Է հետո՞, էս տեմպերով ո՞ւր եք հասնելու…

Վերջին ժամանակներս մի շարք ԶԼՄ-ներում սկսեցին տեղեկություններ տարածվել՝ ժողովրդի շրջանում հետզհետե խորացող մտահոգությունների մասին՝ կապված էլեկտրաէներգիայի ծախսերի հետ. մարդիկ ստանում են ուռճացված հաշիվներ՝ իրենց կողմից ծախսած էլեկտրաէներգիայի հետ կապված, ինչը չի կարող դժգոհությունների առիթ չտալ:

Բնակիչներից շատերը բողոքում են՝ իբր բավական չէր՝ հոսանքի գները բարձրացրին, դեռ մի բան էլ կրկնակի կամ եռակի ավել հաշիվ են ներկայացնում իրենց: Դե ինչ, կարծում ենք՝ միանգամայն արդարացի բողոք, որն անպայմանորեն պետք է լսելի դարձնել համապատասխաններին: Սակայն մինչ ՀԷՑ-ը որևէ կերպ չհիմնավորված պահանջներ է ներկայացնում բնակչությանը, կառավարությունն այդ ընթացքում, պարզվում է, ՀԷՑ-ի նկատմամբ «իսկական տղամարդուն վայել» քայլ է անում. ի հաճություն վերջինիս՝ մտնում է հավելյալ վարկի բեռի տակ՝ այս անգամ ՀԷՑ-ի՝ էլեկտրաէներգիա արտադրող կայաններին չվճարած գումարները փակելու համար:

Պարզվում է՝ վարկը տրամադրելու է համաշխարհային բանկը՝ 30 տարի ժամկետով, 14 տարի արտոնյալ ժամկետով և 1,5%-ով: Այսինքն՝ ստացվում է, որ մասնավոր կազմակերպության պատճառով հայաստանցիներս ակամա հանձն ենք առնում 30 տարի շարունակ մուծել վարկատու կազմակերպությանը՝ չտիրապետելով անգամ այդ գումարների ծախսը վերահսկող որևէ իրական մեխանիզմի:

Զուտ տնտեսագիտական տեսանկյունից ևս այս քայլը բավական խոցելի կետեր ունի, քանի որ չնայած աշխարհում ընդունված պրակտիկա է, երբ պետությունն իր որևէ մասնավոր կամակերպության համար, այդ կազմակերպությունը ճահճից դուրս բերելու նպատակով պարտքով փող է վերցնում, սակայն ներկայիս ՀԷՑ-ի վիճակը համարել այնքան անելանելի, որից նրան կարող է դուրս բերել բացառապես կառավարության կողմից ձեռնարկվելիք արտակարգ միջոցառումները, ոչ մի կերպ չես կարող: Եթե կառավարությունը շարունակ ՀԷՑ-ի գովքով է զբաղված՝ հայտարարելով, թե իբր վերջին շրջանում այստեղ մենեջմենթը լավացել է, կորուստները նվազել են, իսկ ներքին արդյունավետությունը բարձրացել, ինչը նշանակում է, որ նաև շահույթն է ավելանում, ապա հարց է ծագում՝ ո՞րն է այս վարկի իմաստն ընդհանրապես:

Մնում է միայն ենթադրել, որ մերոնք նպատակադրված կերպով ավելացնում են պետության վարկային բեռը՝ սերունդների ուսերին թողնելով դրա մարման ողջ ծանրությունը: Համաձայնե՛ք, որ երբեմն այս երկրում կատարվում են բաներ, որից գլուխ հանել չեն կարող անգամ աշխարհի իմաստունները…

Դավիթ Բաբանով