Հաշմանդամ օդաչուները պահանջում են վերականգնել իրենց իրավունքները

«Ես օդանավի թևի վրա աշխատանք անելիս ընկել եմ, գլուխս վիրահատել են, երկրորդ կարգի հաշմանդամ եմ», - կառավարության շենքի դիմաց մեզ պատմում է նախկին օդաչու Մայիլյան Վանիկը, ով 2006թ.-ից չի ստանում Քաղաքացիակն օրենսգրքի 1077 հոդվածով(«Պայմանագրային պարտավորություններ կամ այլ պարտականություններ կատարելիս քաղաքացու կյանքին կամ առողջությանը պատճառված վնասի հատուցումը»)  սահմանված փոխհատուցումը: «Մենք պահանջում եմ վճարել չվճարված տարիների փոխհատուցումը, որից հետո անել այնպես, որ մենք ամեն ամիս ստանանք փոխհատուցում: Պահանջում ենք վերականգնել մեր իրավունքը. դա է մեր պահանջը», - նշեց 63-ամյա Վ.Մայիլյանը, որի համար 48.000 դրամ փոխհատուցումը կենսական նշանակություն ունի: Վեցերորդ տարին է «Հաշմանդամ օդաչուների միություն»  հ/կ-ի անդամները պայքարում է իրենց իրավունքների համար, դիմել են բոլոր դատական ատյաններ, նույնիսկ՝ Եվրադատարան(որը, գործը հետ է ուղարկել), բայց ոչ մի դրական պատասխան չեն ստացել: «Ես հինգ երեխա ունեմ. դե որ տեսնում են սոված նստած ենք, օգնում են: Դրանով(փոխհատուցմամբ) էինք ապրում: Հիմա մեր երեխաներն են օգնում, որ ապրում ենք: Կինս չի աշխատում, ես էլ՝  հաշմանդամ, չեմ կարողանում աշխատել», - նեղսրտում է Վ. Մայիլյանը. «Հասկանում եք, օդաչուները նրանք երկար չեն ապրում, երկար կյանք չունեն, հիմա էլ փող չունեն, որ բուժվեն»:

Նույն խնդրով իր բողոքն էր հայտնում նաև 2001թ մայիսի 17-ին Իրանի Իսլամական Հանրապետությունում ՅԱԿ-40 հայկական ինքնաթիռի վթարի արդյունքում զոհվածի մայր, 75-ամյա Ջեմմա Հովհաննիսյանը, ով որդու մահից հետո կորցրել է նաև ամուսնուն և այժմ իր գոյությունը պահպանում է  28.000 դրամ թոշակով՝ առանց որևէ կողմնակի օգնության: «Չենք հասկանում՝ ինչ է կատարվում, ինչ պիտի լինի: Մի կողմ են շպրտում մեզ, անտեսում են», - ասում է տիկին Ջեմման: