Կոճակ սեղմողների 80 հոգանոց բանակով հնարավոր չէ մի ամբողջ ազգի ստրկացնել, հարստահարել

Չնայած ցրտին, հուսահատությանը, արտագաղթին, պայքարի նորանոր օջախներ են ծագում: Երեկ օրվա առաջին կեսին տեղեկացանք, որ Հարավկովկասյան երկաթուղու աշխատակիցներն են փողոց ելել: Գրում է «Հրապարակ»-ը:

 Անցած շաբաթ դիմում-բողոք էին հղել Ազգային ժողովի աշխատակիցները: Իսկ երեկ օրվա ավարտին արդեն սենսացիոն լուր ստացանք՝ Օպերայի եւ բալետի թատրոնում տապալվել է «Անուշ» օպերան՝ թատերախումբը դուրս է եկել Ազատության հրապարակ՝ բողոքելու իրենց աշխատավարձերից պահված 5 տոկոսների համար: Պայքարի այս եղանակը, անշուշտ, հեռու է գաղափարական լինելուց: 

Փաստորեն, մարդիկ պայքարում են միայն այն ժամանակ, երբ իրենց գրպանին դիպչում են: Ընդ որում՝ կարեւոր չէ «դիպչում» են 100 հազար դրամի չափով, թե 5 հազար: Ստիպված ենք արձանագրել, որ մեզանում գաղափարական պայքար դեռ չի հասունացել, մենք դեռևս գտնվում ենք զարգացման ստորին աստիճանի վրա, երբ սեփական շահդ երկրի, սերունդների ճակատագրից ավելի կարևոր է: Բայց անգամ այս պարագայում պետք է ողջունենք փողոց ելնող մարդկանց խիզախությունը:

Սա նշանակում է, որ կոճակ սեղմողների 80 հոգանոց բանակով հնարավոր չէ հարցեր կարգավորել, մի ամբողջ ազգի ստրկացնել, հարստահարել: Անգամ ամենահնազանդ ժողովրդի համբերությունը սահման ունի, եւ այն օրերից մի օր կարող է սպառվել: Փողոց ելնողները շատ լավ գիտեն, որ իրենց կարող են ճնշել, աշխատանքից ազատել:

Որ իրենք կարող են հայտնվել սեւ ցուցակում, բայց վախն արդեն վճռորոշ գործոն չէ: Եթե օպերային երգչի ու մի շարքային վագոնավարի շահերն սկսել են համընկնել, եւ նրանք, թեկուզ անջատ-անջատ, բայց հանուն նույն նպատակի են պայքարում, կարող են մի օր էլ միավորվել ու համատեղ պայքարել: Բայց այս անգամ արդեն ոչ թե ինչ-որ օրենքի, այլ այդ օրենքներն ընդունող իշխանության դեմ:

Մանրամասները` թերթի այսօրվա համարում: