Մեր քաղաքացին ապացուցեց, որ զենքի հետեւից ՉԻ ԳՆԱԼՈՒ. Վարդան Հարությունյան

Մի բան էլ ապացուցեց հայաստանցին։ Մեկ անգամ սա արդեն ապացուցել էր։ Դեռ 1999 թ․ հոկտեմբերի 27-ին՝ Նաիրի Հունանյանի իրականացրած ահաբեկչության ժամանակ։ Ապացուցեց նաեւ 2016 թ․ հուլիսի 17-ին, երբ զինված Սասնա ծռերը գրավեցին ՊՊԾ գունդը։ Այն ինչ ասելու եմ հիմա, ասել եմ գնդի գրավման օրերին ու դրանից հետո։ Մեր քաղաքացին ապացուցեց, որ զենքի հետեւից ՉԻ ԳՆԱԼՈՒ։ Երբ Նաիրի Հունանյանը գնդակահարում էր Ազգային ժողովը, նա վստահ էր, որ գնդակահարությունից հետո իշխանությունների դեմ ատելությամբ լցված ժողովուրդը հրապարակ է դուրս գալու ու հեռացնելու է ատելի իշխանություններին։ Երբ Սասնա ծռերը գրավում էին կամ ծրագրում էին գրավել ՊՊԾ գունդը, նրանք վստահ էին, որ իշխանությունների դեմ ատելությամբ լցված ժողովուրդն ի պաշտպանություն իրենց այդ քայլի կլցվի հրապարակները եւ կհեռացնի ատելի իշխանություններին։ Եւ Նաիրի Հունանյանը, եւ Սասնա ծռերը մի հարցում ճիշտ են եղել՝ երկուսի դեպքում էլ իշխանությունն ատելի է եղել։ Բայց պարզվում է, որ այդ ատելությունը բավարար պայման չէ, որ մարդիկ հրապարակ դուրս գան ու թաթախեն իրենց ոտքերն ու ձեռքերն ուրիշի արյան մեջ։ 
Այս օրերին հայաստանցին այս երկու ապացույցները կրկին ապացուցեց։ Հայաստանցին ԿԱՐՈՂ Է եւ պատրաստ է հեղափոխության։ Առանց զենքի, առանց նախապես ծրագրված կրակոցների ու նախատեսված զոհերի։ Եթե բռնություններ, կրակոցներ ու զոհեր էլ պետք է լինեն, ապա միայն ժողովրդից կտրված ու սահմանազատված իշխանությունների կողմից։ Սա ապացուցվել է բոլոր կեղծված ընտրություններից հետո, երբ մարդիկ հազարներով հրապարակ են դուրս եկել՝ ստանալով մահակների հարվածներ, ջրվելով ջրցան մեքենաներից, կալանավորվել ու տարիներով բանտ են գնացել։ Դրա գագաթնակետը 2008-ի փետրվարն էր, որը մարտի 1-ով ավարտվեց։ Անգամ մարտի 1-ից հետո մեր հրապարակները դատարկ չեն մնացել։ Նիկոլ Փաշինյանի եւ նրա թիմակիցների նախաձեռնած շարժումը եւ դրա գրանցած հաղթանակը մեկ ավելորդ անգամ եւս ապացուցեց, որ հայաստանցին պատրաստ է եւ կարողանում է հեղափոխություն անել։ 
Հասկանալ է պետք, որ հայաստանցին դուրս է գալիս ոչ թե զենքի, այլ խոսքի հետեւից։