«Մարդն ինչպիսի ստահակ պետք է լինի, որ շահարկի դժբախտության մեջ հայտնված մարդու ողբերգությունը»

«Առավոտ էր, գերմանական Հայդելբերգի լուսապայծառ առավոտներից մեկը: Ամբողջովին Ձեր` Ռաֆայել Հովհաննիսյանը հերթական հայկական հետքերով հասել էր Մաքս Պլանկի հանրահայտ ինստիտուտ` աշխարհահռչակ հայ աստղաֆիզիկոսին եվ հայտնի հայ գիտնականին` Հովհաննես Թումանյանի ծոռանը նկարահանելու նպատակով, երբ հնչեց հայրենիքի կանչը…»: Մոտավորապես այսպես կարող էր սկսվել այն պատմությունը, որն ինձ հետ տեղի ունեցավ վերջին օրերին: Ճիշտն ասած՝ ես երբեք չէի հայտնվել մեր հասարակության ուշադրության կենտրոնում, և, առհասարակ, հանրային մարդ չեմ, ինչի մասին վկայում է իմ ավանդական պասիվությունը Ֆեյսբուքում, բացակայությունս հեռուստածրագրերում ու թերթերի և ամսագրերի էջերին: Այս ամենը պայմանավորված է այն հանգամանքով, որ, իմ կարծիքով, ես առանց այդ էլ շատ եմ երեևում հեռուստաէկրանին, որպեսզի ինձ հանրությանը ներկայացնեմ նաև այլ ձևաչափերով: Սակայն , ցավոք, իմ կամքից անկախ , հայտնվեցի ինձ համար անհասկանալի և անբացատրելի իրադարձությունների կենտրոնում : Այժմ, երբ ամեն ինչ բարեհաջող ավարտվեց, և հասարակությունը հասկացավ, որ այդ չարաբաստիկ հոդվածի հեղինակը չեմ , ցանկանում եմ ասել հետևյալը. Նախ շնորհակալություն եմ հայտնում այն լրատվական կայքերի ղեկավարներին, ովքեր իրենց էջերից հանեցին կեղծ հոդվածը և իրենց ընթերցողին հայտնեցին տեղի ունեցած թյուրիմացության մասին, շնորհակալություն եմ հայտնում և սեղմում նրանց ձեռքը: Ապա՝ ցանկանում եմ խորին շնորհակալություն հայտնել իմ իրական և վիրտուալ ընկերներին, ովքեր ոչ միայն չհավատացին այդ զառանցանքին, այլ նաև` համախմբվեցին և Հայաստանից իմ բացակայության ժամանակ բացատրեցին FB-ում ապրող ու հերթապահող, իրենց բնկան կարիքները հոգացող, և իբրև երկնային մանանա` սենսացիաներին սպասող իմ որոշ հայրենակիցներին, որ ես այդ ամենի հետ ոչ մի կապ չունեմ: Եվ երրորդ՝ ես շատ ուրախ եմ, որ չարամիտ, անիմաստ և պարզապես ծիծաղելի մեկնաբանություններից բացի հնչեց հասարակության հաստատուն կարծիքն այն մասին, որ ԶԼՄ-ները պետք է առավել ուշադիր լինեն և ստուգեն տեղեկատվությունը, քանի որ, եթե այս իրարանցումը ինձ,ոչ մի վնաս չտվեց, զայրույթից և զարմանքից բացի, ապա ինչ որ մեկին նման իրավիճակները կարող են իսկապես վնասել: Ոչ մի դեպքում ինձ որևէ մեկի հետ չհամեմատելով՝ ցանկանում եմ մի քանի օրինակ բերել. եթե մի օր որևէ կատարող մրցույթից դուրս մնա ու իր փոխարեն մեկնած մասնակցի ելույթից առաջ ինչ-որ հիմարություն գրի, առավել ուժեղ շախմատիստին պարտված հակառակորդը պախարակող նյութ հրապարակի, մեկի փոխարեն մի ուրիշի` գլխավոր բժիշկ նշանակվելու դեպքում գլխավորի անունից կեղծ գիտական աշխատություն հրապարակի, կինը, ում անձնական հարաբերությունները ինչ-որ գիտնականի հետ չեն ստացվել, վրեժխնդիր լինելու համար կեղծ էջ բացի և վարկաբեկի իր նախկին սիրեցյալին, իսկ լրատվամիջոցներն անկթարթորեն տարածեն դրանք` առանց իսկությունը պարզելու, ապա երգիչը կարող է տապալել իր ելույթն ասենք` Եվրատեսիլում, շախմատիստը կարող է պարտվել, հնարավոր է կյանքի ամենապատասխամատու խաղը, վիրաբույժն անհաջող վիրահատություն կկատարի, իսկ գիտնականը, ով երկիրն է ներկայացնում, օրինակ Բեռլինում կամ Ստրասբուրգում, կձախողի իր նախագիծը:

Եվ վերջինը` տխրահռչակ հոդվածի հեղինակին. ես իհարկե, կգտնեմ և կպատժեմ, և ոչ այն պատճառով, որ նա ինձ անհարմարություններ է պատճառել. բնավ ոչ: Ես կանեմ, դա, քանի որ չեմ կարողանում պատկերացնել, թե մարդն ինչպիսի ստահակ պետք է լինի, որ սեփական՝ մանր նպատակների համար շահարկի դժբախտության մեջ հայտնված մարդու ողբերգությունը, մի մարդու, ով առանց այդ էլ գտնվում է ծայրահեղ վիճակում: ԵՍ ԱՏՈՒՄ ԵՄ ՉԱՐ ՈՒ ԱՆՀՈԳԻ ՄԱՐԴԿԱՆՑ, ՍԱԿԱՅՆ ՀԱՄՈԶՎԱԾ ԵՄ, ՈՐ ԲԱՐԻՆ ՄԻՇՏ ՀԱՂԹԵԼՈՒ Է ՉԱՐԻՆ ԵՎ ՇԱՐՈՒՆԱԿԵԼՈՒ ԵՄ ԱՊՐԵԼ ԱՅՆՊԵՍ, ԻՆՊԵՍ ԱՊՐԵԼ ԵՄ ՄԻՆՉԵՎ ՀԻՄԱ, ՊԱՐԶԱՊԵՍ ՄԻ ՔԻՉ ԱՎԵԼԻ ԶԳՈՆ ԵՎ ՈՒՇԱԴԻՐ: ԱՄԵՆԱԼԱՎՆ ՈՒ ԲԱՐԻՆ»:

Գրառումը՝ Ռաֆայել Հովհաննիսյանի ֆեյսբուքյան էջից: