Փաշինյանը խոսել է հանրային տրանսպորտի թանկացման մասին

Ես կողմ եմ, որ Երևան քաղաքն ունենա տրանսպորտ: Ես կողմ եմ, որ Երևան քաղաքն ունենա տրանսպորտ ոչ միայն այսօր, այլև հինգ տարի հետո, այլև տաս տարի հետո, այլև տասնհինգ տարի հետո:

«Երևան քաղաքն ունեցել է տրանսպորտային համակարգ ժամանակին՝ մետրո, տրամվայ, տրոլեյբուս, ավտոբուս: Այդ տրանսպորտային համակարգը մինչև վերջերս չի եղել: Ինչո՞ւ չի եղել, որովհետև այդ տրանսպորտային համակարգի կառավարման հիմքում տնտեսական արդյունավետության, տնտեսական տևականության կամ տնտեսական հարատևության գաղափար և բանաձև չի դրվել, այսինքն՝ ասվել է, որ հիմա կա ինչ-որ մի տրանսպորտ, եկեք մաշենք այս տրանսպորտը, այնքան քշենք այս տրանսպորտը, մինչև կմաշվի մինչև անշարժություն, դրանից հետո թե «Գազել» կլինի, թե «Երազ» կլինի, թե ինչ կլինի՝ կլինի, դա արդեն մեր գործը չէ: Ես կողմ եմ, որ Երևանում լինի տրանսպորտ և Հայաստանում լինի տրանսպորտ: Այսօր տասնյակ գյուղերում և բնակավայրերում մենք տրանսպորտային համակարգ ներդնելու խնդիր ունենք: Մարդիկ չեն կարողանում իրենց գյուղերից տեղաշարժվել և միակ տեղաշարժվելու մեխանիզմը տաքսիներն են:

Նախ ես խոստացել եմ, որ գազելները դուրս կգան քաղաքից, և գազելները դուրս են եկել քաղաքից: Այսօր «Գազել» չկա քաղաքում, բայց այս տրանսպորտային համակարգը պետք է զարգանա, պետք է փոխվի: Հիմա էլ մետրոն ենք մաշեցնում, մինչև ե՞րբ պետք է մաշեցնենք: Դե տրամվայների հետ ի՞նչ տեղի ունեցավ, չեմ ասում, որ չստացվի, որ նախկին իշխանությունների մասին եմ խոսում: Տրոլեյբուսների հետ ի՞նչ տեղի ունեցավ, չեմ ասում, որ չստացվի, որ նախորդ իշխանության մասին եմ խոսում, բայց մենք ռազմավարական ենթակառուցվածք պետք է ունենա՞նք, թե՞ ոչ, թե՞ հիմա էլ բերել ենք MAN ավտոբուսները, ասում ենք հինգ տարում կմաշենք, դրանից հետո ինչ կլինի, կլինի: Սա՞ է մեր տրամաբանությունը: Ես համաձայն չեմ այս տրամաբանությանը, ես համաձայն եմ այն տրամաբանությանը, որ պետք է քաղաքն երկարաժամկետում ունենա տրանսպորտային համակարգ»,– ասել է նա:

Պետրոս Ղազարյանի հարցին, թե արդյո՞ք շատ չեն միանգամից այդքան փոփոխությունները՝ Փաշինյանը պատասխանել է․

«Այս բոլոր ռեֆորմները մենք պատրաստում ենք 2018 թվականից, այսինքն՝ մենք եկել ենք ռեֆորմներ անելու պատրաստակամությամբ և հանձնառությամբ: Այսինքն՝ կամաց-կամաց է:

Այս բոլոր օրենքները, օրինակ՝ նույն համընդհանուր հայտարարագրման օրենքն այս տարի չէ ուժի մեջ մտել, այս տարի ուժի մեջ է մտել այլ խմբի համար: Օրինակ՝ ես նախորդ տարի նույնպես լրացրել եմ համընդհանուր հայտարարագիր, և բարձրաստիճան պաշտոնյայի հայտարարագիր եմ լրացրել, և համընդհանուր հայտարարագիր, բայց օրենքներն ընդունվել են դրանից առաջ, նախագծերը ձևավորվել են դրանից առաջ, հայեցակարգը մշակվել է դրանից առաջ: Այսինքն՝ դրանք շատ երկար քննարկված բարեփոխումներ են, որոնք հիմա իրագործման փուլում են եկել:

Բայց հիմա եկեք նայենք մեր նախորդ տարիներին: Լավ 2018 թվականին եղավ հեղափոխությունը, եղավ արտահերթ ընտրություններ աշնանը: 2019 թվականն այս բարեփոխումների շրջանակը պլանավորելու շրջան էր, 2020 թիվ՝ քովիդ և պատերազմ: 2020-ին կարո՞ղ էինք այս բարեփոխումն անել: 2021 թիվ՝ արտահերթ ընտրություններ, տարածաշրջանային խորը էսկալացիաներ, անկայունություն: Կարո՞ղ էինք, չէինք կարող անել: 2022 թիվ՝ լարվածություն, 2022 թվի սեպտեմբերի պատերազմ, Լեռնային Ղարաբաղի շուրջ անընդհատ էսկալացիաներ, անընդհատ էսկալացիաներ: Հետո 2022-23 թիվ՝ Լաչինի միջանցքի փակում, անընդհատ այդ մեծացող լարվածությունը, երբ ամենօրյա ռեժիմով պետք է զբաղվել դրանով, Լաչինի միջանցքի շրջափակում, հետո բռնի տեղահանություն: 2023 թվին այդ ամեն ինչը պատե՞հ էր անել:

2024 թիվն առաջին տարին էր, երբ հնարավորություն ունեցանք ավելի շատ կենտրոնանալու ապագայի մեր ռազմավարությունների վրա: Եվ 2024 թվին էլ այնպես չէ, որ շատ հանդարտ է եղել ամեն ինչ: Սահմանազատման գործընթաց է տեղի ունեցել, նորից ներքին խմորումներով և այլն, և այդպես շարունակ: Այդ խոսույթը կա, որ բարեփոխումը պետք է անել հարմար պահի, բայց բարեփոխման համար պահը երբեք էլ հարմար չէ, որովհետև սկսած նրանից, ինչ Դուք նկարագրում եք, ասում եք՝ մարդը պետք է գնա: Մարդն այսպես, թե այնպես գնում է, ինչ-որ տեղեր գնում է, բայց մենք ուզում ենք, որ մարդու գնալը կառուցենք այնպես, որ արդյունավետ լինի այդ գնալը, նպաստի իր ավելի բարեկեցիկ կյանքին:

Ես հիշում եմ հետևյալը, երբ մենք 2019 թվականին իմ մայրական գյուղում, որտեղ այդ ապօրինի անտառահատումները շատ կային և ցավոք, մինչև հիմա էլ շարունակվում են, երբ մենք այնտեղ շատ խիստ միջոցներ էինք ձեռնարկել, մարդիկ բողոքում էին, ասում էին՝ չեք թողնում, որ մենք ապրենք: Ասում եմ, այդ թվում նրանց, ում ճանաչում եմ, ասում էի լսեք...»։