Բարձրակրունկներ, ծխախոտ, խմիչք

«…Այն աղջիկները, որոնք հայտնվում էին նրա կողքին, վախեցնում էին ինձ: Գեղեցիկ էին, կանացի, մուգ կարմիր բարձրակրունկներ էին կրում ու արնագույն շրթներկ օգտագործում: Քայլում էին թեթև ու սահուն, նրանց աչքերի մեջ կրակ էր վառվում… Սարսափում էի: Ինձ համար տարօրինակ էր այդ ամենը. վախենում էի նրանց հայացքից, զրնգուն, բարձր ծիծաղից: Ամենաշատը նրանց՝ ինձ ոչնչացնող հայացքներից էի վախենում: Այդ ամենն, ինչ խոսք, գեղեցիկ էր ու գրավիչ: Սակայն կրքոտ հայացքների, քիչ հեգնական ժպիտների ու աչքերի սուր փայլի մեջ ինչ-որ վանող բան կար:

Սկզբում չէի հասկանում՝ ինչն է: Բայց հետո հասկացա. այդ ամենը կեղծ էր: Ցանկացած չափից դուրս վստահ պահվածք ու չափից դուրս կրքոտություն իր մեջ կեղծիք է թաքցնում : Թաքցնում է այնպես, ինչպես այդ աղջիկների վառ շպարն էր թաքցնում իրենց իրական դեմքը՝ և՛ ուղիղ, և՛ փոխաբերական իմաստով:

Իսկ ես, հմ…

Կարմիր շրթներկ չէի օգտագործում, բարձրակրունկների վրա սահուն քայլել չգիտեի, զրնգուն ծիծաղելն ինձ համար չէր: Նման շքեղ աղջիկների հետ ինձ համեմատել չէի կարող: Եթե անկեղծ լինեմ՝ նույնիսկ չէի ուզում. անիմաստ էր. մի քիչ էլ՝ սարսափելի:

Իհարկե, ես փորձում էի նրանց նմանվել: Տանը բարձրակրունկների վրա քայլել էի սովորում, փորձում էի հմայիչ ծխել ու աչքերս փայլեցնել… Չէր ստացվում: Հինգ րոպե քայլելուց հետո ընկնում էի հատակին, մի կողմ էի նետում զզվելի ծխախոտն ու արդեն կարծում էի, որ աչքերս նրանց նման փայլեցնելու համար երևի թե պետք է աչքերս ձեթով շփեմ ու բամբակե լաթով փայլեցնեմ: Բայց ախր ես հո տիկնի՞կ չեմ…

Չէ: Իմը չէր: Մնում էր գլխիկոր համակերպվել. ես չափից դուրս հասարակ եմ: Բարձրակրունկների վրա քայլելը ևս արվեստ է: Իսկ ինձ, աչքերս փայլեցնելու համար, միայն ձեթոտ լաթը կփրկի:

Ես ձեզ չեմ պատմի նրա մասին, որովհետև անիմաստ եմ համարում: Չափից դուրս սովորական, դասական կանոններով շարժվող հմայիչ երիտասարդ էր. բավականին ինքնասիրահարված, երբեմն գռեհիկ կատակներ անող, սուր լեզու ունեցող: Կարճ ասած՝ հիանալի գիտեր, որ գեղեցիկ է ու կարող է ցանկացած աղջկա իրենով անել: Դասական կնամոլ. ոչ մի հետաքրքիր բան: Բայց տաք սիրտ ուներ ու լավ ընկեր էր: Սիրում էր լսել ինձ՝ չնայած որ չափից դուրս ինքնասիրահարված էր ինչ-որ մեկին լսելու համար:

Ի զարմանս ինձ՝ նրա բոլոր սիրային արկածների վերջում հայտնվում էի ես. ամեն անգամ, երբ հոգնում էր աղջիկներից, գալիս էր, ձեռքս բռնում էր ու ինձ՝ առանց ոչ մի բառի քարշ էր տալիս փողոցներով: Ժամերով քայլում ու լռում էինք: Ես զգում էի ծխախոտի հոտը, կանացի օծանելիքի բույրը: Դրանց էր խառնվում նաև թանկարժեք խմիչքի սուր հոտը : Խմիչքի, ծխախոտի ու բարձրակրունկ գեղեցկուհիների օծանելիքների միախառնված բույրը հենց ստի հոտն էր: Այս ամենը կեղծ էր: Այս բուրմունքների խառնուրդը, որը ես զգում էի նրա հետ քայլելիս, ինքնին ստի ու կեղծիքի հետևանք էին: Քայլում ու չէի հասկանում. ի՞նչ գործ ունեմ այստեղ:

Մեր լռության նրբանցքներում երբեմն խոսակցություններ էին լինում: Մեկը հատկապես լավ է տպավորվել:

Քայլում էինք: Մի պահ կանգնեց, շրջվեց, նայեց ինձ ու ասաց.

-Լի՛լ, դու միակ մարդն ես, ով խոսելիս աչքերիս մեջ է նայում: Ու թերևս միակն ես, ով լռել գիտի… Գրողը տանի:

Բռնեց ձեռքս ու էլի սկսեց ինձ իր ետևից քարշ տալ:

Հետո ես հասկացա…

Ես վերջապես հասկացա …

Հասկացա, որ կարևոր չեն բարձրակրունկները: Նրա համար ես անկրկնելի էի թեկուզ առանց զրնգուն ծիծաղի: Զրնգուն ծիծաղը բարձրակրունկի նման կրել է պետք. դա ինձ մոտ չէր ստացվում: Ու երբեք չէր ստացվի: Սակայն ես միակ մարդն էի, ում հետ նա կարող էր չխաղալ, չսրամտել, աչքերը չփայլեցնել և այլն: Ես միակն էի, ով նրա աչքերի մեջ նայելիս տեսնում էր ոչ թե գեղեցկադեմ երիտասարդի, այլ մարդու, ով ուղղակի բռնում է ձեռքս ու ինձ քարշ է տալիս փողոցներով: Ոչ թե ինձ հետ հավասար քայլում է, այլ հենց ձեռքս բռնում ու քարշ է տալիս:

Անկրկնելի դառնալու համար նախ պետք էր դիմացինին հարազատ լինել: Ցավոք՝ բարձրակրունկներն այստեղ անզոր էին: Ցավոք՝ աստվածուհու քայլվածքով աղջիկները դա չէին հասկանում: Ի երջանկություն՝ մենք միասին էինք լռում ու ժամերով քայլում: Նա չէր սրամտում, հաճոյախոսություններ չէր անում: Քայլում էր ու ինձ քարշ էր տալիս իր ետևից: Ոտքերս հոգնում էին, ես էլ չէի կարողանում քայլել, բայց դեմքիս թաքուն ու անկեղծ ժպիտ էր հայտնվում: Ավելի ուժեղ էի սեղմում նրա՝ ինձ քարշ տվող ձեռքն ու հասկանում էի. անկրկնելի եմ…»:

Աղբյուր՝ sunesevada.com