Արդարադատության նախարարությունը տարակուսած է Սուրեն Զոլյանի հարցով «իրենց» հայտարարությունից

Հայաստանի արդարադատության նախարարությունն իր տարակուսանքն է հայտնել առանձին լրատվամիջոցներով տարածված՝ ԵՊԼՀ ռեկտոր Ս. Զոլյանի հարցով նախարարության այսպես կոչված «մեկնաբանության» առթիվ:

Արդարադատության նախարարությունը հայտարարել է, որ այդ «մեկնաբանությունն» ապատեղեկատվություն է, քանի որ ոչ որպես դրանց աղբյուր հիշատակվող նախարարության լրատվական ծառայությունը, ոչ էլ նախարարության որեւէ այլ ստորաբաժանում չէին կարող նման տեղեկատվություն տրամադրել այն պարզ պատճառով, որ նախարարությունը Հայաստանի կառավարությանը վերջինիս հարցմամբ ուղղված գրության մեջ եզրակացություն է ներկայացրել Ս. Զոլյանին կարգապահական պատասխանատվության ենթարկելու իրավաչափության հարցի վերաբերյալ, որը լիովին հակադրվում է այն «փաստարկներին», որոնք իբրեւ թե նախարարության անունից վկայակոչվում են այդ «մեկնաբանություններում»:

Նախարարության եզրակացությունում, մասնավորապես, նշվում է, որ ՀՀ կրթության եւ գիտության նախարարության եւ համալսարանի՝ որպես պետական ոչ առեւտեւային կազմակերպության միջեւ առկա են ենթակայության հարաբերություններ՝ համաձայն «Պետական ոչ առեւտրային կազմակերպությունների մասին» օրենքի 9-րդ հոդվբածի 3-րդ մասի: Բացի այդ, համաձայն այդ դրույթի, Կրթության եւ գիտության նախարարությունը հանդես է գալիս որպես իր ենթակայությանը հանձնված ՊՈԱԿ-ի, տվյալ դեպքում՝ ԵՊԼՀ-ի կառավարումն իրականողնող՝ ՀՀ կառավարության լիազորած կառավարման մարմին:

ՀՀ կառավարության՝ ի դեմս Գիտության եւ կրթության նախարարի, եւ Ս. Զոլյանի միջեւ 2008 թ. մարտի 17-ին կնքվել է թիվ 134 աշխատանքային պայմանագիրը, որով կողմերի միջեւ ծագել են աշխատանքային իրավահարաբերություններ: Աշխատանքային իրավահարաբերությունները կարգավորվում են ՀՀ աշխատանքային օրենսգրքով, որն ուղղակիորեն նախատեսում է գործատուի իրավունքը՝ աշխատողի նկատմամբ կիրառելու կարգապահական պատասխանատվության միջոցներ: Աշխատանքային օրենսգրքին հղում է կատարվում նաեւ հիշյալ աշխատանքային պայմանագրում: Դրանով միանշանակ փաստվում է ոչ թե վարչաիրավական, այլ «սովորական» աշխատանքային իրավահարաբերությունների առկայության փաստը, հետեւաբար, ռեկտորի նկատմամբ կիրառված կարգապահական պատասխանատվության միջոցների, ինչպես նաեւ այդ հիմքով նրան աշխատանքից ազատելու իրավաչափության հարցն ընդդատյա է ընդհանուր իրավասության դատարանին, այլ ոչ թե վարչական դատարանին, որը քննում է հանրային կամ այլընտրանքային ծառայության անցնելու կամ իրականացնելու հետ կապված վեճերը (ՀՀ վարչական դատավարության օրենսգրքի 8-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետ): Ս. Զոլյանը որպես աշխատանքային օրենսդրության իմաստով աշխատող չէր կարող լինել հանրային ծառայող (տես նաեւ «Հանրային ծառայության մասին» ՀՀ օրենքը): Այս հիմքով նրա եւ նախարարի միջեւ վեճը չէր կարող լուծվել վարչական վարույթի շրջանակներում, քանի որ նախարարի հրամանները ոչ թե վարչական ակտեր են, այլ անհատական ակտեր, որոնք ընդունվել են բացառապես աշխատանքային օրենսդրության, աշխատանքային պայմանագրի եւ ՊՈԱԿ-երի մասին օրենքի շրջանակներում: