծ երջանկություն է: Բեմում գտնվելիս բոլոր խաղընկերներիս հանդեպ ունեմ պատասխանատվության զգացողություն, բայց անհանգստություն, հուզմունք ունենում եմ Արեմ Մարությանի, Տիգրան Ներսիսյանի հետ խաղալիս:

-Ի՞նչ խառնվածքով աղջիկների ես հավանում: Օրինակ՝ բնավորության ի՞նչ գծեր պետք է պարտադիր ունենա:

-Ինձ համար ամենակարեւորը, որ աղջկան հետ շփվելիս ներքին կապ զգամ, դրանից հետո միայն կմտածեմ մնացածի մասին, իսկ եթե դա չլինի, մնացած ամեն բան դառնում է անկարեւոր: Սիրում եմ կենսուրախ ու կենսասեր աղջիկների, բայց, իհարկե, ամեն բան չափի մեջ՝ լինի:

-Իսկ աղջկա աշխատանքային բնագավառը քեզ կխանգարի՞ ընտրություն կատարելիս:

-Աշխատանքային բնագավառն ինձ համար չի կարող խանգարող հանգամանք լինել, եթե սիրում ես ու սիրված ես, եթե կա փոխադարձ հարգանք ու միմյանց հասկանալու ընդունակություն:

-Ի՞նչը աղջկան երբեք չես ների:

-Դավաճանությունն ու սուտը:

-Առաջին սերը միշտ ու գրեթե բոլորի դեպքում առանձնատուկ կերպով է հիշվում, այդ սիրո հետ կապված ամենատպավորիչ հիշողությունդ ո՞րն է:

-Այդ հարցին թույլ տուր՝ չպատասխանեմ:

-Ըստ քեզ՝ ի՞նչ է պետք մարդուն երջանիկ լինելու համար:

-Ամուր ընտանիք, սիրած աշխատանք: Կարծում եմ՝ այս ամենն ունենալով երջանիկ կլինես: