Նա դեռ հո՞ւյս ունի…

Գաղտնիք չէ, որ ներկայումս հայ ժողովրդին ու պետականությանը հուզող թիվ մեկ թեման հանդիսանում է Լեռնային Ղարաբաղի հիմնահարցը, որի շուրջ էլ հիմնականում ծավալցվում են այն իրադարձությունները, որոնք կարող են վճռորոշ նշանակություն ունենալ հայ ժողովրդի ճակատագրում: Բայց պարզվում է՝ մինչ հայությունը շարունակում է բախվել լրջագույն մարտահրավերների ու գոյապայքար մղել՝ հանուն այս արևի տակ իր տեղն ունենալու, մեր պատգամավորները, որոնց ՕԳԳ-ն, համաձայնե՛ք, հատկապես վերջին ժամանակներս գրեթե մոտեցել է զրոյի, արդեն բավական տևական ժամանակ է, ինչ իրենց բովանդակ գլուխները միայն մեկ բանով են ծանրաբեռնում՝ ընտրական օրենսգրքի քննարկմամբ: Թե հատկապես ինչ է փոխելու մեր կյանքում նոր Ընտրական օրենսգրքի ընդունումը կամ մերժումը, ճիշտն ասած, այդպես էլ մնում է անհասկանալի, քանի որ անգամ ծծկերին է պարզ՝ ցանկացած նախագիծ, օրենք ընդամենը փաստաթղթեր են՝ սևով սպիտակին գրված պոստուլատներ, որոնք, ինչպես ցավալիորեն մեր իրականությունն է ապացուցում, հաճախ որևիցե ընդհանուր բան չեն ունենում այն իրականության հետ, որում ապրում է հայկական հասարակության գերակշիռ մասը:

Թե հատկապես որն է պատճառը, որ նոր Ընտրական օրենսգրքի ընդունումը դարձավ գրեթե անհնարին, այդպես էլ, գոնե մեզ համար, մինչև վերջ պարզ չէ, բայց կարող ենք ենթադրել, որ իշխանական կուսակցությունը կրկին փորձում է այնպիսի նյուանսներ ամրագրել այդ օրենսգրքում, որոնք հետագայում թույլ կտան նրանց դրանք մեկնաբանել կամայական կերպով ու անել այն, ինչ կլինի ոչ թե ի ամրապնդում արդարության, այլ՝ հօգուտ իրենց: Չնայած Դավիթ Հարությունյանի վերջին հայտարարությունից կարելի է ենթադրել, որ համընդհանուր կոնսենսուսի գալն այս հարցում այդքան էլ անիրատեսական չէ, բայց դրանում հաստատ համոզված լինելու համար, ինչպես հասկանում եք, միայն Դավիթ Հարությունյանի լավատեսությունը ոչ մի կերպ բավարար լինել չի կարող, քանի որ դատելով ԱԺ-ում ընթացող կոկորդկրծոցիից՝ լայն կոնսենսուսը դեռևս «յոթ սարի հետևում է»:

Մեր խորին համոզմամբ՝ ինչպիսի տեսք էլ ունենա համաժողովրդական քվերակության մեխանիզմը, լինի այն էլեկտրոնային, թե՝ հին ավանդական, դրանից իրերի դասավորությունը չի փոխվելու. ինչպես կաշառք բաժանել են, այնպես էլ, երբ ժամանակը գա, բաժանելու են՝ անկախ այն բանից՝ մատնահե՞տք կվերցնեն ընտրողից, թե՞ ոչ…

Դավիթ Բաբանով