Օժանդակություն ստանում են այն ուժերն ու ժողովուրդները, որոնք ընդունակ են պայքարի

Եվրամայդանի իրադարձություններին ուշի ուշով հետևող ակտիվիստների տեսակետների մեջ կարմիր թելով անցնում է վիրավորանքն արևմտյան գործիչներից ու քաղաքակրթությունից՝ ինչո՞ւ ուկրաինացիներն ստացան այն աջակցությունը, որն առաջին հայացքից նրանց այնքան պետք չէր, որքան մեզ՝ 2008-ին, 2013-ին: Ինչո՞վ է ռուսների հետ նույնական էթնոարմատներ ունեցող այդ ազգն ավելի շատ արժանի օժանդակության, կարեկցանքի ու սատարումի, քան մենք՝ Հարավային Կովկասում ծվարած, դարերի տառապանքի ուղիով անցած և ավելի լավ կյանքի արժանի հայերս:

Այդ հանդիմանություններն են լսվում ոչ միայն շարքային ակտիվիստների, այլև ընդդիմության տարբեր գործիչների խոսքի ու վերլուծությունների մեջ: Փորձենք մեզանում ծավալվող իրադարձություններին ու գործընթացներին նայել եվրոպացիների աչքերով: Սեզոնային պայքար ծավալող, անձրևից, ձյունից, ցրտից, տապից, ոստիկանական մահակից, ծեծից, բանտից, զրկանքներից վախեցող մեր ընդդիմությունն այդպես էլ չկարողացավ հետևողականորեն կռվել ու իր ընտրազանգվածին առաջնորդել:

Երբ պայքարի ամենակուլմինացիոն պահին առաջարկում էին տուն գնալ և գալ մեկ շաբաթ հետո, պետք է հասկանային, որ դա անհետևանք չի անցնելու: Որ հիասթափվելու են ոչ միայն հայ շարքային քաղաքացիները, այլև այդ պայքարին ուշադիր հետևող եվրոգործիչները: Նրանք ևս հասկանալու էին, որ ցանկացած պահի այս ընդդիմությունը գնալու է գործարքի իշխանության հետ, որ չի դիմանալու ոչ միայն ճնշումներին, այլև կուլ է տալու իշխանության դրած խայծերը և գայթակղվելու է նրա առաջարկներից: Ի վերջո, օժանդակություն ստանում են այն ուժերն ու ժողովուրդները, որոնք ընդունակ են պայքարի և վճռական են իրենց նպատակների մեջ: Թույլերին ու վախկոտներին անգամ Եվրոպայում չեն սիրում:

Մանրամասները` «Հրապարակ»-ի այսօրվա համարում: