Հայաստանը խորտակված նավում

Վարդագույն երազանքները, որ Եվրասիական տնտեսական միությունը էապես նպաստելու է Հայաստանի տնտեսության զարգացմանը, հօդս են ցնդում: Ընդ որում, դրան նպաստում են ոչ թե եվրաինտեգրացիայի կողմնակիցների փաստարկներն ու քննադատությունը, այլ զուտ եվրասիական վիճակագրությունը՝ հոռետեսական արձանագրումներով:

Այս տարվա առաջին ամիսներին, նախորդի համեմատ, ԵՏՄ տարածքում ՀՆԱ-ն կրճատվել է 1.2%-ով, ներքին առևտուրը՝ 24.5%-ով, արտաքին առևտուրը՝ 21.1%-ով: Այս ցուցանիշները միայն իրավիճակային արտացոլում չեն և հուշում են, որ մոտ ապագայում ԵՏՄ-ն կայացման հեռանկար չունի:

ԵՏՄ անդամ երկրները չունեն քաղաքական, տնտեսական միասնական շահեր: Ըստ այդմ՝ Ռուսաստանի գլխավորությամբ ստեղծված այս միությունը կայացման հեռանկար չունի ինստիտուցիոնալ առումով:

ԵՏՄ անդամ պետությունները չունեն ոչ միայն քաղաքական ընդհանուր շահեր, այլ նաև ինտեգրված չեն տնտեսական առումով: Առևտրի գահավիժումը հենց դրա խոսուն վկայությունն է:

ԵՏՄ-ն չի դարձել քաղաքական, տնտեսական միասնական տարածք: Տարբեր են միության անդամ պետությունների քաղաքական նպատակները, տնտեսական առաջնահերթությունները, հասարակության ձգտումները: Եթե ԵՏՄ-ում մի ընդհանուր բան կա, ընդհանրություն հիշեցնող մի գործոն, ապա դա վերաբերում է ոչ թե Ռուսաստանի, Բելառուսի, Ղազախստանի, Հայաստանի, Ղրղզստանի հասարակություններին, այլ՝ պետությունների առաջնորդների ավտորիտար հակումներին:

ԵՏՄ-ն ավելի շատ ավտորիտար առաջնորդների ակումբ է, քան դաշնակից երկրների միություն: Պատահական չէ, որ ժամանակի ընթացքում փոխվում է նաև մեր հասարակության պատկերացումները ԵՏՄ-ի, առհասարակ ռուսական գործոնի հանդեպ:

Քաղաքակրթական ընտրության մասով մեր հասարակությունը դառնում է արևմտյան արժեհամակարգի կրող, ու դա մեծապես պայմանավորված է ռուսական տարածաշրջանային նախագծերի քաղաքական տապալմամբ:

Սարգիս Հակոբյան