Լռությունը համաձայնության նշա՞ն է

Առաջնորդվելով ազգային և քրիստոնեական արժեքների ամրապնդման և զարգացման անհրաժեշտությամբ՝ վերջին ամիսների ընթացքում բազմիցս ներկայացրել եմ իմ մտագոհությունները այս կարևորագույն հարցի վերաբերյալ: Հայաստանը, լինելով քրիստոնեական օազիս պանթուրքիստական պետությունների միջև, դատապարտված է ապրելու բացառապես հենվելով քրիստոնեական և ազգային արժեհամակարգի վրա: Որոնք են այդ արժեքները. հայ ավանդական ընտանիք, Հայ Առաքելական Սուրբ Եկեղեցի, դպրոց, որը նախ և առաջ պետք է լինի հայրենասիրության տաճար և ազգային բանակ: Արդյոք մենք պատշաճ կերպով պաշտպանել ենք այդ արժեքները: Արդյոք այսօր Հայաստանում աղանդավորության և նույնասեռականության քարոզի տարրեր:

 

Վերջին ամիսները լի էին մտահոգիչ իրադարձություններով` ներխուժում Մայր Աթոռի վեհարան, հարձակումներ Ամենայն Հայոց Կաթողիկոսի վրա, նույնասեռականության բացահայտ քարոզ և նմանատիպ այլ երևույթներ:

Գործը հասել է նրան, որ որոշ «կարկառուն գործիչներ» առաջարկում են հանել «Հայ եկեղեցու պատմություն» առարկայի դասավանդումը դպրոցներից, իսկ կառավարությունն էլ որևէ հստակ գնահատական չի տվել

դրանց առ այսօր, ինչպես ասում են՝ լռությունը համաձայնության նշա՞ն է:

 

Սա անթույլատրելի է: Մտահոգված լինելով այս իրողություններով՝ գործընկերներիս հետ երկու

օրենսդրական նախաձեռնությամբ էի հանդես եկել, որոնց համաձայն՝ երեխաների շրջանում նույնասեռականության քարոզը: Մյուս օրենսդրական նախառեձնությամբ առաջարկում էի օրենքով արգելել բողոքի հավաքների կազմակերպումը Հայ Առաքելական Եկեղեցուն պատկանող հաստատությունների տարածքում: Բայց արի ու տես Փաշինյանի կառավարությունը այս երկու օրենսդրական նախաձեռնություններին էլ տվել է բացասական եզրակացություն, որը մեղմ ասած` ընդունելի չէ: