Ծառե՛ր տնկեք, քանի դեռ ծաղրից մեր արմատը չի չորացել

Մեր օրերում համացանցը, մասնավորապես՝ որոշ սոցցկայքեր, դարձել են հարմար վայր ինքնահաստատվելու և ներսում կուտակած բացասականը պարպելու համար: Շատ դեպքերում մարդիկ իրենց նույնիսկ հաշիվ չեն տալիս՝ ում և ինչու են քննադատում-ծաղրում, և արդյո՞ք նման քայլերը որևէ դրական փոփոխության են տանում:

Վերջին օրերին բուռն քննարկման-քննադատման կիզակետում հայ եկեղեցու սպասավորներին էին, ովքեր հենց գյուղացիների խնդրանքով գնացել էին օրհնելու վերջիններիս այգիները: Սոցցկայքերի որոշ օգտատերեր տարածեցին այս լուրը՝ մեղադրական, քննադատական ու ծաղրական մեկնաբանություններով... Կատարվածը խոսքի ազատության վառ դրսևորո՞ւմ էր, ինքնահաստատվելու պահա՞նջ, ավելի խելացի, գիտուն և առաջադեմ երևալու ցանկությո՞ւն, թե՞ պարզապես գյուղացուն և նրա հոգսերին, մտածումներին, ներաշխարհին ծանոթ չլինելու հետևանք... բարդ է հստակ ասելը, բայց այն, ինչ կա, իրական է և բարձրաձայնվելու կարիք ունի, պիտի՛ ասվի:

Հայաստանում մարդկանց մի լայն զանգված իր օրվա հացի խնդիրը լուծում է հենց մայր հողից ստացված բերքով: Մինչ մենք քաղաքում անգործությունից կամ ինքներս մեզ արտահայտելու համար գրառումներ ենք անում սոցցացերում՝ ցույց տալու, թե որքան առաջադեմ, գերզարգացած, փայլուն ուղեղի տեր անձնավարություներ ենք, Հայաստանի գյուղերում, բնությանը մոտ կանգնածին բնորոշ պարզ միամտությամբ ու մաքուր հավատով մարդիկ մշակում են հողը, քրտինք թափում, գիշեր-ցերեկ աշխատում և սպասում հասունացող բերքին՝ Աստծուց բարենպաստ եղանակ խնդրելով: Ովքե՞ր ենք մենք, որ քար գցենք նրանց ու նրանց հավատի վրա: Եվ ե՞րբ պիտի վերջապես սովորեք, որ մենք աշխարհ չենք եկել քարեր նետելու՝ անկախ այն բանից՝ հավատ ունենք, թե ոչ, Աստված ունենք, թե ոչ...

Մենք մի բուռ հող ունենք, որտեղից ծնվում են արևահամ պտուղներ տվող ծիրանենիներն ու դեղձենիները, կեռասենիներն ու խնձորենիները… ու գյուղացին, որն այս ամենի տերն ու մշակն է, և գուցե շատ հեռու է մեր, այսպես կոչված, քաղակրթությունից, այո՛, հավատում է, որ հենց Աստվա՛ծ, ով արարել է աշխարհն ու մարդուն մշակ լինելու երջանկությունն է շնորհել, կարող է և պաշտպանել բերքը ցրտահարությունից, կարկուտից...

Իհարկե, աշխարհը վայրկյան առ վայրկյան է զարգանում, բայց դեռ պարզ չէ, թե ուր է տանում մարդուն այդ ամբողջ զարգացվածությունը. առայժմ նկատվում է միայն բնությունից, հողից հեռացում, թվայնացում, բթացում ու անզգայացում...

Բայց ամեն ինչ կորած չէ. «Դեռ չի չորցել արմատը Մեր ծառի»... հայ գյուղացին հոգևորական է հրավիրում իր այգիներ՝ աղոթք կարդալու, օրհնելու ծառերը, ապագա բերքը: Մայրաքաղաքի մեր տաք բնակարաններում՝ համակարգչի առաջ նստած, մեզ համար շատ բարդ է հասկանալ այս գյուղացիներին, փոխարենը հեշտ է ծաղրելը, քննադատելը, մեր ներսում կուտակված մաղձն այս կերպ պարպելը: Բայց ո՞վ է ասել, որ հավատ ունենալը հետամնացություն է, հավատ ունեցողին ծաղրելը՝ առաջադիմություն: Ո՞վ է մեզ վստահեցրել սրանում: Ո՞վ ենք մենք, որ խլենք դիմացինի հավատալու, աղոթքի ուժին հուսալու, Աստծուն վստահելու իրավունքը ու որտե՞ղ է մեր՝ աշխարհում այդքան արդիական, բայց մեր երկիր չհասած հանդուժողականությունը՝ դիմացինի հավատի ու աշխարհընկալումների հանդեպ:

Այգում աղոթք կարդացող քահանային ու գյուղացուն ծաղրելով՝ մենք ավելի առաջադեմ, տնտեսապես հզոր ու կայացած պետություն չենք դառնում, սոցցանցերի մեր քննադատական գրառումներն ազգի մտածողությունը չե՛ն զարգացնում: Որովհետև իրական աճի համար նախ պետք է արմատին, հողին ու բնությանը վերադառնալ ու գտնել Արարչի ներկայությունն ամենուրեք: Եվ դա այլևս հավատ կամ կրոն չէ, դա գիտակցություն է:

Որևէ ուղղությամբ քարեր մի՛ նետեք, փոխարենը՝ ծառեր տնկեք ու հետևեք՝ ինչպես են դրանք աճում ու աճեք դրանց հետ միասին: Գտեք ձեր արմատները, գուցե դրանք հենց միջնադարում են, որպեսզի կարողանաք ճյուղերով հասնել վերև՝ բարձրին, վեհին, ձեր պատկերացրած առաջադեմին: Ու եթե եղանակը բարենպաստ լինի՝ դուք կկարղանաք պտուղներ տալ ու դրանցով բավարարված ու երջանիկ լինել այնքան, որ որևէ մեկին ծաղրելու ու քննադատելու ժամանակ իսկ չմնա:

Ծառե՛ր տնկեք:

Հ.Գ. Հակառակ թվացող բոլոր օրենքների, ու հատկապես՝ գյուղացուն ու հոգևորականին չարախնդորեն քննադատողների' այդ այգու տերն պնդում է, որ իր այգին չի ցրտահարվել: Այս մարդու մեջ է, որ մանանեխի հատիկի չափ հավատը ներգործում է:

Ա. Պողոսյան