«Հարգելի՛ Շուշան Պետրոսյան, ամեն համբույր չէ, որ ընդունելի է»

Հարգելի՛ Շուշան Պետրոսյան, ես հասկանում եմ, որ Դուք ձեր այդ մանդատի ձեռքը կրակն եք ընկել, ես նույնիսկ հակված եմ այն մտքին, որ Դուք երևի արդեն վաղուց փոշմանել եք, որ հայտնվել եք այնտեղ, որտեղ, որ նույնիսկ պարտադրաբար երբեք չէին հայտնվի Օֆելյա Համբարձումյանը, Գոհար Գասպարյանը, Լուսինե Զաքարյանը, նույն ձեր Տաթևիկ Հովհաննիսյանը և շատ այլոք: Ես քաջ գիտակցում եմ, որ դուք այս տողերս կարդալուց հետո կարող եք ասել՝ «ինչու եք զուգահեռներ անցկացնում այդպիսի «մշակույթային» հրաշքների հետ, նրանք իրենց կյանքն ունեին, ես իմը…», սակայն այստեղ հարցը այլ հարթության մեջ է:

Այո, այդտեղ ոչ մի պարագայում չէին հայտնվի կոմպոզիտորներ Կոնստանտին Օրբելյանը, Առնո Բաբաջանյանը, ինչու չէ նաև Ձեր ավագ ընկեր Արթուր Գրիգորյանը, իսկ գիտեք, թե ինչու … Բանը նրանումն է, որ մշակույթի ֆորմատն այնպիսին է, որ այն ուղղակի անհամատեղելի է քաղաքականության հետ: Մշակույթն իր մեջ պարունակում է ռոմանտիզմի անսահման տարրեր, որը ոչ մի պարագայում չես գտնի քաղաքականության մեջ, մշակույթը, ի տարբերության քաղաքականության, բարիություն է սերմանում, այլ ոչ թե …, մշակույթը մարդկանց ցրում է օրվա հոգսերից, այլ ոչ թե դրանք ավելացնում, ինչպես դա անում են շատ և շատ քաղաքական գործիչներ:

Հարգելի Շուշան, եկեք հեռու չգնանք տեսեք, թե ինչ եք ասել դուք մամուլի ասուլիսի ժամանակ՝ «Համբույրի մեջ վատ բա՞ն կա»…, իրոնիա պարունակող այս հարցը, հիրավի, վիրավորական է դառնում առանց այն էլ տանջված մեր ժողովրդի համար: Ես հասկանում եմ, որ Ձեզ անհրաժեշտ էր, որպես հանրապետական պատգամավոր, այդ հարցով ցույց տալ ձեր «սոլիդարությունը» հանրապետականներին, բայց ո՞ւմ հաշվին եք դա անում՝ ժողովրդի՞, այն ժողովրդի, որը Ձեզ իր կուռքն էր սարքել, ճիշտ է արդյոք նման վերաբերմունքը, արժանի է արդյոք ժողովուրդը այդպիսի արհամարական տոնի:

Հ.Գ. Շուշան Պետրոսյան, հիշի՛ր քո տաղանդն է մնայուն արժեք, այլ ոչ թե մանդատը:

Կարեն Թումանյան