Լա՛վ, չե՞ք ամաչում…

Այն, օրվանից, երբ Հայաստանն անդամակցեց Եվրասիական տնտեսական միությանը, Կառավարությունը հավաստիացնում էր, որ այդ իրադարձությունը մի նոր փուլ է սկզբնավորելու մեր երկրի տնտեսական կյանքում, ու Հայաստանը սկսելու է զարգանալ այնպիսի տեմպերով, որ համեմատաբար կարճ ժամանակահատվածում հնարավոր կդառնա մի նոր մակարդակի բարձրացնել մեր երկրի տնտեսական աշխուժությունն ու հիմքեր ստեղծել անշեղ զարգացման ու բարգավաճման համար. արդյունքը՝ բոլորիս աչքի առաջ է՝ աղքատության խորացում, արտագաղթի չնվազող տեմպեր, կյանքից հիասթափված հասարակություն:

Այս ամենը, բնականաբար, հասարակական շրջանակում ժամանակի ընթացքում առաջ բերեց հիասթափություն ու տարակուսանք, ու բոլորը հասկացան, որ սպասելիքները շատ ավելի ուռճացված էին, քան կարելի էր անգամ պատկերացնել: Բայց ինչպես գրեթե բոլոր պարագաներում, այս դեպքում ևս պարզվում է՝ մեդալը հակառակ կողմ ունի, ու արդարացի լինելու համար պետք է ընդգծել այն անհերքելի իրողությունը, որ մեր ներկայիս վիճակը պայմանավորված է ոչ այնքան այն հանգամանքով, որ մենք ասենք ոչ թե ԵՄ անդամ ենք, այլ ԵՏՄ, որքան՝ ներքին իրողություններով, իսկ ավելի ճիշտ՝ հայրենի կառավարության՝ սեփական գործողությունները ճիշտ համակարգելու անընդունակությամբ:

Այս հարցում, օրինակ, ինչպես հիմա կհամոզվեք, հատկապես անգերազանցելի է գյուղատնտեսության նախարարությունը, որը, ինչպես պարզվում է, անգամ չի տիրապետում համապատասխան ինֆորմացիայի. Ռուսաստանից ժամանած մի քանի գործարարների այդպես էլ չի հաջողվել գյուղատնտեսության նախարարությունից ստանալ այն տեղեկատվությունն ու համապատասխան հաշվարկները, որոնք անհրաժեշտ են եղել Հայաստանի հետ համապատասխան ոլորտում փոխգործակցությունը խորացնելու համար. մարդիկ քոռուփոշման հետ են դարձել իրենց տները: Համաձայնե՛ք, այսքանից հետո կանգնել ու Հայաստանի բոլոր դժբախտությունների մեջ մեղադրել նույն ԵՏՄ-ին, ակնհայտ կողմնակալություն կլիներ:

Լա՛վ, մի՞թե Սերգո Կարապետյանի համապատասխան ենթականերն այնքան թամբալ են ու ծույլ, որ նույնիսկ մի քանի տեղեկություն չեն կարողանում տրամադրել այն մարդկանց, որոնց անմիջական գործունեության հետևանքով հնարավոր կլիներ ընդլայնել համագործակցությունը գյուղատնտեսության բնագավառում, մի՞թե, գրո՛ղը տանի, կարելի է նման վերաբերմունք ցուցաբերել պետական աշխատանքի նկատմամբ…

Մեզ պետք է պարզ դառնա ընդամենը մեկ բան՝ Հայաստանի զարգացման համար նախևառաջ պատասխանատու ենք ինքներս. մեր անմիջական գործունեությունից է կախված լինելու այս երկրի ապագան: Իսկ ինչ վերաբերում է մեր աշխարհաքաղաքական կողմնորոշմանն, ապա պարզ է մեկ բան. եթե նույնիսկ, զուտ տեսականորեն, ազգովի դիմում գրեինք, ասենք, Օբամային ու վերածվեինք ԱՄՆ նահանգներից մեկի, վստահաբար կարող ենք պնդել, որ ներկայիս պետական կառավարման թերի ու թափթփված համակարգի պամաններում, միևնույն է, դա էլ մեզ չէր փրկի, ու էլի շարունակելու էինք մնալ այն մակարդակին, որին հիմա ենք:

Վստահ ենք՝ համակարգված մոտեցման, քրտնաջան աշխատանքի ու սկզբունքային գործունեության շնորհիվ, մենք, ցանկության դեպքում, ԵՏՄ-ի կազմում ևս կարող ենք ոչ պակաս զարգացում ապահովել ինքներս մեզ համար, քան ասենք դա հնարավոր կլիներ անել Եվրոպայի հետ ավելի սերտ համագործակցության արդյունքում. բացի բյուջեն մսխելուց՝ այլ բանի ընդունակ չեն…

Դավիթ ԲԱԲԱՆՈՎ