«Զաստավիտով»...

Հանրության շրջանում, սովորաբար, այն կարծիքն է գերիշխում, թե «Հանրապետական» կուսակցությանը մոտ կանգնած գործարարները՝ բոլորին հայտնի օլիգարխները, իրենց՝ գերիշխող կուսակցության հետ ունեցած կապերը հետևողականորեն փորձում են ծառայեցնել սեփական շահերին ու բավական չէ՝ մուլտիմիլիոնատերեր են, դեռ մի բան էլ ցանկանում են սեփական փողերի հաշվին ինքնահաստատվել նաև պետական համակարգում՝ ամենից հաճախ խորհրդարանում, ինչն էլ նրանց, բնականաբար, հաջողվում է:

Թե որքանով է այս կարծիքը համապատասխանում իրերի խորքային էությանն ու որքանով է օբյեկտիվ, ինչ խոսք, դժվար է միանշանակորեն ասել, բայց արի ու տես, որ երբեմն կարելի է ականատես դառնալ և հակառակ երևույթին, երբ իշխող Հանրապետականն է սեփական մեծահարուստին ստիպում՝ առաջադրվելու, ասենք, որպես պատգամավորի թեկնածու՝ նրա փողերի հաշվին քաղաքականապես ինքնառեալիզացվելու:

Պարզվում է՝ միգուցե ի զարմանս շատերի, հանրահայտ գործարարներից Արկադի Հարությունյանի (Դերժավայի Արկադի) ու Հանրապետականի միջև փոքրիկ «բախում» է տեղի ունեցել. Հարությունյանին, հակառակ նրա իսկ կամքի, կուսակցությունում ստիպում են պատգամավոր դառնալ՝ լրացնելու հանրապետական մեծահարուստների համար նախատեսված տեղերն՝ ապագա խորհրդարանում: Ու հիմա, փաստորեն, ուզած-չուզած՝ մարդը ստիպված է լինելու ընդունել Սպիտակի ենթաշրջանում ՀՀԿ–ի ռեյտինգային ցուցակով ԱԺ պատգամավոր դառնալու կուսակցական պարտադրանքն ու ինքն իրեն դատապարտել ևս 4 տարվա լռության՝ Ազգային ժողովում:

Իսկ թե հատկապես ինչով է պայմանավորված կուսակցական վերնախավի բուռն ցանկությունը՝ Հարությունյանին տեսնելու ապագա Ազգային ժողովում, ավելի քան ակնհայտ է. կուսակցությունում չեն ցանկանում ցիրուցան անել հարազատ փողատերերին՝ շատ լավ գիտակցելով, որ 2017-ի ընտրություններում, ինչպես երբևէ, արմատական դերակատարում է ունենալու հենց փողը. չէ՞ որ ոչ ոք հիմար չէ՝ չհասկանալու, որ բացի ընտրակաշառքից, այսօր ՀՀԿ-ն շարքային ընտրողին ոչինչ չունի առաջարկելու: Ինչ է, 0,5% տնտեսական աճո՞վ են փիառվելու, թե՞ գեղեցիկ ապագայի մասին դայլայլող խոստումներով. դրանց այլևս հավատացողներ չկան, հետևաբար՝ մնում է միայն մեկ միջոց ցանկալի արդյունք ստանալու՝ ոչ բարով ընտրակաշառքը: Իսկ ընտրակաշառքներ բաժանել՝ հանրապետական փողատերերը շատ լավ են կարողանում. բաժանում են այնքան, որ դժգոհներ չմնան, չէ՞ որ սեղանին մի ողջ Հանրապետականի ճակատագիր է դրված:

Ինչևիցե, այս բավական զավեշտալի իրավիճակը, համաձայնե՛ք, գեթ մեկ բան է հուշում. իրականում քաղաքականության հետ դույզն ինչ կապ չունեցողների՝ խորհրդարանում հայտնվելու բուն պատճառը ոչ այնքան վերջիններիս չարդարացված փառասիրությունն է, որքան վերևների՝ Հանրապետականի գերիշխանությունը հավերժացնելու նպատակով հատուկ մշակված տակտիկան:

Դե արի ու դիմացի…

Դավիթ ԲԱԲԱՆՈՎ