Մելիքյանի ռուսասիրության գաղտնիքը

Հայաստանի ու Ռուսաստանի միջև ՀՕՊ համաձայնագրի շուրջ շարունակում են ընթանալ քննարկումներ: Միգուցե կարող է տարօրինակ հնչել, բայց ստացվել է այնպես, որ ամեն մի առանձին վերցրած քաղաքական գործիչ, պատգամավոր կամ, պարզապես, հասարակությանը հայտնի դեմք սեփական կարծիքն է ձևավորել հայ-ռուսական համատեղ ՀՕՊ-ի վերաբերյալ ու առիթը բաց չի թողնում' այդ ամենի մասին սեփական մտքերը բարձրաձայնելու: Օրերս ՀՀԿ խմբակցության քարտուղար Գագիկ Մելիքյանը լրագրողների հետ ճեպազրույցի ժամանակ չէր վարանել ու սեփական տեսակետներով էր կիսվել նրանց հետ սույն հարցի վերաբերյալ: Գուցե ի զարմանս շատերի' նա, չգիտես' ինչի վրա հենվելով, հայտարարել էր' ամենևին էլ չի կիսում կարծիքները, թե ՀՕՊ միասնական համակարգով Հայաստանի օդային տարածքը փաստացի հանձնվում է ՌԴ-ի տնօրինությանը ու ամենևին էլ համաձայն չէ այն իշխող տեսակետի հետ, թե այդպիսով անտեսվելու է ԼՂՀ օդային տարածքը և ՀՀ-ն, անհրաժեշտության դեպքում, չի կարողանալու օգնության ձեռք մեկնել:

Այն, որ համապատասխան փաստաթղթում, որը պետք է դեռևս քննարկվի ԱԺ համապատասխան նիստում, ոչ մի տառ, բառ ասված չէ ԼՂ մասին, փաստ է, որը հաստատում է անգամ Մելիքյանի կուսակից, ԱԺ փոխխոսնակ Շարմազանովը: Ավելին' դրանում համոզվելու համար բավական է վերցնել ՊՆ կողմից հրապարակած համապատասխան բացատրագիրն ու ուշադիր ընթերցել այն' համոզվելու համար, որ, իրապես, ՌԴ սույն համաձայնագրով պատասխանատվություն է ստանձնելու բացառապես ՀՀ օդային տարածքի անվտանգության առումով' անտեսելով Արցախը: Այսքանից հետո սթափ մտածող մարդու մոտ կարող է մի շատ բնական հարց առաջանալ' լա՛վ, մի՞թե Մելիքյանն այս ամենից անտեղյակ է ու, իրոք, կարծում է, որ ՀՕՊ-ով Արցախը ևս ՌԴ պաշտպանության ներքո է առնվում: Այս հարցի պատասխանը գտնելու համար, սակայն, պետք է ոչ թե քննության առարկա դարձնել Մելիքյանի տառաճանաչության հարցը, այլ խնդիրն այս դիտարկել մարդկային հոգեբանության տեսանկյունից. Գագիկ Մելիքյանը' այս ՀՀԿ նվիրյալը, նման տեսակետներ հնչեցնելով, ըստ էության, ցանկանում է հասնել մեկ բանի. ուզում է վերադասներին ապացուցել, որ անձնուրաց հանրապետական է ու հնչող բոլոր քննադատություններն էլ պատրաստ է վերցնել իր վրա: Եթե իր թիմակից իշխանությունները գնացել են որևիցե համաձայնագրի ստորագրմանը, ուրեմն' դրանից կատարյալ բան աշխարհում լինել չի կարող: Վստահ ենք, որ եթե նույն Հայաստանը համանման մի համաձայնագիր կնքած լիներ ասենք ՌԴ աշխարհաքաղաքական հակառակորդ Անգլիայի կամ Ամերիկայի հետ, նա նույն ջանասիրությամբ պաշտպանելու էր այդ փաստաթուղթը' դրան վերագրելով այնպիսի գերբնական հատկանաիշներ, որ մարդու «բերանը բաց կմնար». Մելիքյանի համար խնդիրը ոչ թե այս կամ այն համաձայնագրի էության մեջ խորանալն ու այն ինչպես հարկն է քննելն է, այլ իշխանություններին հաճոյանալը' ամեն գնով:
Փաստ է, որքան էլ Մելիքյանն ու իր համախոհները վարդագույն երանգով փորձեն պատել հայ-ռուսական ՀՕՊ համաձայնագիրն ու այն համարեն հայ ժողովրդի միակ փրկությունը, միևնույն է'դրանից խնդրի էությունը չի փոխվելու, ու պրոբլեմը ոչ մի տեղ չի անհետանալու. այդ փաստաթուղթը թերի է, ամենևին էլ ոչ բավարար մեր երկրի անվտանգության ապահովման համար, որի հիմքը, անշուշտ, Արցախի անվտանգությունն է, ինչի մասին ոչ մի խոսք չկա համապատասխան փաստաթղթում:

Դավիթ ԲԱԲԱՆՈՎ