Հրաշքի սպասող փոքրիկը

«Անունս Զինաիդա է, 25 տարեկան եմ: Իմ գիտակցական կյանքում հնարավորությանս սահմաններում բազմաթիվ անգամներ օգնել եմ կարիքավոր երեխաների, մանկատան սաների, թեկուզև քիչ չափերով: Սակայն հիմա ինքս եմ հայտնվել դժվար իրավիճակում: Վերջին մի քանի տարիներն ինձ համար տանջալի և դաժան էին: Կորցրել եմ երկու երեխա, իսկ այժմ մեծ դժվարություններով մեծացնում եմ երրորդ փոքրիկիս (արդեն 7 ամսեկան է):
Հնարավորինս համառոտ ներկայացնեմ իմ պատմությունը. 21.06.2010թ. ծնվեց մեր առաջնեկը: Այնքան երջանիկ էինք... 3-4 օր անց սկսվեցին տանջալից օրերը:

Երեխան ունեցավ առողջական խնդիրներ, անցավ բազմաթիվ հետազոտություններ, կասկածվեցին տարբեր հիվանդություններ, կատարվեցին տարատեսակ «փորձարկումներ»' ընդհուպ մինչև վիրահատություն, սակայն ապարդյուն. Երևանի բոլոր մանկական հիվանդանոցների «լավագույն» բժիշկները համատեղ ուժերով անգամ չկարողացան ախտորոշել երեխայի հիվանդությունը և բուժել նրան: Երկու ամիս տանջվելուց հետո` 25.08.2010թ., երեխան մահացավ հիվանդանոցում. մահվան վկայականում նշվեց «աղիքային սեպսիս»: Ծանր հոգեկան իրավիճակը մեզ թույլ չտվեց հետամուտ լինել գործին, պատժել մեղավոր «բժիշկներին»: Ես ու ամուսինս, մեծ ուժ գտնելով մեր մեջ, հետազոտվեցինք, անցանք թեթև բուժման կուրս որոշակի ինֆեկցիաների համար:

2011թ. աշնանը պետք է ծնվեր երկրորդ բալիկս, սակայն անհասկանալի պատճառով հղիության վեցերորդ ամսում պարզվեց, որ պտուղը մահացել է: Սա արդեն անբացատրելի ցավ ու դժբախտություն էր մեզ համար: Արդեն անհավատ էի դարձել կյանքի նկատմամբ:

Մոտ մեկ տարվա ծանր ապրումներից հետո իմացա, որ դարձյալ հղի եմ: Ամեն ինչ շատ նորմալ ընթացք ունեցավ, 9 ամիս գտնվել եմ անընդհատ բժշկի վերահսկողության տակ:

12.12.2012թ.' ժամկետից 1 ամիս շուտ, կեսարյան հատումով ծնվեց երրորդ բալիկս: Կեսարյան հատումը պնդեցին բժիշկները, քանի որ պորտալարը փաթաթված էր երեխայի պարանոցին: Առաջին երկու օրերին ամեն ինչ նորմալ էր, երրորդ օրվանից սկսվեցին խնդիրները. կրկնվում էր առաջինի պատմությունը: Բարձր էր բիլիռուբինի քանակությունը արյան մեջ, երեխան դեղնած էր, բժիշկները դարձյալ չէին կողմնորոշվում: Հանրապետական ծննդատնից երեխային տեղափոխեցին Մուրացանի մանկական հիվանդանոց, որտեղ անց ենք կացրել 2.5 անիմաստ ամիսներ' օրեցօր բարդացնելով երեխայի վիճակը: Երեխան չէր աճում, փորիկն անընդհատ փքված էր, կային բազմաթիվ խնդիրներ: Այդ ընթացքում հրավիրվել են բազմաթիվ մասնագետներ տարբեր հիվանդանոցներից, կատարվել են տարատեսակ հետազոտություններ, սակայն դարձյալ ապարդյուն. ախտորոշում չկար: Արդեն հուսալքված' մենք սկսեցինք հետաքրքրվել արտասահման մեկնելու և այնտեղ հետազոտվելու մասին: Մեզ կանչեցին Մոսկվայի «Երեխաների առողջության գիտական կենտրոն»-ից, և 26.02.2013թ. մեկնեցինք Մոսկվա:

Երեկոյան հասանք հիվանդանոց, իսկ այնտեղ իմացանք, որ մեր դեպքը ծայրահեղ ծանր դեպք է: Արագընթաց կազմակերպվեցին որոշ հետազոտություններ, դրվեց նախնական ախտորոշում` Գիրշպրունգի հիվանդություն, իսկ հաջորդ առավոտյան նշանակվեց անհապաղ վիրահատություն: Մենք նորից հայտնվեցինք աննկարագրելի ծանր իրավիճակում (հոգեկան և ֆինանսական): Վիրահատության ընթացքն անցավ նորմալ, սակայն երեխան մեծ դժվարությամբ դուրս եկավ հետվիրահատական շրջանից: Վիրահատական միջամտության արդյունքում հեռացվեց հաստ աղիքի չգործող հատվածը: Մինչև այժմ ստոման հանված է դուրս: Որոշ ժամանակ անընդհատ տատանվում էր հեմոգլոբինի քանակը արյան մեջ, ինչի համար երեխան մի քանի անգամ ստացել է սառեցված պլազմա: Գիրշպրունգի հիվանդությունը հաստատվեց: Երեխան հիվանդանոցից դուրս է գրվել 08.04.2013թ.:

Այժմ գտնվում ենք Հայաստանում` բժիշկների անընդհատ վերահսկողության տակ, ստանում ենք պրոֆիլակտիկ բուժում, հատուկ կեր (բավականին թանկարժեք), որը մեծ դժվարությամբ ձեռք ենք բերում Մոսկվայից, որովհետև Հայաստանում չկա` Nutrilon Pepti Gastro: Այս ամբողջ ընթացքը բերեց նրան, որ մենք հայտնվեցինք ֆինանսական դժվարությունների մեջ: Մեր ամբողջ խնդիրը երեխայի հաջորդ վիրահատությունն է` մոտ կես տարի անց: Գարնանը պետք է նորից մեկնենք Մոսկվա, որպեսզի վիրահատական միջամտությամբ ներս կդրվի ստոման: Մեր խնդրանքն է` հնարավորության սահմաններում օգնել մեզ հայթհայթել երկրորդ վիրահատության համար անհրաժեշտ գումարը կամ գոնե մի մասը. ընդհանուր գումարը կկազմի մոտ $ 6 000 (առաջին վիրահատության ժամանակ արդեն ծախսել ենք մոտ $ 12 000):

Մենք ամբողջ կյանքում պարտական կլինենք Ձեզ և բոլոր այն մարդկանց, ովքեր իրենց լուման կներդնեն մեր երեխայի ապաքինման գործում: Մեծ ակնկալիքներով սպասում եմ Ձեր արձագանքին: Շնորհակալություն ուշադրության համար:

Հարգանքներով` Զինաիդա Մելիքջանյան»

Հարգելի՛ ընկերներ, մեր խմբակիցների թիվը անցնում է 13.000-ը, և եթե գոնե 5000 հոգի 500-ական դրամ նվիրաբերի, այս բալիկը կապաքիվնվի: Եկեք այս անգամ էլ համախմբվենք, ու մեզ զրկելով այդ փոքրիկ գումարից՝ երեխային առողջ կյանք նվիրենք, իսկ նրա ծնողներին՝ հավերժ երջանկություն և հավատ:

Փոքրիկ Էդմոնին համար Ամերիաբանկում բացվել են հաշվեհամարներ, որոնց կարող եք կատարել Ձեր փոխանցումները: Հաշվեհամարներն են՝
15700 17253300100 - AMD
15700 17253300101 - USD
15700 17253300158 - RUR
Ստացող՝ Զինաիդա Մելիքջանյան

Փոքրիկի մայրիկի նամակը «Օգնենք հայ մանուկներին» բարեգործական կազմակերպությանը, ինչպես նաև բժշկական հետազոտության արդյունքները կարող եք գտնել այստեղ»: