Երբ ցանկացել է հափշտակել խողովակաշարը, բնավ չի կարևորել, որ քաղաքի ջրատարինն է

Ձեռք մեկնել հանրային ունեցվածքին, գույքին' բնավ չկարևորելով դրա արժեքը, այլև դերն ու նշանակությունը, պատճառվող վնասի չափը: Ցավոք, այսպիսի դեպքերը քիչ չեն մեր կյանքում: Դրանցից մեկն էլ ստորև ներկայացվողն է:

Քրեական գործի նախաքննությամբ պարզվել է, որ Վիկտոր Հայրապետյանը 2011թ. մայիսի 17-ից հունիսի կեսերը ժամանակահատվածում, առանց համապատասխան թույլտվության, ապամոնտաժել ու գաղտնի հափշտակել է Կապան քաղաքի Ձորք թաղամասի և Մ. Պապյան փողոցի վերնամասում գտնվող սարալանջից մինչև Ռ. Մինասյան փողոցի սկզբնամասը ձգվող, Կապան քաղաքային համայնքին պատկանող ջրատար խողովակաշարի' առանձնապես խոշոր չափերով մետաղյա խողովակները:

Այս կապակցությամբ ոմանք գուցե հիշեն Պարույր Սևակի «Մարդը ափի մեջ» շարքի «Ատում եմ» բանաստեղծության հետևյալ տողերը.

«Ատում եմ ձյունը՝
Թե նա տեղում է ամառվա կեսին,
Եվ մահն եմ ատում՝
Թե հյուր է գալիս աղջկատեսին,
Մահից ոչ պակաս՝
Եվ ա՛յն քողարկված մենատընտեսին,-
Նրա՛ն ու նրա՜նց,
Ովքեր ուրիշի շեն տունն են քանդում՝
Իրենց պետք եկած գերանի համար,
Ովքեր ուրիշի ծառերն են ջարդում՝
Մի բուռ չհասած ծիրանի համար,
Ովքեր համայնքի ծովից են խոսում,
Բայց դեպի իրենց լճակն են հոսում... »:

Վերը նշված արարքի համար Վիկտոր Հայրապետյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի («Գողությունը») 3-րդ մասի 1-ին կետի հատկանիշով, որպես խափանման միջոց ընտրվել է կալանքը: