Երեխաները, ովքեր իրենք են ուզում տունը լքել

Ռուսաստանում թափ են առնում «սեմյասպասման» բարեփոխումները՝ նպատակ ունենալով նվազեցնել մանկատներում ապրող երեխաների թիվը։ Սակայն ինչպես փաստում է հրապարակման հեղինակ Անաստասիա Միրոնովան, իրականությունը հաճախ լինում է անդառնալի՝ երբ երեխաներին ստիպում են վերադառնալ կենսաբանական ընտանիքներ, որտեղ նրանց սպասում է թշվառություն, բռնություն ու անուշադրություն։ Վերջին տարիներին բազմաթիվ դեպքեր են արձանագրվել, երբ երեխաներն անձամբ են փախել տանից ու խնդրել ապաստան մանկատանը, սակայն նրանց կրկին վերադարձրել են՝ հաշվի չառնելով կենսական վտանգը։

 

Տեսանելի է պետության ձգտումը՝ նվազեցնել ֆինանսական ծախսերն ու ցուցադրել խնամքի համակարգի «արդյունավետություն»՝ չնայած ռիսկերին։ Հեղինակի բերած փաստերը վկայում են, որ վերահսկող մարմինները հաճախ կանխամտածված կերպով անտեսում են երեխաների ծանր դրությունը՝ երբեմն նախընտրելով նրանց թողնել վտանգավոր ընտանիքում, քան ձգել «վիճակագրությունը»։ Այս ամենը հանգեցնում է ողբերգական դեպքերի, որոնց ժամանակ երեխաները անտեսված են՝ նույնիսկ այն ժամանակ, երբ օգնության կարիքն ակնհայտ է։

 

Միրոնովան ահազանգում է՝ մանկատները Ռուսաստանում, անկախ հանրային կարծրատիպերից, երբեմն դառնում են միակ փրկօղակը այն երեխաների համար, որոնց կյանքը ընտանիքում վերածվել է սարսափի։ Նրա ուղերձը հստակ է. ժամանակն է դադարեցնել կեղծ «հումանիզմի» քողի տակ երեխաների վերադարձը՝ անպատասխանատու կամ վտանգավոր ծնողների մոտ։ Ընտանիք պահելու միտքը չպետք է վերադասվի երեխայի անվտանգության իրավունքից։