Այլանդակ վերաբերմունք` քաղաքացիներին…

Կան ոլորտներ, բնագավառներ, որոնք խիստ անմիջական առնչություն ունեն մարդկանց կյանքի, կենցաղի, կենսագործունեության հետ:

Դրանք մի քանիսն են, որոնցից կարևորագույնը, թերևս, կարելի է համարել առողջապահական ոլորտը, որն ուղղակիորեն առնչվում է անհատի կենացմահու խնդրին: Բայց արի ու տես, որ մեր երկրում այս հույժ կարևոր հանգամանքը ոչ մի կերպ չի խոչընդոտում այն պախարակելի երևույթների տարածմանն ու սփռմանը, որոնք, խոշոր հաշվով, զրոյացնում են այն ամեն դրականը, որ միգուցե այս տարիների ընթացքում համակարգում տեղ է գտել (եթե, իհարկե, ինչ-որ դրական բան, իրոք, արվել է):

Հաճախ կարելի է տեսնել, թե ինչպես են, օրինակ, քաղաքի այս կամ այն վայրում նոր հիվանդանոցներ բացվում՝ հագեցած գերժամանակակից բժշկական տեխնիկայով, միայն եվրոպական երկրների հիվանդանոցներին հատուկ կահավորմամբ ու արտաքին հարդարանքով,ու թվում է' հիվանդանոցներ ունենք'աշխարհը չունի:

Բայց արտաքին փայլն ու շքեղությունը տեղնուտեղը մարում են' սկսած ճիշտ այն պահից, երբ ստիպված ես լինում անձամբ օգտվել առաջարկվող ծառայություններից'դիմելով այս կամ այն բժշկին'բուժվելու նպատակով. մայրաքաղաքային հիվանադանոցների թիվ մեկ գերխնդիրը վաղուց դարձել է ոչ թե կամ ոչ այնքան անհրաժեշ բժշկական տեխնիկայի բացակայությունն ու չգոյությունը,որքան բժշկական անձնակազմի կողմից պացիենտների նկատմամբ ցուցաբերվող վերաբերմունքը: Որքան էլ փորձեն արհեստականորեն վարդագույն երանգ հաղորդել համակարգին ու պնդել, թե մեր բժիշկները հոգատար են հիվանդների հանդեպ, իրականության մեջ ճիշտ հակառակ պատկերն է տիրում. ցանկացած մեկը,ով հանդգնում է դիմել բժշկի, վերջիններիս կողմից շատ հաճախ դիտարկվում է կա՛մ որպես եկամտի հավելյալ աղբյուր, եթե, իհարկե, վճարուրնակ է, կա՛մ'անպետք իր, որին նույնիսկ չեն հաճում մոտենալ, սպասարկել: Այս վերջին խնդիրը, վստահաբար, սեփական մաշկի վրա են զգացել մեր երկրի քաղաքացիների բացարձակ մեծամասնությունը, երբ նորմալ սպասարկում ստանալու համար ստիպված ես լինում ոչ միայն հավելյալ «մաղարիչ» խոստանալ այս կամ այն բժշկին, այլև հիվանդանոց գնալուց առաջ համապատասխան ծանոթ գտնել' չանտեսվելու ու գոնե հիվանդանոցից անփորձանք տուն վերադառնալու հույսով. մարդը, փաստացի, վճարում է մի բանի համար, որը չի ստանում:

Հետաքրքրականն, այն է, սակայն, որ երբ հետևում ես նախարար Արմեն Մուրադյանի հարցազրույցներին, այս կամ այն առիթով նրա հնչեցրած ելույթներին, տպավորություն է ստեղծվում, թե ՀՀ առողջապահական համակարգը ոչնչով հետ չի մնում գերմանականից, իսկ բժիշկներն էլ նույնքան բարեհամբույր են, որքան ասենք ֆրանսիացի մասնագետները' սեփական պացիենտների նկատմամբ: Վերոհիշյալ խնդիրները առաջինը պետք է գտնվեին նույն Մուրադյանի ու նրա տեղակալների ուշադրւթյան կենտորնում,ու պետք է համապատասխան աշխատանք տարվեր' հիվանդանոցներում սպասարկման որակն ու մակարդակը բարձրացնելու նպատակով. պետք է բժիշկներին բացատրել, որ գործ ունեն ոչ թե անշունչ առարկաների հետ, որոնց կարելի է և առհամարել, այլ' ՀՀ քաղաքացիների, որոնց պետք է փայփայել, իսկ եթե համակարգում կգտնվեն այնպիսիք, որոնք չեն համապատասխանի այս նվազագույն պահանջներին, ուրեմն' պարտադրված են լինելու նոր կոչում փնտրել, փոխել գործունեության բնագավառը:

Դավիթ Բաբանով