Րաֆֆի Հովհաննիսյանի ներկայությունը բավարար էր՝ մրցակցային ընտրություններ ապահովելու համար

«Առավոտի» խմբագիրը գրում է. «Գիշերվա ժամը 2.00-ին, երբ գրվում են այս տողերը, ես դեռ չգիտեմ, թե որոնք են ընտրությունների
արդյունքները: Չկա նաև դրանց ընթացքի ամփոփ պատկերը: Մի քանի նախնական դիտողություն, այնուամենայնիվ, կարելի է անել:

1. Իշխանության տարբեր մարմիններն այս անգամ էլ չեն կարողացել խուսափել զանազան «ավանդական» օրինախախտումներից, չեն հրաժարվել «տեղական հեղինակությունների» կամ «մայլի տղերքի» ծառայություններից, ինչը, բնականաբար, ստվերել է ընտրությունների ընթացքը: Թե որքանով էին այդ խախտումները համակարգված և վերևից հրահանգավորված, ցույց կտան դատախազության և
ոստիկանության գործողությունները. կոծկվելու դեպքում կասկածներն ավելանալու են:

2. Նախընտրական շրջանում իշխանությունը որևէ սահմանափակում չի դրել իր վերահսկողության տակ գտնվող լրատվամիջոցների (նախևառաջ, իհարկե, հեռուստաընկերությունների) առջև՝ ընդդիմադիր թեկնածուների քարոզարշավը լուսաբանելու համար՝ որոշակի քայլ կատարելով դեպի հավասար հնարավորություններ ապահովելու արևմտյան ստանդարտ: Իշխանությունը նաև չի զբաղվել ընդդիմության հասցեին հակաքարոզչությամբ, որի սանձարձակ դրսևորումներին մենք ականատես էինք նախորդ նախագահական ընտրությունների ժամանակ, մասնավորապես՝ 2008-ին:

3. Րաֆֆի Հովհաննիսյանը բացարձակապես թույլ թեկնածու չէ, նրա ներկայությունը միանգամայն բավարար էր՝ մրցակցային ընտրություններ ապահովելու համար, նրա անձը և կուսակցությունը մեծ ժողովրդականություն են վայելում ընտրողների շրջանում: Այնպես որ՝ նրանք, ովքեր իրենց համարում են, այսպես ասած, «ոեժիմի հակառակորդներ», իզուր էին (են) փորձում նրա քաղաքական կշիռը նսեմացնել։ Այս հարցերում մեծամտությունը, խանդը և առավել ևս նախանձը լավագույն խորհրդատուները չեն: Իրապես ընդդիմադիր մտածելակերպ ունեցող մարդիկ, որոնք այլ՝ չառաջադրված թեկնածուների ու քաղաքական կողմնակիցներ են, պետք է եթե ոչ աջակցեին, որոշակի չեզոքություն պահպանեին ու չքարկոծեին նրան:

4. Րաֆֆի Հովհաննիսյանը և Հրանտ Բագրատյանը պետք է ավելի շուտ սկսեին կազմակերպչական (այդ թվում նաև «fundraising»-ի՝ նյութական միջոցների ներգրավման) աշխատանքները, որպեսզի ամեն մեկը կամ գոնե երկուսը միասին ապահովեին իրենց վստահված անձանց ներկայությունը 1988 տեղամասերում:

Խորհրդարանում ներկայացված ընդդիմադիր և «այլընտրանքային» կուսակցությունները նույնպես, կարծում եմ, չպիտի ձեռները լվանային ընտրություններից և պիտի հետևեին քվեարկության արդարությանը: Թե՞ այդ խնդիրը երկրորդական պլան է մղվում, եթե «սեփական» թեկնածու չկա: 

Նախագահական ընտրություններով կյանքը չի ավարտվում, և հույս կա, որ այդ դասերը մոտ ապագայում հաշվի կառնվեն»: