Անհուսալի գործընկեր է…

Խորհրդարանական ընդդիմադիր ուժեր ունենք, որոնց խոսքերը, եթե լսի քաղաքականությունից անտեղյակ մարդը, տպավորություն կստանա, թե նրանք երբեք իշխանական կոալիցիայի անդամ չեն եղել՝ այնքան ջերմեռանդորեն են քննադատում ՀՅԴ-ի՝ կոալիցիա մտնելը: Ես ՀՅԴ-ի պաշտպանը չեմ, ոչ էլ ցանկություն ունեմ պաշտպանելու, ընդամենն արձանագրում եմ աբսուրդայնության աստիճանը. մարդիկ մոռանում են, որ նախկինում իրենք էլ են կոալիցիայում եղել, եղել են բոլոր ձախողումների մասնակիցը, ապա դուրս են եկել և որևէ պատասխանատվություն չեն ստանձնել:

ՕԵԿ-ին արդեն այսօր առիթ ունեցել եմ անդրադառնալու, բայց ՕԵԿ-ը միակը չէ, նեղսրտած է նաև ԲՀԿ-ն: Դեռ երեկ ԲՀԿ-ական պատգամավոր Միքայել Մելքումյանն ԱԺ ամբիոնից հարցադրում էր արել, թե ինչու է ՀՀԿ-ն համագործակցության հրավեր ուղարկել ԱԺ-ում 5 հոգի ունեցող ուժին, այլ ոչ թե 30 հոգի ունեցողին, այսինքն՝ ԲՀԿ-ին:

Նորություն չէ, իհարկե, որ ԲՀԿ-ականների մեծ մասը, այդ թվում՝ Միքայել Մելքումյանը, շատ էին ուզում իշխանական կոալիցիա մտնել, բայց դե իրենք կուսակցություն են, ունեն նախագահ՝ Նաիրա Զոհրաբյանը, որն էլ որոշեց, որ պիտի ընդդիմություն լինեն և հայտարարվեց այդպես: Այդ դեպքում անհասկանալի է ԲՀԿ-ականների դժգոհությունը. թող գնան Նաիրա Զոհրաբյանին բողոքեն, թող պահանջեն, որ կուսակցության նախագահը փոխվի, կամ էլ թող իրենք դուրս գան կուսակցությունից, մանավանդ ԲՀԿ-ի համար դա սովորական երևույթ է, հիշում եք, չէ՞, նախորդ տարվա փետրվարից սկսված «առնետավազքը»: Միգուցե նաև դրա համա՞ր է, որ ՀՀԿ-ն գերադասեց համագործակցել ՀՅԴ-ի հետ, այլ ոչ ԲՀԿ-ի, որի կազմից մարդիկ են շուտ-շուտ դուրս գալիս, իսկ կոալիցիայից դուրս գալուց հետո էլ չի ցանկանում իր վրա վերցնել ձախողումների պատասխանատվության իր բաժինը: Անհուսալի գործընկեր է…

Կարեն Վարդանյան