Կոալիցիա՝ պաշտոնների և փողի շուրջ

Աշխարհի շատ երկրներում կառավարող կոալիցիաները քայքայվում են նախընտրական տարում: Կոալիցիայի կրտսեր գործընկերները, որպես կանոն, ընտրություններից առաջ չեն ուզում պատասխանատվություն կրել իշխանության քաղաքականության, հատկապես, դրա սոցիալական հետևանքների համար:

Ընտրություններում մեծ տեղ ունի պոպուլիզմը, ընտրողներին խոստումներ շռայլելու պրակտիկան: Դա հեշտ է անել կուսակցությունների համար, որոնք իշխանության մեջ չեն:

Հայաստանը նույնիսկ այս առումով հակադրված է համաշխարհային փորձին: Նախընտրական տարում՝ 2016-ին, ՀՅԴ-ն հրաժարվեց ընդդիմադիր նիշից ու ՀՀԿ-ի հետ կոալիցիայի մեջ մտավ երեք նախարարարական և երկու մարզպետական պորտֆելի շուրջ: Այդ դաշինքը քաղաքական առումով անբնական ու չպահանջարկված է: ՀՀԿ-ն խորհրդարանում ունի մեծամասնություն, այսինքն՝ Կառավարության աջակցությունն ու բնականոն գործունեությունը երաշխավորված է, սակայն կար ազգային համաձայնության PR-ի անհրաժեշտություն: Եվ Սարգսյանը գնաց այդ դաշինքին:

ՀՅԴ վարկանիշն առանց այն էլ բարձր չէր, ավանդական կուսակցության ղեկավավարությունը շատ լավ գիտեր, որ իշխանության մեջ վարկանիշային անկումն անխուսափելի է, սակայն ՀՅԴ վերնախավը գնաց այդ քայլին, որովհետև գիտակցում է, որ Հայաստանում ընտրությունների ելքը որոշում է ոչ թե հասարակությունը, վարկանիշը, այլ վարչական ռեսուրսն ու փողը:

Վերջին երկուսը ընձեռում է միայն իշխանական կարգավիճակ:

Իհարկե ՀՀԿ-ՀՅԴ դաշինքի կայացման համար կային հարակից քաղաքական մոտիվներ. ընդհանուր դիրքորոշումը Նոր Սահամանադրության հարցում, Հովիկ Աբրահամյանին ավելի վերահսկելի դարձնելու Սերժ Սարգսյանի ձգտումը, հայ- ադրբեջանական և հայ-թուրքական հարաբերությունների ավելի վատթարացումը, այսուհանդերձ մենք ունենք անբնական կոալիցիա, որն ըստ էության քննարկելու ոչինչ չունի:

Պատահական չէ, որ կոլաիցիայի խորհրդի նիստ ընդամենը մեկ անգամ է անցկացվել, երկրորդի օրը տակավին հայտնի չէ: Գյումրիի և Վանաձորի ՏԻՄ ընտրություններում անգամ ՀՀԿ-ն և ՀՅԴ-ն լինելու են ոչ թե կոալիցիոն գործընկերներ, այլ մրցակիցներ:

Ստացվում է՝ ՀՀԿ-ՀՅԴ կոալիցիան քաղաքական-ծրագրային չէ, այլ ժամանակավոր միություն է, յուղոտ պաշտոնների և փողերի առանցքով:

Սարգիս Հակոբյան