Չինովնիկների փոխարեն հասարակները…

Հովիկ Աբրահամյանի՝ Հայաստանում կոռուպցիայի ու մենաշնորհների դեմ հայտարարած «պատերազմը» շարունակվում է:

Կարևորագույն այս «գոյամարտի» շրջանակներում, ինչպես, հավանաբար, տեղեկացված եք, կառավարությունը, պետական ծախսերի կրճատման բարի մղումից ելնելով, որոշել էր 797 ծառայողական մեքենա կրճատել ու դրանց վրա ծախսվելիք գումարները ուղղել շատ ավելի նպատակային թիրախների:

Պարզվում է, որ օրինակ՝ ՀՀ առողջապահության համակարգում նախատեսվում է 70 ծառայողական մեքենայի կրճատում, որը, համաձայնե՛ք, վատ չէ, եթե չլիներ մի հետաքրքրական փաստ. ամբողջ խնդիրն այն է, որ, ըստ նույն Արմեն Մուրադյանի՝ առողջապահության նախարարի, այդ կրճատումներն արվելու են ոչ թե ի հաշիվ շքեղության՝ ասենք նախարարի, նրա տեղակալների, վարչության պետերի և այլոց սպասարկող թանկարժեք ու ծախսատար մեքենաների, այլ, ուշադրությո՛ւն, մարզերի:

Հիմա հասկացա՞ք, թե ինչպես է կառավարությունը պատկերացնում ժուժկալությունը որպես երևույթ, որպես կենսակերպ ու փիլիսոփայություն. ժուժկալ պետք է լինեն հասարակները, բայց ոչ երբեք ընտրյալները: Ի դեպ, պարզվում է՝ կկրճատվեն այն մեքենաները, որոնք դեռևս 80-ական թվականներից աշխատում են մարզերում, ու կարվի այնպես, որ մարզերում մեկ ավտոմեքենան կարողանա սպասարկել, օրինակ, երկու մարզի տարբեր կառույցներ: Համաձայնե՛ք՝ որքան էլ փորձես հասկանալ, թե կառավարությունում ոմանց գործելակերպի տրամաբանությունը որն է, ինչ կենսափիլիսոփայության կրողներ են նրանք, ոչ մի կերպ չես կարող. մարդիկ փոխարենը վերջ տան անիմաստ շքեղություններին ու գործով փաստեն այն, ինչի մասին ի լուր մարդկության հայտարարում են, զբաղված են սրա-նրա աչքին «թոզ փչելով»:

Այսինքն՝ ստացվում է, որ էլի վճարողը հասարակ ժողովուրդն է լինելու, իսկ արտոնյալներն ինչպես որ վայելել են թանկարժեք սեդանների կաշվե սալոնների շքեղությունը, այդպես էլ շարունակելու են ըմբոշխնել…

Թե որքանով է արդար նման գործելակերպը, թողնում ենք յուրաքանչյուրիդ դատին, բայց որ կոռուպցիայի, մենաշնորհների, ավելորդ շքեղության դեմ պայքարում հասարակ մարդկանց չէ, որ պետք է թիրախավորել, անհերքելի է. 80-ականների մեքենաներն ու սպասարկող «Երազները» չեն, որ խժռում են պետական բյուջեի միջոցները…

Դավիթ Բաբանով