Իշխանությունների անմտությունն ու անհեռատեսությունը

Երբեմն զարմանում ես մեր իշխանությունների անմտության ու անհեռատեսության վրա: Երբ երկրում լարված սոցիալական կացություն է, եւ ցանկացած փոքրիկ առիթ բողոքի հսկայական ալիք է բարձրացնում, երբ տնտեսական վիճակն օրեցօր վատանում է, իսկ արտագաղթն ահագնանում, թվում է՝ իշխանությունը պետք է խուսափեր դժգոհության նոր օջախներ ստեղծելուց: Ամեն ինչ պետք է աներ, որ ինչ-որ քայլերով մեղմեր իրավիճակն ու ապացուցեր, որ դեռ վաղ է իր վրա խաչ քաշելը: Սակայն մեր իշխանությունները, անխելք կապիկների նման, սղոցում են այն ծառի ճյուղը, որին նստած են: Ամեն ինչ անում են, որ վիճակն ավելի սրվի:

Բոլորովին պարզ չէ, թե ինչի վրա է սրանց հույսը: Մեր ժողովրդի քրիստոնեական համբերությա՞ն, իրենց տնօրինած ուժային ռեսուրսների՞, թե՞ միջազգային հանրության օգնության: Սակայն դրանց վրա հույս դնելը եւս խոսում է նրանց մանկամտության ու անհեռատեսության մասին՝ համբերությունը սահմաններ ունի, ամբոխի զայրույթի առաջ ոչ մի զենք ու զորք չի առնի, իսկ միջազգային հանրությունը, որպես կանոն, կանգնում է ընդվզող ժողովրդի կողքին: Ուրեմն հարց է ծագում՝ ինչո՞ւ է մեր իշխանությունն այսքան խաղաղ, լկտի ու անամոթ: Գուցե պատճառն այն է, որ կարծում են՝ իրենց օրերը հաշվա՞ծ են, եւ մտածում են. ինչ կլինի՝ կլինի:

Գուցե այնքան վստահ են, որ գնալու են, որ այժմ միայն գռփել-չռփելու մասի՞ն են մտածում: Ասենք՝ տարիներ անց հանկարծ բացահայտվի, որ կուտակայինի անվան տակ հսկայական փողեր են աշխատել՝ ատկատների կամ կանխիկ կաշառքի տեսքով: Միայն դրանով կարելի է բացատրել այն համառությունը, որ ցուցաբերեցին այս նոր օրենքի ներդրման առումով: Հիմա էլ, ՍԴ որոշումն արհամարհելով, հրահանգում են գումարները փոխանցել, որ այդ ֆոնդերն այս մի քանի ամսվա փողն էլ չկորցնեն:

Մանրամասները` «Հրապարակ»-ի այսօրվա համարում: