Մենք պարտավոր ենք մեր Բանակի գովքն անել

Ազգային տոների ժամանակ այնքան շատ են հնչում կեղծ ու դեմագոգիկ արտահայտություններ, այնքան շատ են թմբկահարվում հայրենիքի ու հայրենասիրության թեմաները, այնքան պաթետիկ ճառեր ենք լսում, որ այդ արժեքներն իրապես կրող մարդիկ նախընտրում են լռել ու չձուլվել էժան պոպուլիզմով զբաղված մարդկանց ամբոխին:

Երեկ մեր Բանակի օրն էր: Սահմանը պահող, երկու տարի իրենց թանկ կյանքից հայրենիքին նվիրաբերող զինվորի օրը: Այն սպաների օրը, որոնք սպայի պատիվը բարձր են պահում, և ում համար բանակը սոսկ աշխատավայր չէ, այլ շատ ավելի կարևոր մի բան՝ հայրենիքի ու ազգային արժանապատվության, հայի նվիրական զգացումների կրողը: Այն գեներալների, որոնք բանակում ոչ թե փող են շինում, այլ զինվոր են կրթում, երկրի պաշտպանության հիմքերն ամրացնում, ովքեր մտահոգ են մեր երկրի ապագայով: Լավ կլիներ, անշուշտ, որ 21-րդ դարում հայկական բանակն այսպիսին չլիներ՝ այսքան ռեսուրսներ չխլեր մեր հասարակությունից, զինծառայությունը պարտադիր չլիներ, այլ կամավոր, իսկ բանակն էլ լիներ սիմվոլիկ:

Բայց մենք ու մեր հարևաններն այնքան չենք քաղաքակրթվել, որ առանց զենք ու զորքի կարողանանք հարաբերվել և մեզ ապահով զգալ: Մեր դիվանագիտությունը դեռ չի կարողացել ամրագրել բանակի ձեռքբերումները: Մեր պետական այրերը չեն հասցրել նոր մտածողություն ու արժեքներ յուրացնել: Մեր և մեր հարևան հասարակությունները դեռ լիովին չեն գնահատել խաղաղության ու հարևանության գաղափարները: Եվ քանի դեռ մեր տարածաշրջանում թևածում է պատերազմի շունչը, և կա չկարգավորված կոնֆլիկտ, մենք պարտավոր ենք մեր Բանակի գովքն անել ու Բանակի օրը նշել, մեր Զինվորին փայփայել ու սիրել, բանակում զոհվածին հերոսացնել ու հավերժ հիշել, մեր բերանից կտրել ու սահման ուղարկել: 

Մանրամասները` թերթի այսօրվա համարում: