«Հրապարակ». Գարնանային սրացումները և Հայաստանը

Երբ Հերմինե Նաղդալյանը խոսում է «գարնանային սրացումների» մասին, այնքան էլ հեռու չէ ճշմարտությունից: Գարունն ավանդաբար քաղաքական ակտիվացման, նոր կյանքի, նոր սիրո, նոր պայքարի ժամանակն է: Երբ մարդիկ վերանայում են ձմեռվա լճացած կենցաղն ու, թոթափելով հոգնությունը, ձեռնամուխ լինում իրենց կյանքում եղած թերությունների վերացմանը: Պայքարի նոր փուլ թեւակոխելուն այս անգամ նպաստող տարբեր գործոններ էլ կան: Սոցիալական վիճակը, ես կասեի՝ դասակարգային բեւեռացումը, ահագնացող կարիքն ու զրկանքները, գնաճն ու գործազրկությունը:

Մյուս կողմից նպաստում են նաեւ ուկրաինական դեպքերը, որոնք մի այլ կարգի սրություն են հաղորդում հայաստանյան գարնանային զարգացումներին: Որքան էլ պետական քարոզչամեքենան կրկնօրինակի ռուսաստանյան լրատվամիջոցների թողարկումները եւ սարսռազդու մանրամասներ պատմի ու փորձի վախեցնել Կիեւի դեպքերով, հայի մեջ նստած ըմբոստը նախանձով է նայում եւ հոգու խորքում հույսեր փայփայում, որ մեզանում էլ է հնարավոր նման սցենարի կրկնությունը:

«Գարնանային սրացումներին» որպես նպաստող հանգամանք կարելի է դիտել նաեւ Մաքսային միություն մտնելու փաստը, արտագաղթն ու Ռուսաստանում միգրացիոն նոր քաղաքականության կիրառումը, կենսաթոշակային կուտակային քաղաքականության ներդրումը: Գուցե այլ գործոններ էլ կան՝ ավելի նվազ ծանրակշիռ: Ասենք՝ Հյուսիս-հարավ մայրուղու ձախողման մասին վերջին տեղեկատվությունը: Կամ՝ Տարոն Մարգարյանի թեկնածուական դիսերտացիայի պաշտպանությունն ու հաստատումը: Կամ՝ Մարտի 1-ի բացահայտման ուղղությամբ ընդդիմության փորձերի հերթական վիժեցումը: Ամեն դեպքում ակնհայտ է, որ հասարակության մեջ դժգոհների զանգվածն ավելանում է, իշխանության կողմնակիցների թիվը կրճատվում, իսկ տեղաշարժերը պարզապես նկատելի չեն:

Շարունակությունը` «Հրապարակ»-ի այսօրվա համարում: