ԱԻՆ-ը խոր ցավով տեղեկացնում է իր աշխատակցի վաղաժամ մահվան մասին

ԱԻՆ-ը խոր ցավով տեղեկացնում է իր աշխատակից Հերիքնազ Կարապետյանի վաղաժամ մահվան մասին և ցավակցում նրա հարազատներին ու ընկերներին:

Հերիքնազը ծնվել է Գորիսում 1987 թվականի հոկտեմբերի 28-ին: Դեռ շատ փոքր էր, երբ ծառայական պարտականությունները կատարելիս զոհվեց հայրը, իսկ ինքը հասցրեց ավարտել միջնակարգ դպրոցի միայն վեցերորդ դասարանը. Ուժեղ քամու ժամանակ լվացքը հավաքելիս' վայր ընկավ հինգերորդ հարկից ու վնասեց ողնաշարը: Անկողնուն գամված Հերիքնազի ընկերներն էին գրքերը, ռադիոն ու հեռուստացույցը: Սիրում էր ասեղնագործել, խմորեղեն թխել, երգի ու բասկետբոլի խմբակներ էր այցելում, բանաստեղծություններ էր գրում ու երբեք հույսը չէր կորցնում, որ երբևէ քայլելու է: Անընդհատ սովորում էր ու կատարելագործում գիտելիքները: Շատ բան ուներ շրջապատին տալու, ու ճակատագիրն ընձեռեց նրան այդ հնարավորությունը` 2013 թվականի հունվարից աշխատանքի անցավ Արտակարգ իրավիճակների նախարարությունում: Օպերատիվ տեղեկատվությունն ԱԻՆ-ի կայքում նաև նրա շնորհիվ էր տեղակայվում: Ասես կյանքի էին կոչվում նրա բոլոր երազանքները:

Բոլորիս հիշողության մեջ միշտ վառ կմնա Հերիքնազի անսահման բարությունը, ամոթխած ու շատ ջերմ ժպիտը: Բայց, ցավոք, նրան այլ ճակատագիր էր նախատեսված. Ծանր վիրահատությունից հետո կարծես թե ամեն ինչ լավ էր: Նրան այցելեց անձամբ ԱԻ նախարարը' ղեկավար անձնակազմով: Էրեբունի հիվանդանոցի անձնակազմը մի մարդու պես` իրենց տնօրենի հետ Հերիքնազի կողքին էին: Դուրս գրվեց հիվանդանոցից, նույնիսկ աշխատանքի եկավ, սակայն անակնկալ սրացումից հետո նրա կյանքը փրկել չհաջողվեց:
Ափսոսանք, ցավ ու մի հուսադրող սփոփանք' վերջապես կհանդիպի իր հայրիկին:

Հայրիկիս

Որքան կուզեի ես քեզ տեսնեի,
Քո մեղմ ձայնը հնչեր ականջիս,
Քո շրթունքներից համբույր առնեի,
Ու քեզ գրկեի, սեղմեի կրծքիս:

Չգիտեմ' ինչո՞ւ, ինչո՞ւ այսքան ես
Անհամբեր սպասում ու սպասում եմ քեզ:
Չգիտեմ ինչպե՞ս, ինչպե՞ս քեզ ասեմ,
Որ գաս դու ինձ մոտ, կարոտս առնեմ:

ՉԷ՛ հավատում եմ, կգաս դու ինձ մոտ
Թեկուզ երազում' կհայտնվես դու ինձ
Ու կասես' ինչպես ապրեմ առանց քեզ:
Ա՜խ, հայրի՛կ, կարոտել եմ քեզ:

Ի՞Նչ է կյանքը

Կյանքը թանկ է, կյանքը դաժան
Կյանքը մասնիկն ապրելու,
Մահվան համը երբ զգում ես
Կյանքն ավելի ես սիրում։

Երջանկության ամեն վայրկյան
Նվիրում ես կյանքին մեծ,
Կյանքի խաղը, կյանքի բավը
Ճակատագրի մասնիկն է մեծ։

Երբ ուրախ ես, ապրել ես ուզում
Երբ տխուր ես, մեռնել ես ուզում
Երբ երջանկությունը ժպտում է քեզ
Բախտավոր ես համարում ինքդ քեզ։

Կյանքը թանկ է երբեմն դաժան
Կյանքը ժպիտ է բերում,
Նայենք կյանքին վառ աչքերով
Ու անցկացնենք օրերը մեր
Երջանիկ ու առատաբեր։

Հերիքնազ Կարապետյան