Կառավարությունը լվանո՞ւմ է ձեռքերը

Վարչապետի պաշտոնակատար Նիկոլ Փաշինյանն այն կարծիքին է, որ նոր ժամանակները աղքատությունից բողոքելու ժամանակներ չեն, նոր ժամանակներն աշխատանքի ժամանակներ են, մինչդեռ շատ տեղերում մենք կարող ենք տեսնել մարդկանց, որոնք օրեր են անցկացնում թաղային «բեսեդկաներում» եւ ասում են՝ մի գործ լիներ՝ աշխատեինք:

Նիկոլ Փաշինյանը չի կարող չգիտակցել, որ թավշյա հեղափոխության առաջին իսկ օրերին նրա կողքին կանգնած էր հենց թաղային բեսեդկաներում օրեր անցկացնող և աշխատանքի մուրազով ապրող քաղաքացին, ով «մերժելով Սերժին»՝ մերժում էր այն պայմանները, որում ստիպված է ապրել և հույս էր կապում հեղափոխության և անձամբ Նիկոլ Փաշինյանի հետ՝ գուցե միամտաբար ենթադրելով, որ իր կյանքում էլ իրավիճակ կփոխվի: Փաշինյանը չի կարող չգիտակցել նաև, որ բեսեդկաներում  նստելը շատ դեպքում շարունակում է օբյեկտիվ հիմքեր ունենալ, հաշվի առնելով, որ գործազրկությունը Հայաստանում չի նահանջում: Թեև, գուցե նոր կառավարության պատկերացումներն այնպիսին են, որ քաղաքացիներն իրենք պետք է լծվեն գործազրկության ցուցանիշների կրճատմանը, իսկ պետությունը, կառավարությունը պարզապես դիտորդի դերում ասի՝ «դուխով»:

Իրականում, գործազրկության ցուցանիշը չի նվազել, և կառավարության գործունեությունը հույս չի ներշնչում, որ մոտ ապագայում քաղաքացիները հայացքները խոպանի ճանապարհից կկտրեն: Համապատասխանաբար, չեն նվազել նաև արտագաղթի ծավալները՝ ինչը տրամաբանական է: Որքա՞ն աշխատատեղ է փաստացի ստեղծվել այս 5 ամիսների ընթացքում, իրականում շատ քիչ, կամ ընդհանրապես ոչ մի: Այս պարագայում՝ ո՞րն է տարբերությունը, ի՞նչ իրավիճակ է փոխվել երկրում, եթե «բեսեդկայում» նստած գործազուրկներն անգամ Սերժին մերժելուց հետո շարունակելու են այնտեղ բլոտ ու նարդի խաղալ՝ սպասելով, թե երբ կառավարությունը կհիշի սոցիալական որոշ խավերի հանդեպ իր ունեցած պարտավորվածությունների մասին…