Առաջնագծում. որտեղ «ոչ մի դեպքում քայլ անգամ հետ չեն գնա» (ֆոտո)

Ավագ սերժանտ Գեւորգ Գեւորգյանն ասում է, որ առաջին գծում կանգնած զինվորը ոչնչից չպիտի վախենա, քանի որ սեփական հողին է կանգնած, որտեղից ոչ մի դեպքում քայլ անգամ հետ չի գնա:

Գեւորգյանն արդեն մեկ ամիս է պայմանագրային ծառայության է անցել: «Որոշեցի վերադառնալ, որովհետեւ հայրենիքի պաշտպանությունից ավելի նվիրական գործ չկա: Իսկ դա ամենակարեւորն է հայ տղայի համար: Եկա, որպեսզի ինչ-որ բանով պիտանի լինեմ հայրենիքիս»,-այսպես է իր որոշումը հիմնավորում ավագ սերժանտը, ով, ի տարբերություն, պարտադիր զինծառայության տարիների, այժմ զգում է այն պատասխանատվությունը, որ դրված է իր վրա: Ինչպես ինքն է ասում՝ մի ամբողջ դասակի համար է պատասխան տալիս, ինչպես նաեւ պատասխանատու է բոլոր զինվորների ծնողների առաջ:

Ավագ սերժանտին մեր այցելության ժամանակ հանդիպեցինք Մարտունու ուղղությամբ դիրքերից մեկում, որտեղ մարտական հերթապահություն անցկացնող զինվորներին, բացի ՊԲ ղեկավար կազմից, Ամանորը շնորհավորելու էին եկել ԼՂՀ պետական այրեր, լրագրողներ: Այստեղ էր հոր հետ այցելել նաեւ հուլիսին զորացրված Գուրգեն Թադեւոսյանը, ում դիրքում հերթապահություն անցկացնող բոլոր զինվորներն էլ գիտեն, քանի որ հենց այդ երիտասարդի նախաձեռնությամբ է կառուցվել փոքրիկ եկեղեցին, որտեղ ամեն օր նրանք աղոթք են ուղղում Աստծուն եւ մոմ վառում:

«Մարտական դիրքում եկեղեցին ուժ է տալիս զինվորին, դրա համար էլ մտածեցի կառուցել: Դա արեցի ծառայությանս ընթացքում, ինչի համար շատ հպարտ եմ: Նաեւ նրա համար, որ ընկերներս այն ավելի են գեղեցկացրել այս մի քանի ամիսների ընթացքում»,-նշում է Գուրգեն Թադեւոսյանը եւ պատմում իր նոր մտահղացման մասին. «Որոշել եմ ամեն տարի գալ ու շնորհավորել մեր տղաների Նոր տարին, այս փոքրիկ եկեղեցում մոմ վառել ու գնալ»:

Երեւանի ճարտարագիտական համալսարանի ռադիոտեխնիկայի ֆակուլտետի ուսանողը նաեւ ավելացնում է, որ բանակն իր կյանքում շատ բան է փոխել. նոր ընկերներ է ձեռք բերել, ում հետ միասին նոր տարի են դիմավորել, «իրար թիկունք կանգնել, ինչպես ընտանիքում»:

ԼՂՀ ՊԲ անձնակազմի հետ տարվող աշխատանքների բաժնի պետ, գնդապետ Նորայր Մկրտչյանի ուղեկցությամբ այցելած երկրորդ դիրքում էլ էին անհամբեր սպասում, ինչպես զինվորներն են ասում, քաղաքացիական հագուստով մարդկանց: Հակառակորդից շուրջ 120 մետր հեռավորությամբ հերթապահություն անցկացնող զինվորներն այստեղ նույնպես ոչնչից չեն վախենում եւ նրանց ուշադրության կենտրոնում իրենց պարտականությունը պատվով կատարելն է:

1 տարի 9 ամիս ծառայած շարքային Շահվերդյանն էլ է փաստում, որ միայն մտածում են սահմանն անսասան պահելու մասին: Այդ ժամանակ են զգում, թե ինչքան պատասխանատու գործ են անում: Հենց այդ ամենն էլ զինվորներին փոխում է. «Ավելի լուրջ ես սկսում նայել կյանքին, ամեն ինչին»,-փաստում է Շահվերդյանը:

Այս դիրքն էլ բացառություն չէր իր հոգեւոր անկյունով: Գնդապետ Նորայր Մկրտչյանի հավաստմամբ՝ ներկայում բոլոր զորամասերին կից գործող եկեղեցիներ կան, մատուռներ, առաջնագծում՝ հոգեւոր անկյուններ, որոնք մոտ երկու ամիս առաջ նաեւ օրհնվել են: Հոգեւոր դաստիարակության աշխուժացումը բանակում, գնդապետի խոսքրով, սկսեց այն պահից, երբ զորամասերում ներդրվեց հոգեւոր սպասավորների ինստիտուտը. հոգեւոր սպասավորները պարբերաբար քարոզներով են հանդես գալիս զորամասերում, տարբեր միջոցառումների մասնակցում:

Մանրամասն` այստեղ