Հակահեղափոխության «ջոկերը»

Այն բանից ի վեր, երբ Սերժ Սարգսյանի հրավերով Հայաստան ժամանեց և ՀՀ նախագահի պաշտոնը ստանձնեց Արմեն Սարգսյանը, վերջինս իր հրապարակային հայտարարություններում մշտապես շեշտում էր՝ իր ապագա լիազորությունները սահմանափակ չի համարում՝ շեշտը դնելով խոսքի իշխանության վրա, կարևորելով հասարակության հետ արդյունավետ երկխոսությունը։ Հեղափոխությունից հետո Սարգսյանը պահպանեց իր պաշտոնը, սակայն թե՛ հանրության, թե նոր իշխանությունների համար այդպես էլ պարզ չդարձավ՝ ո՞ր կողմը կբռնի նախագահը: Այսօր թերևս հասունացել է այն պահը, երբ նախագահը կարող է լույս սփռել բոլորիս հուզող այս հարցի վրա: Բանն այն է, որ երկրում ստեղծված սահմանադրական-քաղաքական ճգնաժամի լուծման հարցում առաջնային է դառնում հենց Արմեն Սարգսյանի գործոնը: Նախագահը պետք է որոշում կայացնի՝ ստորագրո՞ւմ է արդյոք «Ազգային Ժողովի կանոնակարգ» Հայաստանի Հանրապետության սահմանադրական օրենքում փոփոխություն կատարելու մասին» օրենքը, թե՞ ուղարկում այն ՍԴ:

Ի դեպ, ՍԴ ուղարկելու դեպքում Փաշինյանի համար ռիսկերը բնավ էլ չեն վերանում, նույնիսկ՝ ավելանում են, սահմանադրական դատարանի նախագահն է նախկին երդվյալ ՀՀԿ-ական Հրայր Թովմասյանը: Հասկանալի է, որ խորհրդարանական այն ուժերը, որոնք ամեն կերպ ջանում են տորպեդահարել արտահերթ ընտրությունների անցկացումը՝ չեն խորշի նաև այս լծակն օգտագործելուց: Սա իր հերթին նշանակում է, որ փաստացի զրկվելով փողոցները փակելու միջոցով խորհրդարանի վրա ազդելու հնարավորությունից, խիստ սահմանափակ են դառնում նաև ճգնաժամի հաղթահարման իրավական տարբերակները: Պաշտպանվող կողմը, որքան էլ քաղաքականապես թուլացած և հեղինակազրկված լինի, պաշտպանված է գործող սահմանադրությամբ, և վերահսկելով իշխանության բարձրագույն մարմին հանդիսացող Ազգային Ժողովը, մանևրի զգալի դաշտ ունի, որից այն հենց այնպես չի հրաժարվի։ Երեկ, ելույթ ունենալով ԱԺ-ում, Նախագծի հիմնական զեկուցող Արփինե Հովհաննիսյանը հիշեցրեց ամենայն հավանականությամբ հենց ՍԴ նախագահ, նախկին ՀՀԿ-ական պատգամավոր Հրայր Թովմասյանի այն խոսքերը, որ յուրաքանչյուրը յուրովի է մեկնաբանում Սահմանադրությունը, ինչը սխալ է: Սխալը՝ սխալ է, սակայն գուցե այդ պրակտիկան այսօր ՍԴ-ում կիրառելը հակահեղափոխության գլխավոր խաղաքարտն է լինելու, իսկ Փաշինյանը, ինչ խոսք, փոքր-ինչ ուշացավ արդարադատության անցումային մարմինների ձևավորման հարցում, մի դեպքում, երբ նրա քաղաքական հոտառությունը հուշում էր՝ գործընթացները հենց այսպիսի հունով էլ ընթանալու են…

Ս.Խաչատրյան